Sperziehonden

11110233_10153282467657937_6189588798982146077_n
“Te dik.”
“Wat nou?”
“Ze zijn gewoon te dik.”
Met een geroutineerde kennersblik declasseerde Marcel mijn twee welgedane vuilnisbakken tot welgevulde vuilniszakken.
“Maar ze krijgen echt niet teveel te eten hoor. Eigenlijk staan ze gewoon permanent op dieet.”
Ik zag hem denken: “Maak dat de kat wijs.”
Marcel is -behalve een toffe gozert, een geweldige collega en veruit de beste vormgever die mijn tijdschrift Côte & Provence ooit heeft gehad- hondenfluisteraar. Hij heeft een zwart T-shirt met gele opdruk om dat laatste te bewijzen. Niet dat dat nodig is, honden geloven hem zo ook wel.
“Ze moeten aan de sperziebonen”, sprak hij beslist, “die ene van mij werd ook te mollig, is binnen een paar weken 1,3 kilo afgevallen.”
Ik keek naar zijn topfitte, prachtig slanke bordercollies en vroeg weifelend: En hoe zie je dat dan voor je?”
“Je geeft ze de helft van wat ze normaal aan brokken krijgen en vult dat aan met sperziebonen uit blik. Wel eerst goed afspoelen om het zout eruit te krijgen. Je zult zien, ze vallen er geheid van af. Zonder honger, die bonen zitten stampvol vezels en dat geeft ze een voldaan gevoel. En ze vinden het heerlijk!”
“Maar ze krijgen ook wel hondenblik, en vers vlees, en kluifjes, en van die gevulde rolletjeskoekjes….”
“En jij vind het gek dat ze te dik zijn?” schamperde hij.
“Eh…, jíj vindt ze te dik”, sputterde ik verontwaardigd tegen.
Maar ik moest toegeven dat hij gelijk had, het viervoetig gespuis wàs te dik. Gevolg van een moeilijke jeugd, zullen we maar zeggen. Als graatmagere afdankertjes in huis gehaald, bijgespijkerd en misschien wat te uitbundig verwend met extra lekkers. Dat was eigenlijk niet veranderd in de loop der jaren, realiseerde ik me. Marcel had gelijk. Er mocht wel wat af. Maar spérziebonen? Dat vrat toch geen hond?
“Probeer het nou maar”, zei Marcel bij het afscheid, “Ze vinden het echt heerlijk.”
Die avond keken de echtgenoot en ik toe terwijl twee dolenthousiaste honden de laatste restjes sperziebonen uit de bakken likten. We keken elkaar aan en zeiden bijna gelijktijdig hetzelfde: “Komt vast omdat ze nog steeds sterven van de honger.” De echtgenoot reikte al naar het keukenkastje waar de hondenkoekjes stonden.
“Nog een dagje volhouden?” opperde ik voorzichtig, “zonde om het nu al op te geven.”
Het werd een volgend dagje, en nog een, en tenslotte een hele week. De honden bléven smullen van de sperziebonen en taalden niet naar aanvullende snacks en ander voedsel. Nog steeds niet trouwens, want we gaan gewoon door tot ze weer op een prettig gewicht zijn. En ook daarna krijgen ze hier en daar een sperzieboontje, gewoon, omdat ze het zo lekker vinden. Inmiddels staat dit speciale dieet in de huiselijke kring bekend als het Mirakel van Marcel. Omdat het werkt.
“Wat eten we vanavond?” vroeg de bezwete echtgenoot deze middag toen hij na een paar uur zwaar zwoegen door hoge ondergroei de debroussailleuse naast de keukendeur parkeerde.
“Sperziebonen”, antwoordde ik gedachteloos, terwijl ik het boodschappenlijstje afstreepte tegen wat ik in het echt aan voorraad ingeslagen had, waaronder zes blikken sperziebonen.
Als door een wesp gestoken keerde hij zich om. “Wat??? Denk je dat ik niet genoeg afval van al dat gemaai en gesnoei? (Het gaat hier om een paar hectares.) Moet ik ook nog op hondendieet?”
“Nee nee nee!”, schrok ik op, “ik bedoel die salade van haricots verts, met verse tomatenblokjes, knoflook, notenolie, sinaasappelsaus en geroosterd amandelschaafsel waar je zo dol op bent.”
Met een zucht van opluchting zeeg hij neer aan de keukentafel. “Doe me dan maar een glaasje rosé”, grinnikte hij, “ik kan het hebben.”
Ben benieuwd of het Mirakel van Marcel ook opgaat voor een salade met haricots verts.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

17 gedachten over “Sperziehonden

  • vr 15 mei 2015 om 16:53
    Permalink

    Ik moest keihard lachen van je verhaal. Maar het is waar, ik heb het ook altijd voor mijn honden gedaan, het sperciebonendieet. Leuke honden trouwens van Marcel, de ene lijkt precies op mijn bordercolliekruising uit de SPA.

    Beantwoorden
    • vr 15 mei 2015 om 17:07
      Permalink

      Mijn buurman giet een flinke scheut olijfolie door de dure dieetbrokken heen.
      Volgens hem geeft het zo’n mooie glanzende vacht.
      Het dagelijkse loopje gaat niet verder dan de parkeerplaats ….
      Sperziebonen een pracht oplossing!

      Vrolijke groet,

      Beantwoorden
  • vr 15 mei 2015 om 17:28
    Permalink

    Onze hond krijgt ook vaker sperziebonen op advies van de dierenarts.

    Beantwoorden
  • Pingback: Recept van de week: Slanke haricotsalade | Kijk, Zuid-Frankrijk!

  • vr 15 mei 2015 om 18:31
    Permalink

    FF kort
    wij verwennen ‘die van ons’, (labrador , 6 jaar, reu, niet gecastr, zeer gezond en ondernemend ) na zijn laatste avond wandeling met een bordje met anderhalve gekookte aardappel, een winterwortel, wat boontjes, (nu zelfs een paar asperges) alles vers en niet al te gaar en zonder zout of kruiden . Hij is er stapel dol op. heeft ook nooit problemen met z’n darmfunctie.
    (Bloemkool en andere koolsoorten geven hinderlijk gasvorming)
    of het wel/niet zijn gewicht ten goede komt?
    we hebben hem altijd netjes aan afgepaste hoeveelheden brokken gehouden
    nooit gewend aan callorierijke tussendoortjes
    wat de olijf olie voor een mooie vacht betreft, dat gerucht doet hier ook de ronde, onze dieren arts zei : ‘mevr. u eet toch ook niet uw huid/haarverzorgende middelen op………..’
    m.a.w. goede voeding en veel buiten is al mooi genoeg. die van ons glanst als een spiegel

    Beantwoorden
    • za 16 mei 2015 om 14:27
      Permalink

      Klinkt prima Maaike.
      Maar wat die olijfolie betreft ben ik het met je oneens; die is goed voor de buiten- én de binnenkant, voor mensen en dieren. We geven ze er trouwens ook af en toe een beetje rauwe knoflook bij…..

      Beantwoorden
      • za 16 mei 2015 om 15:22
        Permalink

        Mijn wilde hoofdharen zijn grotendeels verdwenen.
        Toch ben ook ik een liefhebber van goede olijfolie en knoflook.

        Smakelijke groet,

  • vr 15 mei 2015 om 22:58
    Permalink

    Deze vierpotige dame hier is recentelijk 7 kilo afgevallen met sperziebonen na een knie operatie. Een fantastische arts (allopaat) in Seillans heeft voor de honden ook courgette en wortelen op het menu. Ik denk niet dat deze informatie je inspireert voor een Gratin de courgettes maar een Noord Afrikaanse wortelsalade sluit ik niet uit.
    Altijd weer fijn om je blog en recepten te lezen.

    Groeten.
    Danielle

    Beantwoorden
  • zo 17 mei 2015 om 07:22
    Permalink

    Belle histoire , madame. Mag ik verder even melden dat een sperziebonen dieet ook voor mensen werkt. Door omstandigheden getest. Een week lang achter elkaar als avond maaltijd, met een schraal vleesje. Saai maar zeer efficiënt. ( wel verse, of hooguit zeer goede diepvries hè).

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: