Mehari-droom

Ik zal wel uit de tijd zijn, wat op zich best bevalt, maar ik ben dus in de verste verte niet zo’n ‘shopper’. Ik heb een gloeiende hekel aan winkelen, altijd al gehad. Qua ‘lifestyle’ anno heden word ik waarschijnlijk ingedeeld in de degradatiezone van de Neanderthalers, mij best. Als het wintert, kun je me spotten in een legerjackie dat ik 40 jaar geleden of zo in een dump in Alkmaar heb gescoord. Niks mis mee, nog geen knoop hoeven vervangen. Ik ben niet zo van de militairen, maar ze hebben (of hadden?) vaak goeie textiele spullen die wel een decennia of wat meegaan. Ik heb ook al jaren een gedumpt Frans legeroverhemd, iets te groot, maar ideaal als er in de tuin wat opgeknapt moet worden.
Nou ja, ik wou maar zeggen dat ik een onvermijdelijke visite aan een winkel, welke dan ook, als een ramp beleef. Daarom maar één keer per week naar de supermarché in de stad verderop. Sjok ik daar met zo’n boodschappenlijst langs de schappen (die om de een of andere reden steeds anders ingedeeld worden) steeds wanhopiger op zoek naar wat ik aan hoogstnoodzakelijke voedselrantsoenen en huishoudproducten nodig heb. Gelukkig hebben ze in mijn dorp op vrijdag altijd een beknopte markt, en is er de bioboer voor het echte lekkers.
En óók erg: tanken! Van de week was het weer zover, seintje op het dashboard dat ik op reserve reed. Nee hè! Ja hè. Er zat niets anders op. Ik snap ook wel dat een auto brandstof verbruikt en het is onzin, maar ik neem ’t hem altijd kwalijk als dat stomme lampje gaat flikkeren en de boel dus bijna op is. Tanken wil zeggen dat je op de een of andere manier uit je ritme wordt gehaald en dat komt altijd ongelegen. Of is het een jeugdtrauma? Als scholiere was ik een tijdje pompbediende. Bij de Caltex. Bestaat dat merk nog? Zwaar onderbetaald en dat gehannes met die slangen vond ik ook niks. Ik heb er in elk geval meer dan één auto rijkelijk mee besproeid.
Op het dorp hebben we geen tankstation, ook geen dokter en geen dierendokter trouwens, zelfs geen apotheek, dus maar weer naar die stad. Ik dacht heel slim: meteen eens laten nakijken of er nog genoeg lucht in de banden zit. ‘Daar moet dringend wat bij’, stelde een monteur vast. Hij knielde bijna biddend voor elk van de de vier wielen en zuchtte ze vol bandenspanning. Ik keek intussen zo’n beetje rond. Er stond een pico-bello glimmende wit/blauwe Citroën Mehari te koop en het was alsof ik per teletijdmachine terug in de tijd werd gekatapulteerd. Lang geleden reed ik in Nederland in zo’n rare plastic jeep-variant van een Eend rond, al bij het geringste zuchtje wind in de Kop van Noord-Holland vloog je eruit. Het was in de tijd dat zo ongeveer alle auto’s van Franse makelij in Nederland verdoemd werden: roest en verder ook onbetrouwbaar. Nog bij dat tankstation herinnerde ik me ineens wat er vroeger over Renaults gezegd werd: ‘Roest En Andere Narigheid Achtervolgen U Lange Tijd’. Ik trok me er toen niets van aan, ik was immers een verslaafde Citroëniste, ik reed Eend, Ami, Mehari, Dyane en later zelfs in een CX. In een dorp verderop woont een Nederlandse vriend die gedateerde Citroëns verzamelt. Ik ga wel eens bij ‘m langs, om een nostalgisch ‘proefritje’ te maken. De monteur had mijn banden opgepompt, ik bleef maar naar die Mehari kijken. Wat een schatje, zou ik…? Er zat als altijd een chequeboek in mijn tas. Ik liep naar binnen en wilde weten wat ie zou moeten kosten. Ik dacht eerst dat ik ’t niet goed verstond. “Voulez vous me répéter le prix, s’il vous plaît?” Maar er was geen misverstand: vraagprijs € 17.500.
Ik rekende € 60 diesel af, gaf die monteur een fooitje en tufte ontdaan naar huis.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

19 gedachten over “Mehari-droom

    • vr 16 juni 2017 om 10:17
      Permalink

      En om te koesteren…

      Beantwoorden
  • do 15 juni 2017 om 21:19
    Permalink

    Oh, ik heb ook zo een hekel aan tanken!!!
    Gelukkig dat mijn lief bij een kwart tank “over” al roept naar een tank uit te kijken….en dan pakt hij het plastic kaartje en tankt de auto weer vol!!!
    Dat is nog eens Liefde met een hoofdletter, of niet soms?

    Beantwoorden
  • do 15 juni 2017 om 22:21
    Permalink

    goede avond Renée, dank voor je verhaal alweer! en ja ik ben ook van die Citroën-generatie maar ik had het vooral voor de 2 PK’s….Ik kocht eerst een hele oude en later een nieuwe: voor mij nog steeds dé auto waar je waar voor je geld kreeg…Mehari kende ik van mijn collega: ik wou er toen én zeker nu geen al te gekke prijs voor betalen maar origineel was ie zeker! Fijne avond nog! xxx

    Beantwoorden
  • vr 16 juni 2017 om 13:45
    Permalink

    Hahahaha! Een gemotoriseerde kliko voor 17 en een halve mille. Moet niet gekker worden. Nee, dan een BX. Ook een gemotoriseerde kliko, maar die kun je tegenwoordig al voor 200 euro op de kop tikken …

    Beantwoorden
    • vr 16 juni 2017 om 17:55
      Permalink

      Monsieur! We hebben het hier wel over nostalgie pur sang op wielen. Classée classique! Kom daar maar eens om met je plastic BniX! ;-]

      Beantwoorden
  • za 17 juni 2017 om 18:12
    Permalink

    Ja, geweldige auto. Ik zie die Engelse kok Keith Floyd nog rondscheuren in zo’n bakkie in ‘Floyd on France’, om over Louis de Funes maar te zwijgen. Maar tweedehands aardig aan de prijs. Er was zelfs een 4×4 versie.
    Zelf stappen we volgende week vrijdag over van een Skoda Yeti naar een Citroën C3, zwaarste versie met alles er op en er aan. Moet wel hè, als we volgend jaar naar de Morvan verhuizen.
    Ik moest even diep googelen, maar hier vind je niet alleen prachtige witte wijn maar ook Méharis:https://www.mehariclub.com/welcome.do

    Beantwoorden
  • za 17 juni 2017 om 18:15
    Permalink

    Op Catawiki staat een Mehari voor “weinig” moet nog een beetje aan worden gesleuteld, maar dan heb je ook wat! Eens komt het er ooit van, ook bij mij!!

    Beantwoorden
    • za 17 juni 2017 om 18:30
      Permalink

      Ik droom nog wel even door…

      Beantwoorden
  • vr 23 juni 2017 om 15:05
    Permalink

    Hè wat jammer nou (van die prijs), anders zou je toch bijna zeggen (en denken wat kan het mij ook schelen, een mens leeft maar één keer) doet u die maar!

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: