Renée Vonk-Hagtingius

De transhumance: erfgoed van de Provence

(klik op de foto's om ze te vergroten) Vandaag heb ik gedag gezegd tegen mijn schaapjes op het droge. Ze gaan de bergen in, ’s zomers is het hier te warm en valt er niks te grazen. In oktober komen ze weer terug, hoop ik. ’t Is een oer-klassieke schapen- en geitentocht, van de Provence...

De antiquair wil niet dood

“Hoe gaat het met René?” vroeg ik vanmorgen aan Epicerientje toen ik m’n boodschapjes afrekende. “Lééft ie nog?” “Jaaaah”, zei ze op een langerekte toon die zowel be- als verwondering uitdrukte. “Hij is er nog, maar buiten komt ie niet meer.” Daar kon ik me iets bij voorstellen. Ik had de sjofele hoogbejaarde leren kennen...

Ik zie ze vliegen!

“Ik zie ze weer vliegen!”, stootte ik de echtgenoot gisterenavond aan terwijl we naar Nederland-Schotland zaten te kijken. Hij wierp een zijdelingse blik op mijn glas, maar daar zat slechts mineraalwater in, mompelde iets van “ik zit nu effe te kijken” en concentreerde zich op het scherm waar een bedroevend slechte voetbalwedstrijd traag naar een...

Consuminderen

Van de week even een kleine clash met een verbijsterd eigentijdsheid type dat me voorhield dat hij niemand kende die nog met een mobieltje werkt dat al tien jaar oud is. Hij staat bij wijze van spreken permanent op scherp en in de startblokken voor elke nieuwe mega-phone of andere gadget die nog moet worden...

Het dorp is weer open!

Nou, dat ging wat worden, dacht ik gisteren, de eerste dag op het terras in het dorp. Na de oeverloos lange lockdown vanaf ergens half oktober vorig jaar konden de tafeltjes en stoeltjes weer in de zon worden gezet. Ik had ’s ochtends nog speciaal gebeld of ze wel open zouden zijn voor het apéro,...

Ultrasonore rust in de tent

Het moest niet gekker worden. Toen ik vorige week op kantoor kwam en in m’n bureaustoel neerzeeg (jawel, ik zijg neer, het is een steile trap naar kantoor), schoot ik meteen weer overeind. De armleuningen van m’n trouwe ergonomische zitplek voelden aan alsof iemand zonder enige kennis van zaken een rondje met de heggenschaar langs...

Niet zo’n reukneus

Nou, het is gelukt hoor. En daar had ik het Institut Pasteur in Parijs helemaal niet voor nodig, dat vandaag in een persbericht verklaarde dat het de oorzaak heeft gevonden van het reukverlies dat mensen opdoen door corona. Ik ging gewoon even naar het toilet. Dat doe ik wel vaker, niets menselijks is mij vreemd,...

Muguet, 1 mei en een giftig trekje

Nee hoor, ik krijg zaterdag geen ‘muguet’ van de echtgenoot. Gelukkig maar, ik hoef kennelijk nog niet vergiftigd te worden. Wist ik veel toen ik lang geleden - nog maar net in Frankrijk - kennis maakte met die traditie van lelietjes van dalen op 1 mei. Ik reed in m’n 2CV en werd op een...

Kattenbakje

“Je bent knettergek!” zei de echtgenoot me enig gevoel voor drama toen ik tamelijk besmeurd de keukendeur binnenstapte. “Misschien”, rilde ik na terwijl ik mijn zeiknatte schoenen bekeek en m’n kloffie inspecteerde op vlekken en winkelhaken, “maar nou is het in elk geval opgelost.” Met een tevreden zwaai mikte ik het bemodderde kattenbakje in de...

Keurig beleverd

Er moest een wat groter pakket bezorgd worden, door een gespecialiseerde bezorgfirma. Geen UPS of DHL, niet Chronopost, ditmaal zou de firma Schenker blijkbaar de klus klaren. Schenker? Ik werd meteen jaren teruggeworpen in de tijd. Schenker is puur jeugdsentiment. Ik heb er goede herinneringen aan overgehouden, en een goeie conditie. Ik zal het even...
Scroll naar top