Home

 

Zo rond deze tijd duiken overal de bosjes en potjes muguet weer op. In de winkel, op de markt, maar ook in een zomaar geïmproviseerd kraampje langs de weg, want onder bepaalde voorwaarden mogen ook particulieren muguet verkopen. De traditie wil dat je elkaar op 1 mei, de dag van de arbeid, zo’n bosje geurige teerwitte bloemetjes geeft, om geluk te brengen. Dat lukt helaas niet altijd want het spul is razend giftig. Ik heb er ooit twee doodzieke honden aan overgehouden; ze hadden het vaasje om getikt en op de takjes liggen knauwen. Dus ik waarschuw nog maar weer eens…
Wat er zo giftig is aan muguet? Alles! De bloemen, de bladeren; zelfs het water waarin een tuiltje staat is vergeven van glycosiden (chemische stoffen) die voor de giftigheid zorgen. Dus ik hou het spul liever bij ze uit de buurt. Zou ik trouwens ook doen met kleine kinderen over de vloer. Bloemetje in het mondje, likje aan een blaadje, slokje uit het vaasje…. Niet alleen honden doen rare dingen. En ook peuters wil je niet opzadelen met duizeligheid, braken, misselijkheid, buikloop, of zelfs hartritmestoornissen. In de farmaceutische industrie wordt het plantje trouwens wel verwerkt in hartmedicijnen.
De parfumindustrie laat de plantjes juist weer links liggen, ondanks het geweldige parfum van de bloempjes. Je kunt er namelijk geen etherische oliën uit destilleren. Daarom wordt het parfum met behulp van geurstoffen nagemaakt.
Maar goed, het is nu eenmaal traditie om elkaar op 1 mei muguet te geven. Een gebruik dat stamt uit de tijd van de Germanen. Het was het bloemetje van de zachtmoedige godin Ostara, de zus van dondergod Donar, die er de lente mee aankondigde. Maar sinds de komst van het christendom neemt Maria de honneurs waar. En op 1 mei zijn we allemaal aan de beurt.
Kwekers halen alles uit de kast om de meiklokjes op tijd op de markt te krijgen. Dat lukt vrijwel altijd, maar als het voorjaar te nat, te droog of zoals nu te koud is kunnen de prijzen flink de hoogte inschieten. Een takje muguet (dat minimaal zes klokjes moet bevatten, wettelijk bepaald) kost rond de € 1,50. Voor een bosje/potje van drie stuks betaal je tussen de € 12,50- à € 15. En als je dan bedenkt dat er zo’n 60 miljoen takjes over de toonbank gaan, snap je waarom de Franse economie alle reden heeft om de traditie in ere te houden. Niks mis mee, met zo’n welriekende traditie: ’t geeft een aardig opkontje aan de bloemkwekerij, ’t is een mooi gebaar naar vrienden en beminden. Maar ’t wordt een nog mooier gebaar als je ze ook even waarschuwt. Bonne fête!

Zo simpel kan het zijn!

ma 27 februari 2017

16996007_10154577889138740_8701906481611184051_n

En simpelweg voor slechts € 16,95 te bestellen bij bol.com, Ako, Bruna, in uw lokale boekhandel, en direct hieronder (ook verzending naar Frankrijk):

2-boekjes-schermafbeelding-2016-11-21-om-15-04-59

Bestel nu                  Bestel nu

 

schermafbeelding-2017-01-20-om-13-11-37
Geen gelegenheid of geen tijd om naar de Franse Vakantiedagen te gaan dit weekeinde
maar wel zin in een (of meer) van deze boeken boordevol verrassende verhalen?
Dat kan: zo’n hartverwarmend stukje Zuid-Frankrijk is ook gewoon te bestellen.
Bij bol.com, Ako, Bruna, in de lokale boekhandel…
Maar ook gewoon nu meteen:
hier en hier en hier.
(ook verzending naar Frankrijk)

CADEAU-IDEE: HET KAN NOG NET!

wo 21 december 2016

Jawel. Snel besteld, nog voor de Kerst in huis!
En als er nou eens iéts een warm winterpresentje met een zonnige inhoud is…
Ik wil maar zeggen, geef gewoon een hartverwarmend stukje Zuid-Frankrijk cadeau in plaats van saaie sokken of een complex computerspelletje.
Even lekker relaxen voor de haard, op de bank of languit in bed met
onbekommerde anekdotes uit de Provence.
En dat voor slechts € 16,95. Bij bol.com, Ako, Bruna, in uw lokale boekhandel, maar ook direct hieronder te bestellen
(ook verzending naar Frankrijk):

2-boekjes-schermafbeelding-2016-11-21-om-15-04-59

Bestel nu                  Bestel nu

 

 

DA’S NOG EENS EEN CADEAU-IDEE!

ma 21 november 2016

Jawel. De cadeautjesdagen komen er weer aan.
En als er nou eens iéts een warmwinterpresentje met een zonnige inhoud is…
Ik wil maar zeggen, geef gewoon een hartverwarmend stukje Zuid-Frankrijk cadeau in plaats van saaie sokken of een complex computerspelletje.
Even lekker relaxen voor de haard, op de bank of languit in bed met
onbekommerde anekdotes uit de Provence.
En dat voor slechts € 16,95. Bij bol.com, Ako, Bruna, in uw lokale boekhandel, maar ook direct hieronder te bestellen
(ook verzending naar Frankrijk):

2-boekjes-schermafbeelding-2016-11-21-om-15-04-59

Bestel nu                  Bestel nu

 

 

Alweer een boek? Nee! Twee!

do 10 november 2016

book-wallpaper-background

 

Kreeg een mailtje van een boekenuitgever in Nederland. Of ik hier misschien reclame wilde maken voor een bij hem te verschijnen boekje, getiteld ‘Provençaalse Praatjes’ van journalist/columnist Peter Hooft. Ging over Zuid-Frankrijk. En nou, daar wist ik toch alles vanaf?
Ja? En waarom zou ik dan ineens reclame moeten maken voor zo’n zoveelste bundeltje? Dat schrijf ik zelf wel..
“Ho ho’, zei de echtgenoot, “niet meteen de boom in. Laat eerst maar eens opsturen, dat boekje.” Als ex-Hollander nog altijd geïnteresseerd in ‘gratis en voor niks’.
Bon. “Doe maar een exemplaar”, zei ik tegen die uitgever. Dus kreeg ik vorige week de digitale versie per email toegestuurd; het boekje gaat in het ‘echie’ pas vanaf vandaag in de verkoop, vandaar.
“Krent”, vond de echtgenoot van de uitgever, “ik wil papier in de vingers, ik lees geen boek op de pc.”
Ik wel, al heb ook ik liever een papieren boek. Maar ik was nieuwsgierig. En ik kende die Hooft al wel zo’n beetje. Een nurkse sigarenroker met een tamelijk ironische – zeg maar cynische visie op Zuid-Frankrijk, waar ie eigenlijk tegen zijn zin terecht gekomen is. Kan. Mag best. Maar overdrijven is ook een vak. En je hebt het natuurlijk nog wel steeds over míjn Provence ja! Zeker, ik loop ook niet altijd halleluja juichend rond, maar ik hou wel van dit stukje Frankrijk, zo’n beetje het mooiste deel van heel Europa. Dus ik word een tikkie link als je dat gaat afbranden.
Nou, dat bleek mee te vallen. Ik heb z’n boekje inmiddels uit en ik moet toegeven dat ik er zelfs af en toe om gegrim/glimlacht heb. Er staan wel wat vrolijke teksten in, en voor mij is een deel heel herkenbaar. Met name als die Hooft het over zijn Provençaalse dorpsgenoten heeft kon ik soms een grijns niet onderdrukken. Tja, zo heb ik hier ook wel wat eigenaardige mensen ontmoet. Mwah, eigenaardig…, eigenzinnig is eigenlijk beter.
Dat lachen vergaat me dan weer als ik lees wat hij schrijft over het gif van Tsjernobyl en de ellende van het massa-toerisme dat net zo goed hier in de Provence terechtkwam. Ook waar, en Hooft is een van de weinigen die niet oeverloos doorjubelt over Zuid-Frankrijk.
“Maar ja, wat moet ík daar nou over schrijven?” sputterde ik tegen de echtgenoot die druk in gesprek was met de oesters op zijn bordje, hoogstpersoonlijk door mij geopend (heb ik een trucje voor dat hij nooit onder de knie zal krijgen), die al zijn aandacht opslorpten.
“Gewoon, wat je er van vindt,” slurpte hij. “Of nee, doe maar niet!”
Ineens werd de Hollandse koopman in hem wakker: “Had jij niet ook net zo’n ‘boekkie’ geschreven? Komt toch ook binnenkort uit? Dan zou ik zeker geen reclame gaan maken voor de concurrentie.” Slurp.
“Dat is geen boekkie, dat is een bundel”, zei ik waardig. “En die heet ‘Kijk, nog meer Zuid-Frankrijk!” en is een vervolg op mijn eerste bundel ‘Kijk, Zuid-Frankrijk!’. Die heeft heel leuk verkocht, de uitgever wilde dolgraag een deel twee.”
“Juist!” zei de echtgenoot, “dan moet je dáár dus reclame voor maken, niet voor zo’n Provençaalse praatjesmaker.”
“Alsof dat mekaar zou bijten! Ik vind het juist prima als er veel over Zuid-Frankrijk geschreven wordt! Het is hier – wat jij er ook van vindt – fantastisch. Oké, die Hooft kijkt er anders tegenaan dan ik. Mooi meegenomen, verschil moet er zijn. Ik zou zeggen, léés die boeken eerst eens, leg ze naast elkaar en roep dan pas wat.”
De echtgenoot keek me aan een wist: ‘mefiez vous des petites’, pas op voor de kleintjes.
“Waar zei je ook alweer dat ik die onmisbare geschiedschrijving over de Provence kon vinden?” klonk het vals.
“Naast je bed in de logeerkamer”, mompelde ik net iets valser terug.

Yes! Signeren!

za 5 september 2015

Op 26 september is het zover: een signeersessie bij Le Temps des Cerises in Fayence (Var) van 12 tot 14 uur.
Iedereen is van harte welkom!

Schermafbeelding 2015-09-05 om 17.21.33