Het ‘essentiële witgoed’ van professor Zonnebloem

wo 25 november 2020

Door Dorine van der Marel

Met een alarmerend gebonk en een adembenemend gerochel spuugde de wasmachine zijn allerlaatste was vol met kleine gaatjes uit de scheefgezakte trommel. De volgende dag ging Frankrijk in ‘lockdown.’
Dat juist nu alle ‘niet-essentiële’ winkels gesloten waren, was in onze digitale-samenleving nauwelijks een probleem, met twee muisklikken had ik een mooie Siemens besteld. Dat de webwinkels en hun bezorgers overstelpt werden met bestellingen voor ‘toch-best-wel-essentiële’ benodigdheden, was onhandiger. De afgesproken leverdatum werd een dag voor levering met een week uitgesteld en een dag voor de uitgestelde levering bleek de machine opeens niet meer op voorraad. We kregen de keuze om geduld te hebben of te annuleren.
Inmiddels werden de kledingkasten leger en leger, de berg vuile was hoger en hoger en de quarantaine-atmosfeer al muffer en ranziger. Geduld was erg veel gevraagd, dus bestelde man met twee nieuwe muisklikken ditmaal een Bosch. En warempel, vijf dagen later kwamen twee binken het begeerde apparaat al afleveren. In het pre-coronatijdperk had ik ze zeker geknuffeld, zo opgelucht was ik, al namen ze tot mijn grote spijt onze oude wasmachine die ontleed voor de deur stond niet mee terug.

Beetje hoge barbecue
Zoon had, ondanks mijn protesten, uit pure opkotverveling en een vleugje Professor Zonnebloem de gehele wasmachine uit elkaar getrokken, om het fatale euvel te vinden. Met succes. Toen eenmaal het ronde wasmachinedeurtje, de binnentrommel, de buitentrommel, de losse motor, twee betonblokken en een kist met restonderdelen uitgebraakt naast de witte omkasting lagen, ontdekte hij dat twee van de drie stalen spaken van het snaarwiel gebroken waren. Daar zakt je trommeltje wel van scheef.
Dat mijn oude wasmachine geen eenheid meer was, maar een verzameling losse elementen, bleek niet ter zake doende. Het virusprotocol verbood mijn binken hoe dan ook het overleden hoopje apparaat mee te nemen. We mochten al blij zijn dat het nieuwe gevaarte over de drempel van het huis naar binnen werd getild.
En blij ben ik. Inmiddels achttien wassen verder loopt iedereen er weer fris en fruitig bij. De stukken wasmachine liggen uit het zicht op het plaatsje om de hoek en de zon jubelt kleurig zijn stralen in de tuin. Professor Zonnebloem ontdekt dat een wasmachinetrommel wat hoog is voor een barbecue, tenzij je er vijf zakken kooltjes in mikt, maar de licht verbrande worstjes van de in allerijl opgesnorde reisbarbecue smaken een paar uur later zomers lekker.
Je zou bijna vergeten dat het crisis is.

Dorine van der Marel verhuisde in 2009 met haar gezin naar Zuid-Frankrijk. Ze publiceert over haar belevenissen op haar blog http://krabbelsvando.blogspot.com

2 reacties op “Het ‘essentiële witgoed’ van professor Zonnebloem”

  1. Wasmachinetrommels worden ook vaak gebruikt om een dompelpomp in te zetten om water op te pompen, zo blijft de rommel buiten het bereik vd pomp

Laat een antwoord achter aan Lot Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Of reageer met je Facebook account

Scroll naar top