Kapper

Van huis uit ben ik niet bedeeld met een weelderige haardos. Lang geleden dacht ik dat je daar wat aan kon doen door er bijvoorbeeld een bepaalde shampoo in rond te schuimen, er iets van een verstevigend middel doorheen te kneden, of er wat de reclame nog meer in de aanbieding had in te investeren. Dat bracht geen verbetering, dus daar ben ik op zeker moment maar weer mee opgehouden. Ik besloot dat een kapper weleens de verlossing zou kunnen brengen. In toentertijd moderne tijdschriften zag ik fraaie voorbeelden van volumineuze kapsels. In laagjes geknipt, stond er dan vaak bij. Leek me de ideale oplossing. Ik nam zo’n blad mee naar een kapper, als voorbeeld. “In laagjes geknipt?” schamperde de Figaro, “mevrouw, u heeft maar één laagje!” Ik ben nog steeds bezig dat trauma te verwerken.
Maar ja, haren groeien en dan moet er ook bij ‘cheveux fins’ weleens een stukkie af om de boel niet al te zeer te laten verpiekeren. In de uiterwaarden van de landschappen waar ik her en der woonde, betekende dat de schaar pakken, de ‘lokken’ met een elastiekje in een staartje bijeen wriemelen, en met één knip was de klus weer voor een half jaar geklaard. Altijd scheef, dat wel, maar met een beetje schuinhangend bijknippen kwam ik een heel eind. Ik haalde het niet in m’n hoofd om aan de echtgenoot te vragen de boel te herstructureren; als er iemand kampioen scheefknippen is, is hij het wel.
Tja, en toen kwam ik in dit dorp wonen. Geen apotheek, geen bank, geen serieuze bakker, geen ‘station de service’ maar inderdaad, mèt kapsalon. Die ik vanzelfsprekend meed als de pest. Tot de ‘salon’ met sluiting werd bedreigd; de grijze permanentjes stierven uit, de jongelui van de hippe knipjes en verfjes waren te weinig in getal om voor een stevige omzetgarantie te zorgen. Er kwam een offensief, vanuit de kroeg: iedereen naar Chantal. Dan wil je niet lullig doen. En op zekere dag stapte ik dapper binnen. “Klein stukje eraf, van achteren?”
Chantal bekeek me met geforceerde kennersblik, en ik zag haar denken ‘klein stukje van wàt?’ Maar ze hield zich goed. Het zojuist gezette pluispermanentje voor mij, ook. Ik werd met het hoofd achterover in zo’n wasbak besproeid, ik haat dat, maar ‘anders kun je niet knippen’. En werd daarna in de knipstoel gepoot. Het grijze permanentje had geen zin om te vertrekken en nestelde zich met de promofolder van ‘les outilleurs’ – een firma die met een enorme truck met oplegger langs dorpjes trekt waar ze geen serieuze winkels hebben voor huishoud- en tuingedoe – op het wachtbankje naast de ingang. Ze bladerde langs de plaatjes en gaf commentaar, en haar voorkeuren prijs. Chantal babbelde lustig mee, over gietijzeren pannen, trapladdertjes, badmatten en ik geloof de hele verdere handel die er in die godvergeten catalogus voorhanden was. Intussen heen en weer schuivend tussen mijn haren en dat grijze permanentje; uiteindelijk stond ze meer over die folder dan over mijn hoofd gebogen. De scherpe schaar gebarend in de lucht, het commentaar op elk voorbijkomend product met een ferme zwaai van het kappersgereedschap onderstrepend. Dat is me uiteindelijk fataal geworden. Nadat de laatste lok gesneveld was, hield ze een spiegel achter me omhoog, zodat ik in de spiegel voor me kon zien wat ze had aangericht. “In orde zo?” Ik zag het drama: scheef! En zei lafhartig: “Ja ja, prima.” Ik wilde maar één ding: weg! En nooit meer terug. Terwijl Chantal denkbeeldig wat afgeknipte haren bijeen veegde haalde ik de verschuldigde euri uit de portemonnee en dacht ‘Zondegeld. Ga jij maar lekker gauw failliet meid, mij zie je hier nooit meer terug’.
Bij thuiskomst zei de echtgenoot: “Nou, dat maakt het verschil hoor.”
In de badkamer heb ik het allerscheefste een beetje recht geknipt. En daarna met vaste hand een flink glas rosé ingetapt.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

16 gedachten over “Kapper

  • do 22 februari 2018 om 16:38
    Permalink

    Voorzichtig met die schaar, Renée, voor je het weet heb je met je stabiel ingeschonken glas rosé een snee in de neus!

    Beantwoorden
    • do 22 februari 2018 om 17:10
      Permalink

      We nemen hier op het platteland een glaasje Arie, ’t is geen binge drinking. Da’s voor die lui aan de kust. ;-]

      Beantwoorden
  • do 22 februari 2018 om 16:39
    Permalink

    Leuk; ook de voorgaande waar ik niet “altijd” op reageer.

    Beantwoorden
    • do 22 februari 2018 om 17:11
      Permalink

      Maar wel leuk dat je toch reageert René. Merci!

      Beantwoorden
  • do 22 februari 2018 om 16:48
    Permalink

    Ooit gehoord, dat in de gordel van smaragd jonge meisjes minstens 3 maal worden kaalgeschoren om het haar sterkte te geven. Onzin? Misschien….

    Beantwoorden
    • do 22 februari 2018 om 17:12
      Permalink

      En dan ben jij zeker vrijwilliger om me een handje te helpen? ;-]

      Beantwoorden
      • zo 25 februari 2018 om 00:21
        Permalink

        Als we de klok konden terugzetten naar een grietje van 3 tot 5 jaar…dan zou ik zeker volunteering. Helaas :)

  • do 22 februari 2018 om 18:34
    Permalink

    Lijkt me geweldig, “bijknippen” , ik kan alleen afknippen. Ik heb weer genoten van je smakelijke verhaal!

    Beantwoorden
    • do 22 februari 2018 om 18:43
      Permalink

      Maak er maar ‘ik kom niet meer bij knippen’ van Lenny… :-{

      Beantwoorden
  • do 22 februari 2018 om 19:40
    Permalink

    Arme Renée, nooit meer naar de kapper gaan.
    Als ik de foto op jouw site bekijk, is er niks mis met je haren.
    Laat het hoongelach de vallei indrijven en knip zelf.
    Niet één staartje maken, maar veel strengetjes oprollen, daar de punten van afknippen en mocht het ietsje scheef uitpakken, pas de problèmes, met de föhn krul je de onderste haren naar buiten.
    Een prima springerig kapsel is het resultaat en met het gespaarde geld, haast je je naar de bar madame, koop in en geniet.
    Nog even genieten van de zon voordat de kougolf van Rusland ons bereikt.
    Zal niet zo erg worden als wordt voorspeld, from Russia with love, goed bedoeld dus.
    Liefs,
    Jacqui.

    Beantwoorden
    • vr 23 februari 2018 om 10:44
      Permalink

      Geen meelij Jacqui! Ik was al niet zo’n kapperfan, en doehetzelven bevalt prima. Overigens heeft krullen zetten bij mij geen zin: bij de eerste stap buiten de deur hóór ik ze eruit donderen. Ik maak me meer zorgen om de kou: volgens Météo France krijgen we hier de komende week te maken met een gevoelstemperatuur van -25! Dus daar neem ik straks een glaasje tegen. Chinchin alvast!

      Beantwoorden
  • vr 23 februari 2018 om 09:34
    Permalink

    Uit het hart gegrepen; gisteren was ik bij de kapper, en heb net voor ik jouw stukje las ook een scheve lok afgeknipt !!! niet bij een dorpskapper maar in de “wereldstad ” Bergerac.

    Beantwoorden
    • vr 23 februari 2018 om 10:49
      Permalink

      Er is maar 1 remedie tegen scheefknippende kappers Joyce: zelf knippen.

      Beantwoorden
  • vr 23 februari 2018 om 22:38
    Permalink

    Bon soir Renée, geen zorgen, vlg mij stemmingsmakerij, de een spreekt de ander na.
    Hier in de Lot hebben we 1 nacht van -7 gr., 2 dagen van -4 en -5 en dan gaat het weer vrolijk stijgen.
    Mijn krokussen staan zonnig te stralen, zonder hivernagedoeken.
    On verra, Siberië is ver.
    Keep smiling.
    Jacqui.

    Beantwoorden
  • do 8 maart 2018 om 19:37
    Permalink

    Had al iets ingevuld, maar werd meteen naar WordPress gezwiept waar ik vervolgens kennelijk nu twee accounts heb! Gek word ik ervan, was Hyves er nog maar… ??
    Benieuwd of dit nu straks te kezen valt… salut!

    Beantwoorden
    • do 8 maart 2018 om 19:47
      Permalink

      Dag Kit,
      Ja, dit is prima te lezen. En ik snap niet wat je overkomen is?

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: