Mag ik nog uitkafferen?

Eugène_Delacroix_-_La_liberté_guidant_le_peuple2
Van geruime afstand heb ik de laatste tijd de opnieuw fel opgelaaide Zwarte-Pietendiscussie in het oude vaderland gevolgd. En eerlijk gezegd ben ik tamelijk verbijsterd. Hoe kunnen volwassen mensen met stemrecht zich tot in de hoogste regionen van de Verenigde Naties zó druk maken? Om een volkstraditie, om folklore? En dan gaat het even niet over die bisschop die wel verdacht graag kleine kindertjes op schoot hijst, maar om zijn zwart geschminkte helper. Een ´roetmop´, zoals mij vroeger als kind in Rotterdam werd uitgelegd, die zijn zwarte hoofd te wijten had aan de schoorsteen waardoor hij onze woonkamer was komen binnenvallen om onze gretig gapende schoentjes te vullen. Daar kon die ouwe Klaas met z’n stramme botten zelf niet meer aan beginnen.
Maar goed, als we toch bezig zijn de verontwaardigde tenen tot in de verste uithoeken van het ‘naming & shaming’ uit te strekken, dan vraag ik me af of het hele Europese taalgebruik niet ernstig opgeschoond moet worden. De negerzoen mag in het Nederlands al niet meer zo heten, maar in Frankrijk hebben we het nog gewoon over tête de nègre en in Vlaanderen heten die dingen negerinnentetten, terwijl ze in Oostenrijk als Schwedenbomben (Zweedse bommen) door het leven gaan. Tja, ’t is maar wat je erin ziet.
Het is dus vermoedelijk een kwestie van tijd voor ook de jodenkoek, de zigeunersaus, de huzarensalade, de blanke vla, de moorkop, de kletskop, het Afrikaantje, de Spaanse peper, de Berliner bol, de Belgische bonbon, witbier, boerenjongens, Turks fruit, witlof, bruine suiker, wit brood, donker volkoren, een potje zwarte Pieten, iemand uitkafferen, de noordpool en de zuidpool, de neuro en de zeuro -om maar wat te noemen- in een multiculti, antidiscriminatoir en verantwoord kleurenblind jasje worden gehesen. Voor de goede orde: ik blijf mijn honden, als daar aanleiding toe is, in het Frans en het Nederlands uitkafferen. Mijn Portugese hondje Porta is pikzwart en heette voor ik haar uit haar kommer&kwel opviste, Obama. Ze luisterde er niet naar, ze luistert trouwens ook niet naar Porta; sterk karaktertje, zullen we maar zeggen, maar als ze wordt uitgekafferd zijn de verhoudingen duidelijk. Dat heeft niks met een slavernijverleden te maken, wel met gesloopte vuilnisbakken van de buren.
Maar even terug naar waar het om ging: bij zoveel ijver om een totale taalhistorie uit te poetsen vanwege vers gevonden vermeende ‘foute’ connotaties, vraag ik me af: zien wij niet iets over het hoofd? Terwijl wij er de afgelopen weken nota bene zo’n beetje mee zijn doodgegooid? Het volkslied!
De nationale hymne. Dat van bloeddorst, strijdlust en moordzucht doordrenkte epos dat zonder er bij na te denken door talloze kelen wordt uitgebruld bij massabetogingen. Zoals het bijna afgelopen WK voetbal bijvoorbeeld. Een strijdlied dat volk en vaderland verenigt op weg naar dat ene doel: de ultieme overwinning en de totale vernietiging van de vijand.
Ooit waren die strijdliederen bedoeld om de moed erin te houden als een legioen kanonnenvoer naar het slagveld werd gemarcheerd. Let maar eens op hoeveel volksliederen er een pittig marstempo op na houden. Het Nederlandse dan weer niet, dat lijkt al bij voorbaat aan een dood paard te trekken, maar toch, de tekst is strijdlustig genoeg: veel bloed, slagvelden, eer, opoffering, sterven. Klik hier voor de hele tekst. En het Franse volkslied doet er niet voor onder (hier de tekst). Gedateerd, racistisch en xenofoob, vond de Franse acteur Lambert Wilson onlangs in Nice Matin Magazine. Terwijl ex-politicus François Léotard meende dat er zelfs geen komma aan veranderd mocht worden.
Dan denk ik, doe maar gewoon een lekker deuntje, zonder tekst. Zoals het volkslied van Spanje, Bosnië Herzegovina, San Marino of Kosovo. Probleemloos mee te hummen en niemand die er ooit door beledigd wordt.
Maar ja, dan moet je weer op zoek naar iets anders om je ‘aan dood te irriteren’….
Ik doe niet meer mee, ik ben afgehaakt toen het ABN uit de mode raakte. En ik blijf mijn honden gewoon uitkafferen. Liefdevol, dat wel natuurlijk. Ik blaf geen volkslied tenslotte.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

14 gedachten over “Mag ik nog uitkafferen?

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: