Wat nou overloper?

allez_les_bleus_de_de_france
Yes! Voetballen vanavond. En het kon weleens een hele leuke avond worden: Frankrijk-Nederland! En voor er verwarring ontstaat, ik ben voor Frankrijk, ook al heb ik een bloedhekel aan Ribéry. Maar die blijft vanavond geblesseerd aan de kant, dus laten Les Bleus dat Oranje maar eens lekker afstoffen. Oké, ´t is maar een oefenwedstrijdje dat nergens over gaat. En toch zou ik het hinderlijk vinden als Van Gaal straks als een dolgedraaide Romeinse triomfator van het veld stapt en tegen publiek en pers kraait: “Juichen!” (Dat ziet er zo uit, klik hier.) Je schaamt je toch plaatsvervangend dood.
Mijn zoon, die het in Nederland blijkbaar nog volhoudt, maakt mij al sinds 2008 voor ´overloper´ uit. Op 13 juni van dat jaar keken we samen in de dorpskroeg hier, naar het EK-duel Nederland-Frankrijk en Oranje won met 4-1. Het gevreesde vakantieseizoen was al zo´n beetje begonnen, er waren ook een paar toeristen uit de polderdelta naar de match komen kijken die op een bejaard tv-scherm werd vertoond. Hun euforie (en die van mijn zoon) wekte een milde vorm van hooligan-agressie bij me op. Wat nou juichen? ‘We’ hadden verloren. Ineens realiseerde ik me dat mijn chauvinisme in Franse handen was gevallen. “Eindelijk herboren als Française”, concludeerde mijn man, tevreden mijn sikkeneurige gelaatstrekken opnemend. Pinnig wees ik hem erop dat ik in 2000 al volop op straat had meegedanst toen we als Frankrijk, Europees kampioen waren geworden. Het ´on a gagné´ had ik uit volle borst meegezongen. “Eh….” zei mijn man, “die finale werd dus niet van Nederland gewonnen.” Shit, dat was waar. Maar maakte het eigenlijk wat uit? Ik weet het niet precies, maar misschien is het wel zo dat chauvinisme in sport-verband veel meer zegt over je ´nationaliteit´ dan een paspoort.
Van dat hele begrip ´nationaliteit´ heb ik trouwens nooit iets begrepen. Er zal vast wel in een of ander archief te lezen staan dat ik in Rotterdam geboren ben. En een bepaald stukkie Rotterdam krijg je er nooit meer uit. Maar ik ben meer Française, of beter nog Provençaalse, dan Nederlandse. Wat ambtelijke hokjesgeesten er ook van vinden.
Dus als ‘wij’ straks gewonnen hebben, schenk ik tevreden nog een glaasje in. En wacht ik handenwrijvend op het onvermijdelijke telefoontje van mijn zoon.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

4 gedachten over “Wat nou overloper?

  • wo 5 maart 2014 om 17:59
    Permalink

    Nou heb ik nul met voetballen, maar hoe het verfransen werkt, heb je erg goed beschreven!!
    Het ‘aannemen van de ziel van Frankrijk’ lijkt bij jou een voldongen feit, ik begin het net een klein beetje te begrijpen.
    Met behulp van ‘Surplace’ van Ariejan Korteweg. Een aanrader trouwens. Voor spijtoptanten van het remigreren, van Nederlanders die willen emigreren naar Frankrijk, voor de nog-steeds-twijfelaars, voor verfranste Nederlanders, maar vooral voor de Fransen zelf. Nu nog even een vertaler en een uitgever zoeken hier in onveranderlijk Frankrijk.

    Beantwoorden
    • wo 5 maart 2014 om 18:06
      Permalink

      Merci Tien! En dat boek van Korteweg ken ik; er staat een recensie van in het komende nummer Côte & Provence dat volgende week in de winkel ligt. :-]

      Beantwoorden
      • wo 5 maart 2014 om 18:08
        Permalink

        ah, super! ik zou het aan boven genoemde mensen aan willen raden, ik begin opeens heeeel veeel van die Fransen te begrijpen. Gelukkig voel ik me er ook wel prettig bij.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: