Een mooie koers

Het was mooi. En ook een beetje bizar. Voor het eerst heb ik mijn favoriete wielerkoers live én via de livestream van France 3 gevolgd. Vrijwel gelijktijdig zag ik het plukje renners dat de kopgroep vormde ter hoogte van de premiesprint waar ik mijn klapstoeltje had neergeplant temidden van de vaste kern wielerliefhebbers uit het dorp, in het echt en op het scherm van mijn laptop voorbij komen. Een kleumerig clubje, dat vanmorgen in de zon uit Draguignan was vertrokken en kort voor het langs me flitste de Mur de Mons op bijna 1000 meter hoogte had getrotseerd. Op mijn schermpje zag ik toen sneeuw langs de wegkanten. En blote armpjes, want de mouwen en regenjasjes waren door de meeste renners al kort na Draguignan afgestroopt; het leek immers een zonnige koers te worden. Maar hier, hogerop in de bergen, bleek het verraderlijk koud en dreigde de regen. Die kwam ook, al bleef het tot wat lokale buitjes beperkt. Maar ja, juist dat is bloedlink: een beetje nat wegdek glibbert harder dan schoon gehoosd asfalt. Het ging goed, geen ernstige valpartijen, en er werd stevig gekoerst: Christophe le Mével (la Française des Jeux) wist er in de spannende eindsprint op de Mur du Montauroux nog net een extra fietslengte uit te persen en won verdiend. Dat zag ik natuurlijk niet live. Kort na de premiesprint voor m’n neus, heb ik het voor gezien gehouden. De fles marc de Provence die de thermosfles met koude rosé verving die ik eigenlijk zou hebben meegenomen, was gretig rond gegaan onder de andere koukleumen en dringend aan opvolging toe. De rest van de koers stond mijn laptop op de bar van ons café te concurreren met de jongste herrieclips van een of ander muziekkanaal; de nieuwe gérant weigerde de tv op France 3 af te stemmen, waar de koers live werd uitgezonden. Dom. Het café leeft bij de gratie van de ‘ouwe hap’ die er vanmiddag zat, en die kun je beter te vriend houden. Hij zal het dus wel niet lang maken hier, die gérant. ’t Is een stug dorp. “Il n’est pas de notre”, klonk het vanmiddag al. Ik geef hem tot na het zomerseizoen: als de toeristen verdwenen zijn, is hij het ook. Zoals al zijn voorgangers, en dat zijn er wat. Nee, de volgende Tour du Haut Var haalt hij zeker niet.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

Eén gedachte over “Een mooie koers

  • ma 21 februari 2011 om 04:47
    Permalink

    Haha: Nee! Die gerant… haalt waarschijnlijk niet eens: Het: Eind van de zomer!
    Dank! voor: finish!!! met Warme Drank.
    It’s Stervenskoud in the Low Land!!

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: