Longread & nazomer-vakantietip: het Plateau d’Argentine

zo 12 september 2021

Door Martijn Joosse m.m.v. Maria Edelman

(klik op de foto’s om ze te vergroten)

In deze periode van het jaar hoef je heus niet helemaal naar het diepe zuiden voor een prima herfstvakantie. In het iets dichterbij gelegen zuid-westen tref je onder meer de departementen La Dordogne en La Charente, in de regio Nouvelle Aquitaine. Ik trof er op zekere dag al wandelend een bijna verlaten dorpje, mysterieuze eeuwenoude grotwoningen, kleurrijke orchideeën, wilde tulpen en reptielen: op het kalkstenen plateau bij de dorpjes Argentine en La Rochebeaucourt die sinds 1827 één gemeente vormen, in de grensstreek van La Dordogne en La Charente. Tussen 1850 en 1950 kon je er per trein komen. Er was veel te zien en te beleven.

Natuurpark Périgord-Limousin
Een ‘ontdekkingspad’ leidde me langs de hoogtepunten en liet me kennismaken met de lange geschiedenis en de veelzijdigheid van het sublieme natuurpark Périgord-Limousin.
Ja, een kalkstenen plateau, dat deed me denken aan de zuidkant van de Dordogne en vooral de Lot en Aveyron, met de welbekende Causses in het Massif Central. Maar toch zit je hier helemaal in het noorden van de Dordognestreek, zowat in de Charente. Het wordt dan ook gezien als een van de meest bijzondere delen van het regionale natuurpark op de grens tussen de Limousin en Dordogne.

Een wandelpad van 5 km
Mijn bezoek aan de Périgord Vert, zoals de streek in het noorden van het departement La Dordogne ook wel genoemd wordt, begin ik met een wandeling. De ideale manier om tot in detail de afwisselende landschappen te ervaren. Na drie kwartier rijden van mijn gîte op camping La Nozillière in Haute-Vienne, sla ik net buiten het dorpje La Rochebeaucourt een smal weggetje in dat me naar een parkeerterrein bovenop het Plateau d’Argentine brengt. Daar begint een wandelpad van ongeveer vijf kilometer.

De Romeinen en de orchideeën
Allereerst volgt het pad een stuk van wat lokaal aangeduid wordt als ‘voie romaine’, Romeinse weg. Of dit echt een Romeinse weg was vroeger is nog maar de vraag, maar duidelijk is wel dat het pad al eeuwenlang gebruikt wordt. Het loopt langs een landingsbaan voor sportvliegtuigjes van de plaatselijke vliegclub.
Het bijzondere hiervan is dat dit ervoor zorgt dat orchideeën de volle ruimte hebben om te groeien, ze hebben hier geen last van hogere struikjes die het zonlicht wegnemen. Het gras langs het pad is dan ook bezaaid met kleine paarse bloemen, die hier in een deel van het jaar volop bloeien.

Ooit zee en demarcatielijn in WO II
Al snel kom ik bij het eerste informatiebord van het ontdekkingspad. Hier word je gewezen op de geologische wortels van het gebied. Ooit was het hier zee, getuigen daarvan zijn de vele fossielen van schelpdieren in het gesteente. Ook de flora van het gebied komt aan bod op de bordjes die her en der langs de route gelegen zijn. Wanneer ik bij het meest oostelijke deel van het wandelpad kom passeer je bovendien de demarcatielijn: de grens die Frankrijk een deel van de Tweede Wereldoorlog in bezet en vrij gebied verdeelde.

Steengroeve en champignons
Vervolgens loop ik over het tracé van een oude spoorlijn, die inmiddels al meer dan zestig jaar verdwenen is. Je loopt hier onderlangs het plateau, en op een gegeven moment kom ik bij een grote rechthoekige opening in het gesteente. Ik loop naar binnen, en ontdek dat hier vroeger een steengroeve gevestigd was. Nadat men hier stopte was de overgebleven grot nog een aantal jaar in gebruik als champignonkwekerij.

Een kerkje uit de 11e eeuw
Na ongeveer een uur lopen kom ik weer bij het beginpunt van de wandeling. Nu is het tijd voor een uitstapje naar het westen van het plateau, naar het kleine gehucht Argentine. Ooit was dit dorp groter dan het nabijgelegen La Rochebeaucourt, maar enkele eeuwen geleden werd het vrij plotseling verlaten en raakte het in verval. Hoogtepunt van dit dorp is het kerkje, waarvan grote delen uit de elfde eeuw stammen. De klokkentoren en de ronde afsluiting van het koor zijn de oudste gedeeltes. Erg veel bekend is er niet over de geschiedenis van dit dorp, maar duidelijk is wel dat er ooit ook een kasteel gestaan heeft. Achter de begraafplaats naast de kerk ontdek ik ook nog ruïnes van wat ooit een herenhuis geweest moet zijn, te zien aan de vrij luxe overblijfselen van schoorstenen.

Plotseling midden in grotwoningen
Iets voor de kerk valt mijn blik op een informatiebord over ‘Les Cluzeaux d’Argentine’. Ik volg de richtingwijzers en kom bij een pad uit dat langs de rotsen naar beneden voert. Na enkele trappen sta je plotseling midden in een grot, waarvan men nu denkt dat deze vroeger dienst deed als woning en/of opslagruimte. De in totaal twee grotten hier zouden in gebruik zijn geweest van ongeveer de zevende tot elfde eeuw, en een van de twee werd vervolgens omgevormd tot begraafplaats. Een bijzondere vondst en leuke afsluiter van deze enerverende wandeltocht!

Ook nog iets eten?
Ik wilde zo langzamerhand ook wel iets eten, na die wandeling annex ontdekkingstocht. In La Rochebeaucourt heb je – tamelijk bijzonder voor z’n klein dorp – twee restaurants waarvan ik gehoord had dat ze ertoe doen: Le Locavore ((Route de Périgueux) en Les Cluzeaux Restaurant (33 Rue de Riberac.) Ik koos voor dat laatste adres, geen spijt.

Martijn Joosse is de bedenker van www.frankrijkpuur.nl Samen met Marita verzorgt hij mooie reportages met fraai fotowerk, en een prima gratis e-reisboek over Frankrijk.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Of reageer met je Facebook account

Scroll naar top