Home

Ze stonden altijd al bekend om hun gastvrijheid, maar nu gaan de monniken van het île Saint-Honorat nog een stapje verder. De zeer eenvoudig levende geestelijken, behorende tot de Cisterciënzer orde, gaan de deuren van hun indrukwekkende abdij openstellen voor asielzoekers. In de Alpes-Maritimes zijn er zo’n 89 op zoek naar onderdak. Afgelopen maandag liepen de onderhandelingen over adequate opvang tussen de lokale vluchtelingenhulporganisaties en de Préfecture opnieuw stuk. Dus besloten de monniken in te grijpen en onderdak aan te bieden op hun schitterende eiland voor de kust van Cannes.
Saint-Honorat is onderdeel van de îles de Lérins, een toeristisch zeer aantrekkelijk eilandengroepje van vier, op nog geen 800 meter van de befaamde Croiset -de flaneerboulevard van Cannes- verwijderd. De slechts dertig monniken die op het 1,5 km lange bij 400 m brede eilandje wonen, leiden een tamelijk teruggetrokken bestaan en leven voornamelijk van de wijnteelt en het (beschaafde) toerisme. Ze maken op krap 35 hectaren schitterende wijnen (rood, wit en rosé) die het eilandje een wereldfaam hebben bezorgd. De wijn is ter plekke te koop, maar ook te bestellen via www.abbayedelerins.com want de monniken zijn wel met hun tijd meegegaan. Maar wie alle aardse beslommeringen zat is, kan er ook in retraite; logies in een simpele monnikscel, eenvoudige maaltijden en veel contemplatie.
Vanaf nu kunnen asielzoekers die Saint-Honoratexpérience dus ook beleven.
En voor u nu denkt “ach, zielig, eenzame opsluiting”, er is ook een prima restaurant, er zijn dagelijks wijnproeverijen, het natuurschoon is overweldigend en er gaat elke dag meermalen een ferry op en neer naar het vasteland voor wie meer vertier wenst.

Net het superrecente boek gelezen over ‘de bankroof van de eeuw’: ‘La Vérité sur la Casse de Nice’ (De Waarheid over de kraak van Nice). Waarin vooral wordt uitgelegd dat de legendarische crimineel Albert Spaggiari, die altijd beweerd heeft dat hij de kraak bedacht, georganiseerd en uitgevoerd heeft, in werkelijkheid maar een bijrolletje heeft gespeeld.
In Frankrijk denken we ‘groot’, dus het leeghalen van de 400 kluizen van de Société Générale in juli 1976 in Nice noemen we ‘de bankroof van de eeuw’. De vorige dus.
De buit bedroeg -omgerekend- een slordige 29 miljoen euro, niet niks. Maar vooral de aanpak van de roof maakte diepe indruk, ook buiten Frankrijk. Want vanuit de riolen van Nice werd gedurende vier maanden(!) dagelijks geboord aan een tunnel, die in het feestelijke en extra lange weekeinde van de viering van Quatorse juillet, een minstens zo feestelijke toegang verschafte tot de kluizen in de kelder van de bank. En de zaak werd een nog groter spektakel toen hoofdverdachte Albert Spaggiari, die al een paar maanden later werd opgepakt, tijdens een verhoor bij de onderzoeksrechter uit een raam op de derde verdieping sprong. Onder dat raam stond een medeplichtige met een motorfiets klaar en ‘Bert Le Magnifique’ verdween uit het zicht. Hij zou later bij verstek tot levenslang worden veroordeeld; hij woonde tot zijn dood (op 56-jarige leeftijd, kanker) in Italië.
Treurig. Net als zijn rol bij die -ook in veel films- vaak geromantiseerde bankroof. Spaggiari zou niet ‘het brein’ zijn geweest en ook helemaal niet hebben geholpen bij het boren van de tunnel. Hij zou wel -even- in de kluizenkelder zijn geweest en ook een beetje hebben meegedeeld in de buit. Dat beweert althans de auteur Amigo in zijn boek over die kraak. Want hij was erbij, en hij had wèl een hoofdrol.
Naar eigen zeggen is Amigo een 67-jarige Corsicaan, nu een gerespecteerde zakenman in Marseille, die destijds zélf heeft lopen boren. Onder leiding van ‘Le Gros’(De Dikke), een allang overleden ‘godfather’ uit Marseille, wiens echte naam niet wordt prijsgegeven. Hij zou ‘het brein’ geweest zijn.
Amigo verwijt Spaggiari vedetteneigingen, maar vooral dat hij er met de ‘eer’ van de kraak vandoor is gegaan. Het beroemde zinnetje dat op de muur van de kluizenkelder was gekalkt ‘Sans armes, ni violence, ni haine’ (Ongewapend, geen geweld, geen haat) en dat Spaggiari altijd als zijn tekst geclaimd heeft, zou ook al niet van hem zijn.
Buiten kijf staat, dat ‘Bert Le Magnifique’ een spannend leven heeft geleid. Op zijn zeventiende bij het Vreemdelingenlegioen, twee keer onderscheiden wegens moed, arrestatie na een overval op een bordeel in Hanoï, vijf jaar dwangarbeid, daarna een baantje bij een kluizenfabriek (!) in Dakar, Senegal. En terug in Frankrijk sloot hij zich aan bij de extreem-rechtse OAS, de gewelddadige organisatie die zich verzette tegen onafhankelijkheid voor Algerije. Hij werd opnieuw gearresteerd toen hij in een illegale drukkerij valse paspoorten voor de OAS maakte. Na zijn vrijlating deed hij het rustiger aan, begon in de jaren zeventig een fotozaak in Nice en bouwde aan een netwerk in de betere kringen. Zo mocht hij Jacques Médecin, jarenlang burgemeester van Nice, tot zijn relaties rekenen. En dus kon het gebeuren dat Spaggiari (in oktober 1976) vanwege zijn vermeende rol in die beroemde bankroof op het vliegveld van Nice werd aangehouden nadat hij net een snoepreisje naar Japan had gemaakt. Als officieel delegatielid namens de stad Nice, onder leiding van burgemeester Médecin. Maar sterke verhalen kunnen altijd sterker.
Want ook Jacques Médecin wist een aardige reputatie op te bouwen. Hij was nog in functie als burgemeester van Nice toen hij in 1990 plotseling naar Zuid-Amerika uitweek onder de aanzwellende druk van beschuldigingen wegens corruptie en verduistering. In 1993 werd hij gearresteerd in Uruguay en in 1994 uitgeleverd aan Frankrijk, waar hij vier jaar cel uitzat. Na zijn vrijlating keerde hij spoorslags terug naar Uruguay, waar hij in 1998 stierf aan een hartinfarct.
En het kan nog sterker.
De toenmalige advocaat van Spaggiari, Jacques Peyrat, was erbij toen de bankrover uit het raam van het politiebureau sprong en ontsnapte. Bovendien kenden de twee elkaar al uit de Algerijnse oorlog (1954-1962), waar ze beiden als parachutist aan Franse zijde vochten. Zou het kunnen dat Peyrat zijn oorlogskameraad een handje geholpen heeft door voor een vluchtcommando onder dat raam te zorgen? En zou het kunnen dat de bescherming van het ‘old boys network’ Spaggiari tot aan zijn dood uit handen van justitie heeft gehouden?
Zo’n ‘old boys network’ is (en niet alleen) in Zuid-Europa van onschatbare waarde.
De oude rot Peyrat steunde de kandidatuur van eerst vader Jean, en later van zoon Jacques Médecin voor het burgemeesterschap van Nice. Vader Jean Médecin en Peyrat hebben samen in de jaren vijftig in het Vreemdelingenlegioen gevochten in Indochina, dat schept een band. Ze vochten zij aan zij met Jean-Marie Le Pen, al vele jaren de aanvoerder van het ultrarechtse Front National, waarvoor Peyrat in 1993 ‘conseiller général’ voor de Alpes-Maritimes werd. In 1995 schopt Peyrat het tot burgemeester van Nice.
La Vérité sur la Casse de Nice is helaas nog niet in Nederlandse vertaling verkrijgbaar.

Sinds maandag hangt er een bordje op de fonteinen in Saint-Etienne-de-Tinée, Péone-Valberg, Isola, Roure, St-Sauveur, Valdeblore, St-Martin-Vésubie, Roquebillière, Belvédère et Fontan, met de mededeling ‘eau non potable’ (geen drinkwater). Vervelend, want deze dorpjes in de Hautes Alpes zijn bijna allemaal in trek bij wandelaars in de zomer, en bij skiërs in de winter. Is het dan erg dat je niet zomaar een slokje water uit een willekeurige dorpsfontein kunt nemen? Ja, wel als het water is vervuild met arsenicum, vindt de lokale overheid. En voor wie er woont is het nog een tandje erger, want de fonteinen worden gevoed met water dat lokaal naar boven wordt gepompt en dat ook gewoon uit de kraan komt. Dus ook thuis mag van het Ministerie van Volksgezondheid geen slokje kraanwater meer doorgeslikt worden. En waarom dan wel niet, zo vragen de dorpelingen zich af. Het gaat toch gewoon om bronwater, rijk aan tal van mineralen en waar normaliter -met hier en daar een piekje- arsenicum altijd al in minimale hoeveelheden voorkomt.
Nou, daarom niet. Bij ministerieel besluit werd in 2007 een maximaal toelaatbare hoeveelheid vastgesteld: niet meer dan 50 microgram per liter water. Maar van de ene op de andere dag is dat nu veranderd in slechts 10 microgram; vandaar ineens die bordjes. En vandaar het verbod om kraanwater te drinken.
Als tegemoetkomertje hebben lokale overheden de laatste dagen flessen mineraalwater uitgedeeld. Maar dat is natuurlijk geen oplossing. Volgens de burgemeester van Saint-Etienne,Thérèse Fabron, is een duurzame oplossing ook niet zo snel te vinden. “We kunnen natuurlijk het water van diverse bronnen gaan mengen, maar ja, de grond hier is overal erg mineraalrijk. En daar zit van nature arsenicum in. Bovendien, het water is niet veranderd, alleen de regelgeving.”
Of, zoals Marcel het zegt, die al 30 jaar in het gehuchtje la Blache, in Saint-Etienne-de-Tinée woont :” We drinken dit bronwater al generaties lang. Kijk eens naar me! Heb ik rooie oogjes ? Heb ik groen haar ? Nou dan!”

Steeds meer steun voor de Roma

ma 23 augustus 2010

De verontwaardiging in Frankrijk over de behandeling die de Roma op het ogenblik ten deel valt, neemt toe. Die mensen worden massaal uitgezet of, volgens een groeiend aantal tegenstanders van het beleid, ‘gedeporteerd’.
Niet alleen politieke tegenstanders van president Sarkozy, maar bijvoorbeeld ook de katholieke kerk roepen steeds harder dat het optreden tegen de ‘gens de voyage’ niet kan.
Eerst was er père Arthur, een pater uit de omgeving van Lille, die in verband met de harde aanpak van de Roma openlijk de wens uitsprak dat president Sarkozy door een hartaanval getroffen zou worden. Tevens verscheurde hij ‘en plein public’ het document waarin wordt bevestigd dat hem vier jaar geleden de medaille van de Nationale Orde van Verdienste ten deel is gevallen.
Père Arthur heeft inmiddels zijn excuses aangeboden.
Maar ongeveer tegelijkertijd deed ook monseigneur Christophe Dufour, de aarstbisschop van Aix-en-Provence en Arles hier in Zuid-Frankrijk, luid en duidelijk enkele krasse uitspraken. Een paar dagen eerder was hij er zelf bij geweest toen een Roma-kamp in zijn aartsbisdom werd ontruimd. Volgens hem verliest de regering de menselijke waardigheid uit het oog: “Het is onaanvaardbaar dat de indruk wordt gewekt dat bepaalde bevolkingsgroepen inferieur zijn”.
Tenslotte was er ook de paus zelf, die zich in bedekte termen over de kwestie uitliet. Benedictus XVI noemde Frankrijk niet bij name, maar ongetwijfeld niet toevallig in een toespraak in het Frans (op zijn vakantieadres Castel Gandolfo) wees hij er -ongeveer- op dat christenen moeten openstaan voor de ontvangst van een ieder, waar ze ook vandaan komen en welke taal ze ook spreken.
Uitspraken van clerus liggen in Frankrijk per definitie uiterst gevoelig. Hier geldt sedert de Revolutie van 1789 het bijna heilige principe van de laëcité, de strikte scheiding van kerk en staat. Geen wonder dat Brice Hortefeux, de minister van Binnenlandse Zaken, in woede ontstak. Hij wil een onderhoud met de hoogste baas van het Franse episcopaat, de aarsbisschop van Parijs, kardinaal Vingt-Trois. ‘Prima’, heeft de monseigneur al geantwoord, ‘maar kom dan eerst zelf eens even kijken in zo’n verschrikkelijk Roma-kamp bij Lille’.
De (linkse) politieke tegenstanders van het uitzettingsbeleid doet Hortefeux ondertussen af als vertegenwoordigers van ‘la gauche caviar’ (salon-socialisten) die ter hoogte van hun Parijse ‘grachtengordel’ geen idee van de maatschappelijke werkelijkheid hebben. Een reeks socialistische burgemeesters van gemeenten met Roma-kampen hebben op hun beurt de minister voor gek verklaard.
Ondertussen heeft de vrijwilligersorganisatie Don Quichotte, die elke winter daklozen in de grote steden aan tenten helpt, op het dak van de parkeergarage du Paillon in Nice 30 tenten voor asielzoekers neergezet. Om aandacht te vragen voor het lot van die mensen in ‘la Douce France’.
De ontmanteling van de kampen gaat (nog?) gewoon door. Hortefeux wil de komende drie maanden 300 illegale zigeunerkampen plat walsen, en zo’n 700 Roma het land uitzetten. Veel Fransen en ik weten heel zeker dat nogal wat van die mensen binnen de kortste weer terug zijn. ‘Gens de voyage’ nietwaar? Zie ook mijn bericht van 16 augustus hierover.

Peugeot verslaat Renault

ma 23 augustus 2010


In het kader van de onvermijdelijke bezuinigingen heeft het Franse ministerie van Defensie 70 sjieke dienst-Renaults van het type Vel Satis van de hand gedaan. Ze zijn vervangen door veel goedkopere Peugeots 407. De bedoeling van premier Fillion is dat andere ministeries dit voorbeeld volgen.
Toch vreemd dat niet opnieuw voor Renault gekozen is. Dat merk levert ook behoorlijk ruime middenklassers en de Franse staat is nog steeds (minderheids-)aandeelhouder. Tot 1996 was Renault voor meer dan 50 procent in handen van de Franse staat.

Corsica treitert terug

zo 22 augustus 2010

Vandaag waren op Corisca de haven van Bastia en het vliegveld van Ajaccio tussen 10.30 en 14.30 uur geblokkeerd. Door Corsicaanse ‘nationalisten’ met één simpele eis: Corsicaanse ‘politieke’ en andere gevangenen moeten op hun eigen eiland vastgezet worden en niet langer in Parijs of Marseille.
Ongeveer 200 Corsicanen hadden gehoor gegeven aan de oproep van de stichting Solidarità en de organisatie Corsica Libera om tienduizenden toeristen even te laten merken wat het betekent als je niet ‘naar huis’ kunt. Zowel bij de haven als het vliegveld ontstonden ongewoon lange files, en het was vandaag ook op Corsica bloedheet. Maar tot ernstige incidenten is het niet gekomen. Niet toevallig dit weekeinde was voor veel toeristen de vakantie voorbij, vandaag was een van de drukste dagen van het jaar in de haven en op het vliegveld.
De ‘nationalistische’ beweging op Corsica bestaat uit elkaar rivaliserende groeperingen, die met name ruzie maken over de vraag of het eiland helemaal onafhankelijk moet worden of dat vergaande autonomie binnen de Franse republiek voldoende is. Linke soep voor de regering in Parijs, want bijvoorbeeld ook in Bretagne en Frans Baskenland heb je ‘nationalistische’ stromingen.
En wat te denken van ‘ouderwetse’ kolonieën zoals Guadeloupe, Martinique, etc. Nog steeds Franse ‘departementen’, net als Corsica.
Over één ding zijn de Corsicanen het in elk geval wel eens: de Franse justitie is overdreven hardvochtig als het om Corsicaanse arrestanten dan wel veroordeelden gaat. Die mensen worden op het vasteland in de cel opgeborgen. Waardoor zoiets als familiebezoek extreem duur uitpakt, en voor minder bedeelde Corsicanen (van wie er veel zijn) feitelijk zelfs onmogelijk is.
Ik kan dus wel enig begrip opbrengen voor de actievoerders van vandaag. Namens hen zei Dominique Tafani op de site van de krant Corse-Matin: “De regering huurt vliegtuigen om de Roma het land uit te zetten. Als ze ons één vliegtuig met Corsicaanse gevangenen stuurt, dan zou dat van harte welkom zijn”.

Sinds jaar en dag is het Île du Levant voor de Zuid-Franse kust een waar paradijs voor naturisten. Op nog geen uurtje varen van de drukke Côte d’Azur.
Het Île du Levant is niet groot (zo’n 8 bij 2 km) en circa 90% van het eiland is niet toegankelijk voor toeristen. Maar het deel van het eiland dat je wèl kunt beleven is van een wonderbaarlijke schoonheid. Hier geen overvolle stranden, geen herrie of muziek, maar serene rust. Dat komt niet in de laatste plaats doordat dit stukje paradijs voor een deel bestaat uit beschermd natuurgebied, en voor een ander deel gereserveerd is voor het allereerste naturistencentrum van Europa. Door de gebroeders Gaston en André Durville (beiden arts) in 1931 gesticht en nog steeds zeer in trek bij de liefhebbers van puur natuurlijk genieten. Er is geen verkeer en langs de hele zeereep liggen goed toegankelijke rotsstranden. Helemaal boven in de dorpskern is een aantal restaurantjes en barretjes. Er zijn maar twee kleine supermarktjes waar je lang niet alles kunt kopen en waar de prijzen schrikbarend hoog zijn. En waar je sinds kort niet meer in je blote bast aan de kassa mag afrekenen. Inmiddels zijn er drie processen verbaal uitgedeeld. De sterke arm der wet vond het nodig om een gewoonterecht van meer dan een kwart eeuw maar eens even aan de kant te schoffelen. Oké, sinds 1978 was het niet meer officieel toegestaan om op het dorpsplein, aan de haven en in ‘openbare’ gelegenheden zonder adequate kledij te paraderen. Nou ben ik van nature niet zo van nature, maar die regel werd tot op heden niet gehandhaafd; bloterikken werden gedoogd. Maar ja, het is crisis en dus moet ook Hermandad aan zijn inkomsten denken. En een boete op een sereen eilandje van niks is natuurlijk snel uitgeschreven. En geïnd, want naturisten zijn nu eenmaal geen herrieschoppers. Die willen gewoon met rust gelaten worden. Maar het rigoreuze optreden van de ‘police municipal’ splijt de vreedzame gemeente intussen in tweeën: blootgedogers tegen regelneven. Alsof Louis de Funès is teruggekeerd.