De houthandelaar is filosoof

Maar liefst zes keer had de houthandelaar een forse aanloop nodig eergisterenavond, om het steile pad tussen ons huis en de openbare weg op te komen. En ja, ik had heus wel gestrooid, want ik wist dat hij kwam en hij had al diverse ritjes gemaakt die middag. Maar hij was blijven plakken nadat hij de laatste vracht haardhout had afgeleverd. Dat moet je niet doen. Als het begint te schemeren vriest de hele boel weer op en dan glijd je dus harder naar beneden dan dat je naar boven kunt gassen. Het platteland. Geen overheid die de lokale paadjes en binnenweggetjes ijs- en sneeuwvrij komt maken; je zoekt het zelf maar uit. Dat was de afgelopen week een tikje penibel, we konden geen kant op. Qua voorraden hadden we er rekening mee gehouden, op tijd van alles ingeslagen. Maar de berg kachelhout voor de deur slonk door de extreme kou in hoog tempo en de houthandelaar was dagen onbereikbaar, dus ’t werd krap. Voeg daarbij het vaste gegeven dat hier in het zonnige zuiden de stroom onmiddellijk uitvalt zodra er een vlokje sneeuw op de bovengrondse leidingen ligt, en je kunt je voorstellen dat m’n lichte paniek aan groeistuipen begon te lijden. Want als de stroom uitvalt, doen ook de wrakke elektrische gevelkacheltjes het niet.
Maar gisteren kwam het opgewekte telefoontje: “je suis de retour, la route est accesible, je viens vous dépanner.” En hij kwam. Maar zoals gezegd, hij ging niet meer weg.
We boden hem na gedane arbeid een glas aan (tussendoor trouwens ook, maar “non non” er moest eerst gewerkt worden) dat hij gretig achterover sloeg. “Pour rechauffer le coeur”, grijnsde hij tevreden. Tja, dan schenk je nóg maar eens in. Hij kon er tegen; Patrick is weliswaar geen boomlange kerel, maar stronkig is ie zeker. Met knoesten van knuisten, en zo duurzaam als z’n eigen eiken. Maar als ie op z’n praatstoel zit, dan zit ie, en dan mag hij graag een boom opzetten. Bij voorkeur over het waarom van het bestaan, over de duistere krochten van de menselijke psyche, over het ontstaan van het universum, levensvormen op andere planeten en of we toch niet gewoon van buitenaardse wezens afstammen. Onderwerpen waarover je oeverloos kunt delibereren zonder ooit een stap verder te komen, en dat doet ie dan ook. Patrick is namelijk zelfbenoemd filosoof, leest alles wat los en vast zit over zijn favoriete onderwerpen, en grijpt elke kans aan om zijn denkbeelden aan anderen te toetsen. In het dagelijks bestaan als houthandelaar wil dat niet erg vlotten. Maar omdat wij op het dorp bekend staan als types die hun boterham met schrijven verdienen, gaat hij er meteen vanuit dat we dan ook wel denkers zullen zijn. Mijn man heeft hij inmiddels benoemd tot mede-filosoof. En ik ben wel weer handig als er iets op internet moet worden opgezocht dat hij zelf niet kan vinden. Dat was trouwens de enige manier om hem voorzichtig weer weg te krijgen: beloven dat ik mee zou zoeken. Dus mail ik nu regelmatig met ‘naindejardin’ om hem van links te voorzien naar interessante sites, boeken en films die in zijn denkraam passen; ‘De Celestijnse Belofte’, ‘Waren de goden cosmonauten’, ‘Het Bernini mysterie’, dat werk. Want ook een filosofisch ingestelde houthandelaar met praatstoel kun je maar beter te vriend houden. Zeker in dit soort bizarre winterse omstandigheden. ’t Blijft wèl een houthandelaar hè. Bovendien, ’t is zonder meer een aimabel mens. Jammer dat ie zo lang van stof is als het over zijn stokpaardjes gaat. Ik denk dat we het de volgende keer maar eens over global warming versus de nieuwe ijstijd moeten hebben. Is ie zó uitgepraat. Alhoewel…..

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

8 gedachten over “De houthandelaar is filosoof

  • zo 5 februari 2012 om 19:22
    Permalink

    Ja heerlijk verhaal ,mijn buurman Raymond Andrieu nu 86
    kwam hier met zijn vrouw Jacqueline ook weleens op visite
    we dronken dan een glas van het één of het ander maar hij raakte zijn glas niet aan want glas leeg betekende naar huis vond zijn vrouw
    en dat wilde hij helemaal niet, in plat Frans kwamen de verhalen
    en iedere keer zei vrouw lief neem nu een slok en dan ging dat glas naar zijn mond maar drinken ho maar.

    ha ha uiteindelijk werd ze zo kwaad dat het glas schielijk in één keer leeg ging.

    Groet Susan

    Beantwoorden
    • ma 6 februari 2012 om 12:22
      Permalink

      Dag Susan,
      Wat een prachtig verhaal. Ik zie het zó voor me! Vooral dat glas, dat in één teug achterover geslagen wordt, komt me heel bekend voor. Een kennis van ons doet dat ook, maar al meteen bij binnenkomst. En dan roept ie “il-y-a un trou dans mon verre” en dan word je geacht meteen tot aan de rand opnieuw vol te schenken :-D

      Beantwoorden
  • ma 6 februari 2012 om 08:22
    Permalink

    Hoi Renee,
    bij het lezen van de eerste regels op Nederlanders.fr denk ik… dat is er weer één van Renee en…. ja hoor! Heerlijk om de dag te beginnen met weer zo’n geweldig geschreven verhaal van jou, altijd goed voor een glimlach ;)

    Beantwoorden
    • ma 6 februari 2012 om 12:25
      Permalink

      Dag Astrid,
      Ik wist niet dat ik zo herkenbaar was! Maar leuk vind ik het wel :-) Dank je voor het compliment.

      Beantwoorden
  • ma 6 februari 2012 om 19:08
    Permalink

    Ik woon sinds 2 jaar in Zweden op het platte land ook hier stoken we op hout electra is haast niet te batalen het kan soms behoorlijk vris worden -20 s,nachts en overdag -15.
    toen we hier kwamen wonen 2009 was het ook een zeer strenge winter en wisten geen moer van hoe we op hout moesten stoken ja ook dat moesten we leren.
    We zijn nu heel de zomer bezig met hout zagen en klieven en stapelen.
    en leggen in ons huis een soort reserve/ nood voorraad aan.

    groeten Mark

    Beantwoorden
    • di 7 februari 2012 om 12:58
      Permalink

      Dag Mark,
      Tja, dat hout stoken heb ik ook moeten leren. En ik loop ook zo’n beetje het hele jaar aanmaakhout te sprokkelen. Maar het grovere werk laat ik liever aan de vakman over. Je wilt niet weten hoeveel ongelukken er hier gebeuren met kettingzagen….

      Beantwoorden
  • ma 6 februari 2012 om 19:29
    Permalink

    Hallo Renee,

    Bij toeval kwam ik jouw verhaal tegen, heerlijk herkenbaar! Ik ben nog niet zo lang bekend met de site Nederlanders. Fr. en woon sinds een half jaar in de Dordogne.

    Ik kijk vast uit naar jouw volgende verhaal!

    Groetjes,

    Anneke

    Beantwoorden
    • di 7 februari 2012 om 13:01
      Permalink

      Dag Anneke,
      Wat leuk dat je me toevallig tegenkwam. Als je je abonneert op m’n blog (kost niks) kun je minstens per week 1 x maal een verhaaltje lezen, en elke vrijdag een recept. Rechts onderaan op http://reneevonk.wordpress.com staat hoe je je kunt abonneren. Plezier!

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: