Home

Nationaliteit

do 31 januari 2013

16532360-netherlands--circa-1981-a-stamp-printed-in-the-netherlands-shows-a-portrait-of-queen-beatrix-circa-1De majesteit houdt er mee op, en gelijk heeft ze.
Er was al niet zoveel meer aan, aan dat volk van haar, en het wordt erger en erger. Als je een beetje loopt te grensrechteren schoppen ze je dood. Als je een kleurtje hebt dat niet van de zonnebank komt, wordt je het stadion uitgejouwd met oerwoudgeluiden. Als je ergens in een stad een ‘vriendenclubje’ tegenkomt, wordt je kop van je romp getrapt. Als je zelfmoord pleegt, worden je motieven in twijfel getrokken en beweert een ‘onderzoeksjournalist’ dat je afscheidsbriefje fake is. Als je sjoemelt, steekpenningen aanneemt, rommelt met belastingcenten, maak je goeie kans dat er geen haan naar kraait. Terwijl de bijl in je nek gaat als je de klok luidt. En als je in -ik noem maar wat- een recent megaproces als ‘Passage’ als verdachte te boek staat, maak je gerede kans dat je wegens vormfouten fluitend als vrij man het gerechtsgebouw uitwandelt.
Het lijkt me voor de majesteit ook tamelijk frustrerend om zo langzamerhand van alles gestript te worden dat het leven nog een beetje royaal maakte: geen invloed meer op de formatie van een nieuwe regering, geen achterkamertjes-beëdiging van het kabinet meer, maar een toneelstukje (tweemaal, de Sterreclame ging voor, dus het moest opnieuw) moeten opvoeren in je eigen paleis. En haar postzegel wordt ook al met pensioen gestuurd.… What’s next?
Nee, vermoed ik, dit Nederland is nix meer voor Trix.
Laat Prins Pils nou maar Koning Alcohol worden. Van (af)watermanagement weet ie al alles en van de rest hoeft ie niet zoveel te weten. Daar hebben we Brussel voor, met z’n European Semester Officer: de EU-controleur die in Nederland wordt gestationeerd om erop toe te zien dat de belastingcentjes volgens Brusselse regeltjes worden besteed.
Ik kan Trix maar één ding aanraden: doe dat paspoort maar gauw weg. Want het kan nooit lang meer duren of het duo Rutte/Samsom zet echt door. Dan krijgen we in NL niet een béétje rijkenluisbelasting, maar François Hollande’s superrijkentax. België heeft al laten zien dat het slimme wegsluisconstructietjes als die van oud-koningin Fabiola niet meer pikt. Had het NL-koningshuis ook niet een paar leuke dingetjes bedacht, ik meen (onder meer) in relatie tot prinses Christina?
Vlucht Trix! Nu het nog kan. Een Russisch oligarchenpaspoort ligt voor het oprapen. Zelfs rijkenbelastingvluchteling Gérard Depardieu kreeg er zomaar eentje. Dus het Nederlands staatshoofd, dat kan bogen op historische familiale banden met Moskou, zal zo’n felbegeerde grijpvrijbrief zeker niet onthouden worden.
Ik heb het zelf ook wel eens overwogen: weg met dat paspoort. Na meer dan een kwart eeuw in het zonnige zuiden ben ik op z’n minst ont-Nederlandst. Maar ben ik daarmee Française geworden? Neu, dacht het niet.
Mijn man ziet zichzelf als wereldburger, en heeft het liefst helemáál geen nationaliteit. Hij verwijt Napoleon de introductie van de burgerlijke stand, die behalve registratie, ook en vooral ambtelijke bemoeizucht opleverde. Hij heeft gelijk.
Maar ja, volgend jaar verloopt mijn paspoort. Dan moet ik een nieuw, want zónder wordt het leven behoorlijk gecompliceerd. Welke nationaliteit? Ik heb niks met een papieren identiteit, of met hokjesgeest. Ik paste nog nooit in een hokje. Ik ben geen Beatrix of Depardieu, Hollande is een voorbijganger, en ‘wereldburger’ is geen legale status.
Het zal dus wel een verlengd NL-paspoort worden.

Clipboard01
Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Mijn echtgenoot is vleesverlater. Steeds vaker wordt er boven het bord gemompeld “of het niet wat vegetarischer kan”. Geen probleem, maar niet als ik de boel al bij elkaar heb gekookt. Zeg dan gewoon vooràf dat ook die paar flintertjes parmaham tot onoverkomelijke gewetensbezwaren leiden, en ga ze niet demonstratief uit de pasta zitten vissen. O ja, vis mag nog wel trouwens. En rauwe oesters worden zonder scrupules naar binnen geslurpt. Dat kan ik nou weer niet aanzien.
Voor vanavond staat een compromis op het programma: tagliatelle met basilicum. Probleemloos vegetarisch, als je je vingers er tenminste niet bij op eet.

Ingrediënten:
400 gram tagliatelle (wit of groen, maakt niet uit)
4 tenen knoflook
½ bosje basilicum
20 groene olijven (ontpit)
200 gram geraspte parmesan
olijfolie
zwarte peper uit de molen

Bereiding:
Pel de knoflooktenen en snij ze in stukken, snij de basilicum grof, snij de olijven doormidden. Doe alles in de keukenmachine en maal kort, tot het begin van een papje. Doe er 3 eetlepels olijfolie bij en maal weer even kort. Doe er nog 3 eetlepels olijfolie bij, plus 100 gram parmesan en pureer alles tot een glad papje. Kook de tagliatelle in ruim kokend water met een flinke scheut olijfolie beetgaar. Stort in een vergiet (even goed het water er uit schudden, niet(!) afspoelen) en doe weer terug in de warme pan. Roer er nog een scheut olijfolie door, en daarna het het basilicumpapje. Verdeel de pasta vervolgens over de borden. Draai boven elk bord wat zwarte peper, en zet de molen op tafel voor de liefhebber van pittig. Geef de rest van de parmesan er eveneens los bij.

Auto van de zaak

wo 23 januari 2013

zx-zx-imgGisteren reed ik aan het eind van de middag de auto naar de dorpsgarage voor een onderhoudsbeurt. De volgende dag haal ik hem dan tegen sluitingstijd weer op, dat vindt de garagist het makkelijkst en ik vind het best. Bij inlevering krijg ik het enige leenwagentje mee, dus geen probleem. Maar nu moest er nog even aan gesleuteld worden. “Deux minutes”, riep de monteur vanonder de motorkap. Het bleken Franse minuten. Een half uurtje later kon ik de afgetrapte Citroën ZX -die met draaiende motor en open portier op me stond te wachten- het deels opgebroken parkeerterreintje afrijden. Een tiental kilometers verderop begon er fanatiek een lampje te flikkeren. De benzinemeter. Blijkbaar had niemand er aan gedacht wat brandstof in de tank te gooien. Jawel, ik heb huis gehaald, en in de schuur staat permanent een tankje diesel, dus ik kon ook weer terug de volgende dag. Niet dus. Bij het omdraaien van de startsleutel klonk er een traag gezaag vanuit het binnenste. Bij de volgende poging slechts een klik: lege accu. En ik wist zeker dat ik de lichten niet had laten branden. “Nee”, vertelde de garagist die me na enige tijd kwam ‘depanneren’. “Dat heeft de vorige klant gedaan, een hele nacht. Sindsdien is het mis. Heb je misschien een tangetje? Ik moet een kabeltje opvissen. En sorry van de vergeten diesel.”
Het wrak bereikte de garage op eigen kracht, mijn auto rijdt weer als een trein, maar of het met de garagist goed afloopt…
Hij zit hier nog niet zo lang, een paar jaar geleden nam hij de kwijnende dorpsgarage van de vorige eigenaar over. Vol enthousiasme en bijgestaan door zijn kersverse echtgenote. Inmiddels is er een kindje. Dat was niet geheel gepland en al helemaal niet verstandig, want sindsdien kan/wil zij niet meer meehelpen aan de pomp, terwijl hij onder auto’s ligt te sleutelen. Wat betekende dat hij heen en weer rende tussen pomp, kassa en werkplaats, meestal met mobieltje aan het oor, vanwege onderdelen bestellen, klanten te woord staan en afspraken noteren. Dat werd hem teveel, hij besloot te investeren in een volautomatische pompinstallatie, waar je met je carte bancaire geheel autonoom kunt tanken. Kosten: een slordige € 60.000, geleend van de bank, dus dat zwaard van Damocles hangt nu boven zijn hoofd. Banken zijn hier net zo hufterig als in Nederland, ze draaien net zo gretig de geldkraan dicht als ze bloed ruiken. En dat ruiken ze. De garagist had er geen rekening mee gehouden dat in dit zo goed als uitgestorven gehucht, voornamelijk bewoond door bejaarden, bijna geen hond een carte bancaire heeft. Dus willen de meeste klanten gewoon cash aan de kassa afrekenen, net als toen, bij de oude pomp. Intussen klopt de overheid hem elk jaar met nieuwe en vaak belachelijke regeltjes, meer geld uit de zak. Dat gaat vaak om tienduizenden euro’s aan investeringen. “Doe ik het niet, dan kan ik de tent meteen sluiten. En ik verdien nog geen 1600 euro per maand, bruto!” Ik hoop dat hij het redt. En dat het dorp het snapt en dus niet alleen af en toe komt tanken, maar ook onderhoud en reparaties bij hem onderbrengt. Net als ik.
Volgende week moet m’n auto op voor de controle technique, die afspraak staat al in zijn agenda. “En ik zal zorgen dat de ZX echt in orde is hoor.” Hij bloosde er ontwapenend bij.

Tarte Tatin
Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Na een pittige griep voor het eerst weer kunnen ruiken, en dat moet beloond worden. Appeltaart! Waarvan de heerlijke geur je al vanuit de oven tegemoet komt dampen. En omdat we niet meteen weer uren in de keuken willen staan, houden we het simpel en snel.

Ingrediënten:
4 grote, zoetzure appels
100 à 150 gram rozijnen
1 bakje yoghurt (125 gram)
2 eieren
1 zakje vanillesuiker
1 zakje droge gist
100 gram suiker
100 gram bloem
1 eetlepel zonnebloemolie

Bereiding:
Meng in een ruime kom de eieren, de yoghurt, de suiker en de vanillesuiker door elkaar. Meng er beetje bij beetje de bloem bij, daarna de gist, de olie, en roer er tot slot de rozijnen door.
Verwarm de oven voor op 180 graden. Schil intussen de appels, snij ze in partjes en haal de klokhuizen eruit. Vet een bakvorm in, bestuif met wat bloem en beleg de bodem met de appelpartjes. Verdeel het rozijnendeeg erover en bak in 30-45 minuten in de voorverwarmde oven. Laat de vorm afkoelen, schudt de taart eruit op een bord en keer dan om op een tweede bord. Snij in punten.

Homofobe Fransen

zo 13 januari 2013

470846Mijn vrienden Jan en Jaap zijn getrouwd. Een paar jaar geleden vonden ze dat hun twintigjarige relatie maar eens officieel gemaakt moest worden. Een dagje ouder, een chambres d’hôtes in Zuid-Frankrijk, ze wilden elkaar niet onverzorgd achterlaten. Voor dat huwelijk moesten ze naar Nederland, ook al woonden ze er al lang niet meer. De gérant van het dorpscafé vloog er speciaal voor naar NL: hij was getuige. Later kwam er een mooie dienst in de Franse dorpskerk, al was de curé niet precies verteld wat er speelde om hem niet in gewetensnood te brengen. Maar tijdens het feestje na afloop in de kroeg, nam hij het sportief op.
Ze zijn hier in ‘mijn’ stukje zuiden niet zo homofoob. ‘t Is meer ieder voor zich, leven en laten leven.
Dat was één van de redenen dat theatermaker Jon van Eerd -die ik vorige zomer voor het magazine Côte & Provence interviewde- en zijn wederhelft hier in de buurt neerstreken. Van Eerd: “We hebben er nooit een geheim van gemaakt, maar ik ga ook niet op hoge hakken door het dorp rennen. We zijn hier redelijk geaccepteerd. In het begin waren ze heel afwachtend. Zo van: wat doen die lui hier, wie zijn dat? Maar toen ze me ook in april zagen en met kerst, ze weten inmiddels dat ik schrijf, dan merk je dat je er weliswaar niet bij hoort, dat zal nooit gebeuren, maar dat je wel geaccepteerd bent. We worden tot mijn verbazing zelfs uitgenodigd op verjaardagen, bruiloften, dat is redelijk uniek. En de mensen blijven gewoon, ze willen niet van alles van je.
“Maar wat het homohuwelijk betreft zijn de Fransen rare, chauvinistische, ouderwetse klootzakken.”
De Jeunes Socialistes hebben uitgezocht hoe het landelijk zit. En maakten er deze interactieve kaart bij, waaruit blijkt dat Frankrijk nog behoorlijk homofoob is. Volgens recente peilingen is inmiddels rond de 56% van de Fransen niet meer tegen het homohuwelijk, maar is 1 op de 2 Fransen wél mordicus tegen adoptie door homostellen. Marion-Maréchal-le Pen, de gedeputeerde van de Vaucluse, ziet het zo: “Als je de logica doortrekt, waarom zou je polygamie dan ook niet toelaten?”
En dan nu vandaag ‘Le Manif pour Tous’, de breed gedragen anti-homohuwelijkdemonstratie, waaraan volgens schattingen zo’n 300 à 400.000 ‘verontrusten’ bezig zijn deel te nemen. Sinds vanmorgen rijden er 5 speciale TGV’s met 900 wagons om al die homofoben naar Parijs te transporteren. Waar de aartsbisschop Mgr André Vingt-Trois al heeft laten weten “zeer verheugd te zijn dat er zoveel katholieken zijn komen opdagen”, en waar Jean-François Copé, voorzitter van de rechtse UMP, vrolijk mee-demonstreert, terwijl Marine Le Pen van het ultra-rechtse Front National weliswaar steun betuigt, maar thuis blijft.
Net als ons dorp. Leven en laten leven. Zou mooi zijn als iedereen dat eens deed.

bietjesgratinVoor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Gratin staat (te) vaak voor vet, en room, en zware kost. En dat is helemaal nergens voor nodig. Het kan allemaal veel minder heavy, zonder op smaak in te leveren. En extra tijd en moeite kost het ook al niet. Dus hup, aan de bietjes!

Ingrediënten:
4 middelgrote aardappels, stevig
4 grote gekookte bieten
1 grote ui
2 teentjes knoflook
1 rolletje geitenkaas
1 dl bouillon (van tablet)
1 flinke scheut balsamico-azijn
olijfolie
wat oregano

Bereiding:
Schil en kook de aardappels beetgaar (dus nog een beetje hard, als je er met een vork in prikt). Snij de afgekoelde aardappels in dikke plakken.
Haal kop en kont van de bieten en snij ook die in dikke plakken.
Snij het rolletje geitenkaas in plakjes.
Pel en snipper de ui en fruit die aan in een scheutje olijfolie. Pel de knoflooktenen en knijp ze boven de pan uit, laat heel even mee fruiten. Maak af met een flinke scheut balsamico-azijn en roer nog even door. Haal van het vuur.
Los in een pannetje op laag vuur een halve bouillontablet (groente/gevogelte/vlees, naar keuze) op in 1dl water.
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Vet een ovenschaal in met olijfolie. Bedek de bodem met een laag aardappelschijfjes. Verdeel er de helft van de uienprut overheen. Leg er een laag bietenplakjes bovenop. Giet de helft van de bouillon er overheen. Leg er een tweede laag aardappel bovenop, de rest van de uienprut, en een tweede laag bietjes. Giet de resterende bouillon er overheen. Bedek alles met een laag geitenkaasplakjes, bestrooi met wat oregano. Zet de schaal in de voorverwarmde oven en laat zo’n 20 minuten warm worden. Schakel de grill in en laat de kaasbovenkant nog even kleuren. Meteen serveren.

De expert

wo 9 januari 2013

vieilles-tuiles-pile_19-118191Er waren wat pannen van het dak gewaaid tijdens de storm van een paar weken geleden. “Verzekeringskwestie”, vond de bevriende lokale aannemer, want een schade kan zo klein niet zijn, of je moet er van profiteren.
Wij vonden het vooral een storm in een glas water, maar goed, de assuradeur beslist. En zo kwam er vandaag een expert van de verzekeringsmaatschappij langs. Later dan bedoeld, hij had wat vertraging opgelopen bij een ander gevalletje schade in de buurt. Onze lokale aannemer had bij ons in de woonkeuken onder het genot van een glaasje een uurtje op hem gewacht voor hij er de brui aan gaf: “J’ai a faire.”
Nog geen vijf minuten na zijn vertrek stond de expert op de stoep. Aardige man, daar niet van. Maar nu begon dus het wachten op de aannemer, die ik per voicemail had ingeseind dat hij als de sodemieter terug moest komen. “Ik kom, ik kom, geef me een kwartiertje.” Vrij vertaald uit het Provençaals betekent dat dus minstens een half uur, zo niet langer. De expert wilde eerst niet binnenkomen: “Non non, je ne vous dérange pas!” Even later ging een kopje koffie er toch wel in, en een tweede. Bij het derde glaasje rosé kwam hij los. We namen Afrika door, waar hij en wij vele voetstappen hebben liggen; Senegal, Côte Ivoire, Gabon, Nigeria, Kenia….. ons kent ons. Outre mer ? “Mais oui!” Ook hij kende Guadeloupe, Saint Martin “Mi français mi néerlandais, n’est ce que pas?” Hij had er gewoond, gewerkt, en vooral leuk verdiend. Het werd nog heel gezellig.
De aannemer kwam terug, dronk een glaasje mee. “Alors, gaan we nog het dak op om de schade te bekijken?”
“Nou”, zei de expert ruimhartig: “Ik heb de verkeerde schoenen aan. Doe maar een factuurtje, beetje gespecificeerd. Ik teken wel.”
Op het kaartje dat hij achterliet stond het dossiernummer van het lege mapje dat al die tijd stoer voor hem op tafel gelegen had.
We namen er nog maar eentje.