Home

Geen trek in DSK

juli 30, 2012

Ik word altijd een beetje onpasselijk als het over DSK gaat, maar sinds ie in Cannes ineens zomaar voor m’n neus werd geduwd, heb ik mijn buik er echt van vol. Kijk, die man, die mag ik niet. Maar al die gehaaide types die een graantje proberen mee te pikken van de afgang van de baas van de Wereldbank vind ik zo mogelijk nog een tandje erger. Maar liefst tweeëntwintig patenten zijn er geregistreerd met de initialen van Dominique Strauss-Kahn in de naam van een of ander produkt, dat de bendenkers anders waarschijnlijk aan de straatstenen niet kwijt zouden raken. En nu dit weer: een drankje. En niet zomaar een drankje, nee, een heus aphrodisiac, een lustopwekkend drankje op basis van saffraan en kiwi dat vooral bedoeld is om vrouwen een zetje in de wellustige richting te geven. ‘Drink Saffron Kiwi’ heet het. Voelt u ‘m?
De bedenker is een zekere Stephane Briault, die in kiwi’s doet, en die een dealtje heeft gesloten met saffraankweker Patrice Guillard. Voelt u ‘m?
In de Cannoise bar waar ik een afspraak had, werd ik voor het eerst en ongevraagd op zo’n flesje DSK getrakteerd. Er werd verwachtingsvol naar me gekeken, door zowel de barkeeper als de twee keurige heren die ik zou interviewen. Niet te zuipen, dat spul! Ik vroeg meteen om een biertje om de ranzige smaak wel te spoelen. “Of ik dan niks bijzonders opmerkte?” Zeker wel. Dat € 9 voor een minuscuul flesje mierzoet ‘supersap’ grenst aan een roofoverval. Dat ik nauwelijks kan bevatten dat het met 10.000 flessen tegelijk uitgerolde concept in de ‘clubby scene’ van Parijs en de Rivièra nog een hit lijkt te worden ook. En dat ik weleens wil zien wie hier het meeste aan gaat verdienen: er is vast wel een slimme advocaat bereid om de auteursrechtelijke belangen van DSK te verdedigen en de producent voor de rechter te dagen. Diens factuur komt dan ongetwijfeld weer terecht bij Anne Sinclair, voorheen madame DSK en tegenwoordig hoofdredacteur van de Franse Huffington Post. Ze draaide tot nu toe altijd op voor de juridische kosten van de strapatsen van haar ex. Ze kan het zich permitteren, ze is miljonaire. Maar of ze nog steeds het kind van de rekening wil zijn? ’t Zal we een eindafrekening worden.


Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Vandaag begint de chassé-croisé, het drukste weekeinde van de Franse zomer. De horden die hun vakantie erop hebben zitten keren terug naar huis, de verse aanvoer begint aan een welverdiende ‘repos’. En alles en iedereen komt elkaar tegen op het vliegveld, op het treinstation en op de snelweg. Met als resultaat oeverloos lange wachtrijen, honderden kilometers file, vele verkeersongevallen en ontelbare gestreste reizigers. Het idee dat je ook een dagje eerder of later op pad kunt gaan, of gewoon dat hele weekeinde zou kunnen vermijden, is blijkbaar ondenkbaar voor de kuddegeest.
Wij blijven lekker wèl thuis: een mooie lunch in de tuin is al vakantie genoeg.
Voor wie toch op pad gaat: hier is te zien waar en wanneer het goed fout gaat.

Ingrediënten:
16 grote gamba’s, rauw
2 rijpe avocado’s
2 Granny Smith appels
2 limoenen (of kleine citroenen)
1/2 bosje fijngesneden bieslook
olijfolie
zout en peper

Bereiding:
Pel de gamba’s, maar laat het staartje zitten. Snij met een scherp mesje de rug in en trek het zwarte darmkanaal eruit. Laat een scheutje olijfolie in een koekenpan heet worden en bak de gamba’s snel aan twee kanten gedurende een paar minuten. Laat ze afkoelen.
Pers de limoenen uit. Doe ze in een ruime kom, met een eetlepel of vier olijfolie en peper en zout naar smaak, en klop alles met een vork tot een smeuïge vinaigrette. Doe er de geschilde en in blokjes gesneden avocado’s en appels bij, meng alles goed door elkaar en verdeel over vier diepe borden. Strooi er wat bieslook over en leg de gamba’s er bovenop.
Serveren met stokbrood, een mooi glas wit of rosé, en een gulle glimlach: wij staan niét in de file.

Jawel, ook de B-staal is positief bevonden. En toch geloof ik het niet, dat Fränk Schleck echt wat gepakt heeft in de Tour. Is dat naïef? Geen idee, maar als je twaalfde staat, en je wordt betrapt op het gebruik van een plaspilletje, dan heb je nog geen doping geslikt; dan heb je een zogenaamd ‘maskerend’ middel binnengekregen, dat niet op de zwarte lijst staat en waarvoor je niet geschorst wordt. Heeft Fränk dat zelf met een glaasje water naar binnen geklokt, of heeft iemand anders hem geflikt, zoals hij zelf denkt? Dat zal wel nooit bewezen worden. Maar hij stapte wel meteen uit de Tour, en ging eigener beweging naar de politie. Tekst en uitleg geven over wat hij zelf niet eens wist; je kunt die gendarmes maar beter te vriend houden. Want het machtsvertoon waarmee ze doorgaans opereren, en waarmee ze zich ook die avond tijdens het diner bij het rennershotel manifesteerden, is ronduit angstaanjagend. Net als ik heeft Schleck net iets te vaak wielrenners die -misschien- iets verbodens gesnoept hadden, geboeid zien afvoeren als zware misdadigers.
Ik weet heus wel dat dopinggebruik in de sport in Frankrijk (en elders) een strafbaar feit is. Maar dan nog. Elke keer als we op tv alweer een Tour-coureur gearresteerd zien worden als de eerste de beste topcrimineel, besluit mijn man dat we Frankrijk definitief de rug toekeren. Bij zulke beelden kan ik hem geen ongelijk geven.
Ik heb een zwak voor Fränk Schleck sinds ik hem een paar jaar geleden in de Amstel Gold Race verschrikkelijk zag vallen over zo’n ‘ter bevordering van de verkeersveiligheid’ volstrekt nutteloos wegobstakel waarop Nederland het patent heeft: iets van houten balken dat de doorgang in een te nauw straatje nog krapper moet maken. Schleck klapte er vol overheen, brak van alles en werd met hersenletsel naar het ziekenhuis afgevoerd. ’t Is een godswonder dat hij weer rondfietst.
Ik vind al een tijdje dat die hele Amstel Gold Race niet meer kan: het complete parcours is elk jaar weer vergeven van ophopsende verkeersdrempels, onacceptabele wegversmallingen, onmogelijke rotondetjes en onverwacht opdoemende obstakels. In het tot in de laatste stofplooitjes aangeharkte en ingeperkte Nederland van nu, kun je geen serieuze wielerwedstrijd met een ellebogend peloton meer organiseren.
Volgens de media zijn Fränk en zijn jongere broertje Andy niet populair in dat peloton. Maar niemand kan ontkennen dat ze een aardig eindje wegfietsen, als je ze de ruimte geeft. En het lijken mij, als ik hen op tv zie, best aardige jongens.
Vroeger was ik sportjournalist, ik heb alle klassiekers en ook de Tour van nabij meegemaakt. Wielrenners heb ik leren kennen als over het algemeen topgozers, die vaak -relatief gezien- voor een appel en ei slavenarbeid verrichten.
Het nieuwe wielrennen verandert daar niets aan. Maar de anti-dopingterreur wel. Opnieuw is er een Tour om zeep geholpen. In strijd met de fundamentele mensenrechten moeten renners hun onschuld bewijzen zodra ze alleen maar verdacht zijn. De publieke opinie heeft de guillotine dan al klaar staan. In een beschaafde samenleving geldt: je bent onschuldig tot het tegendeel is bewezen, ‘la présumption d´innocence’, ook in Frankrijk de juridische norm.
Dus vanwaar dat militaire macho-machtsvertoon als er heel misschien iets van doping zou kunnen spelen in de Grand Boucle? Bewonderenswaardig erfgoed nota bene: patrimoine, dat op de desbetreffende lijst van de Unesco thuishoort!
Wedden dat Wiggins straks op de Champs Elysées zijn tochtlatjes ten overstaan van een stelletje witjassen moet afscheren en inleveren vanwege een langharige dopingcontrole? Sorry, ik ben even helemaal uitgefietst.

Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Een snackje bij de borrel, een hapje na de barbecue, allemaal goed; deze kaas-halvemaantjes kunnen zowel warm als koud gegeten worden, vooraf worden klaargemaakt, en ook gewoon bewaard worden tot de volgende dag, voor bij de lunch bijvoorbeeld, met een frisse salade erbij. Of als katerontbijt, met een biertje, of desnoods een bloody Mary…. ’t Is vakantie!

Ingrediënten:
1 rol/pakje bladerdeeg
200 gram stevige geitenkaas
1ei
6 blaadjes verse munt
1 teentje knoflook
olijfolie
peper, zout
handje sesamzaadjes

Bereiding:
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Klop het ei los in een ruime kom, doe er de in kleine blokjes gesneden geitenkaas en de fijngehakte muntblaadjes bij knijp de gepelde knoflookteen er boven uit, maak op smaak met peper en zout. Roer alles door elkaar.
Rol het bladerdeeg uit op een met bloem bestoven plank of aanrecht. Steek er rondjes uit van zo’n 10 cm doorsnee (bijvoorbeeld met behulp van een breed glas). Leg in het midden van elk rondje een hoopje kaasmengsel en klap het rondje dubbel: druk de randen stevig aan met een vork.
Leg de zo verkregen halve maantjes op een ingevet bakblik, of op een bakblik met bakpapier. Bestrijk de bovenkanten met olijfolie en verdeel er wat sesamzaadjes over. Bak ze in 20 minuten goudbruin in het midden van de oven.

Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Je wilt weleens wat anders, als het warm is, en anders misschien ook wel; als het maar een beetje zomers is. En omdat het morgen quatorze juillet is, mag het best een beetje feestelijk ook. Zomersoesjes dus; een béétje meer moeite, maar wel heel erg feestelijk lekker! Bon app!

Ingrediënten:
150 gram bloem
100 gram boter
4 eieren
3 rijpe mango’s
6 rijpe kiwi’s
1 limoen (of kleine citroen)
400 gram suiker
15 gram Maïzena
1 theelepel zout
water

Bereiding:
Boen de citroen schoon, snij in tweeën, pers uit en haal het geel van de schil eraf. Breng een ½ liter water aan de kook, doe er 300 gram suiker, de citroenschil en het -sap erbij, laat vijf minuten zachtjes inkoken tot een mooie siroop. Schil de mango’s, verwijder de pit, snij het vruchtvlees in kleine stukjes en doe ze bij de siroop. Laat afkoelen en zet weg in de diepvries.
Breng 25 cl water aan de kook met 1 eetlepel suiker, het zout en de in blokjes gesneden boter. Haal van het vuur, doe er in één keer de bloem bij en roer alles snel en flink door elkaar. Zet weer terug op een laag pitje, maar blijf roeren tot het deeg een bal vormt. Haal weer van het vuur en meng er één voor één de eieren door, tot er een glad deeg ontstaat. Vet een bakplaat in en verwarm de oven voor op 180 graden. Schep met een lepel balletjes ter grootte van een pingpongbal op de plaat, zorg voor voldoende tussenruimte, en laat de soesjes in circa 25 minuten gaar worden en rijzen. Laat afkoelen en snij een ruim kapje af van elk soesje.
Snij de kiwi’s in tweeën en lepel het vruchtvlees eruit. Verwijder eventueel harde stukjes, prak de rest fijn. Breng opnieuw 20 cl water aan de kook met de rest van de suiker en de fijngeprakte kiwi’s. Bindt met de Maïzena, die u eerst oplost in een scheutje koud water. Druk de massa door een zeef (of gebruik een passeerzeef) en laat afkoelen.
Vul de soesjes met het ijskoude mangomengsel, zet de kapjes er weer op, verdeel ze over de borden en schep er de kiwisaus overheen.

Nooit meer circus!

juli 12, 2012

Ik haat circus. En dan heb ik het niet over het Cirque du Soleil, da’s gewoon een knappe verzameling acrobatiek met mensen van elastiek. Ik doel op de invasie van kleine klotencircusjes die sinds het begin van het toeristenseizoen mijn wijde omgeving teistert. Het traject tussen mijn huis ergens in de bergen en de supermarkt in de bewoonde wereld behapt ongeveer twintig kilometer, waarvan er zo’n tien bestaan uit kronkelig smalle piste. Op de aansluitende tien, vind ik sinds een week vier (!) circussen. Alle vier hebben ze luidsprekerautootjes rondrijden, die op interplanetair geluidsniveau aankondigen dat er weer een ‘geweldige’ voorstelling om zo en zo laat zit aan te komen. Dat klinkt lekker op, tegen de berg waarop ik woon, maar soit. ’t Hinderlijk, maar ik kan er mee leven, morgen of overmorgen trekt de karavaan verder om elders vier keer niks te verdienen. En nee, ik heb niks tegen al die trieste ouwe lullen die op lach-of-ik-schiet-niveau een meer dan beledigende imitatie van Coluche proberen neer te zetten, of tegen de geriatrische trapeze-artiesten die eerst hun looprekje naast de piste parkeren alvorens het slappe koord over te waggelen of de nok in te schommelen; ze doen maar, want ze doen er niemand kwaad mee.
Maar ik word werkelijk woest van het rondreizend zooitje ongeregeld dat met levende have zeult alsof het dode decoratie is. Dieren die in het wild, in hun eigen omgeving, een waardig bestaan hadden kunnen leiden, zijn letterlijk gereduceerd tot circusattractie. Ze worden geëxploiteerd en geëxposeerd op een manier die zelfs de meest geharde sadist doet huiveren. Tussen voorstellingen in -en ik denk er liever niet aan hoe zo’n voorstelling wordt gerealiseerd- staan de kamelen, de lama’s, de ezeltjes, de geiten, binnen een afrastering bijeen gedromd op een krap stukje kale klei; zonder water, zonder bescherming tegen de onbarmhartig brandende zon; het is hier nu rond de 34 graden. Eergisteren reed ik langs, en zag een dode kameel aan de weg liggen. Vandaag liep ik vast achter een luid toeterende truck met kooi, waarin een prachtige Bengaalse tijger geacht werd reclame te maken voor Cirque Royal. Pure dierenmishandeling, en dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop de ‘kunstjes’ in de piste worden ‘aangeleerd’ en uitgevoerd.
Wordt het niet eens tijd om dit soort dierenleed voorgoed uit te bannen? Bij voorkeur door het wettelijk te verbieden. Maar als de overheid te laks blijft, dan kunnen we die ***circusjes toch gewoon boycotten? Als er geen hond meer komt, en er geen stuiver meer wordt verdiend, dan houdt het vanzelf op. Nou ja, dat hoop ik dan maar. Ik haat circus. Gewoon, hierom.

Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Warm weer en warm eten, het blijft een moeilijke combinatie. Warm weer en heet eten daarentegen, vormen een ideaal koppel. Zeker als je er niet te lang voor in de keuken hoeft te sloven. En als er een koel glas rosé of wit bij geschonken wordt.
Onderstaand basisrecept kan overigens worden opgeleukt met blokjes ham, iets (blik)vissigs, mosselen, extra groenten (sperziebonen, broccoli) of wat er nog aan overtolligs in de koelkast te vinden is. Maar overdrijf het niet; het is al een behoorlijk stevige hap.

Ingrediënten:
1 grote ui
2 tenen knoflook
1 blik gepelde tomaten (400 gram)
1 kleine groene paprika
8 zongedroogde tomaatjes (op olie)
½ bosje platte peterselie
8 eieren
½ kruidenbouillontablet
sambal
olijfolie

Bereiding:
Pel en snipper de ui, pel de knoflooktenen. Haal de zaadlijsten uit de paprika en snij hem in blokjes. Snij de peterselie fijn. Laat de bliktomaten uitlekken in een vergiet en snij ze in stukjes, snij de zontomaatjes in stukjes.
Doe een flinke scheut olijfolie in een ruime koekenpan, verkruimel de halve bouillontablet in de olie en laat op laag vuur even oplossen. Doe de ui en de paprika erbij, zet het vuur hoog en laat alles zo’n vijf minuten aanbakken. Draai het vuur weer laag, voeg de peterselie en de zontomaatjes toe, en knijp de knoflooktenen er over uit. Doe de in stukjes gesneden bliktomaten erbij. Roer alles goed door elkaar en laat nog een tijdje pruttelen tot het meeste vocht is verdampt. Doe er een flinke theelepel sambal bij (het moet goed pittig zijn, maar zonder dat je meteen in snikken uitbarst) en proef op smaak. Breek de eieren in een kom, steek de dooiers los en kieper alles in de koekenpan. Zet het vuur hoog, wacht tot de eieren beginnen te stollen, en roer er dan met een vork doorheen. Weer even laten opstijven en opnieuw door elkaar roeren, net zo lang tot er een stevige massa ontstaat, maar het mengsel nog wel smeuïg is.
Meteen opdienen, met (eventueel geroosterd) stok-, boeren-, of ander brood dat lekker weg sopt.