Home

Strawberry-Pots-1024x908
Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland en België verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

We hebben de hond van de Britse buren te logeren, ze zijn voor twee weken met de boot naar Engeland. Het had een haar gescheeld of het was niet doorgegaan trouwens. Vlak voor vertrek ging de buurman nog goedkoop tanken bij de ‘grand surface’ een paar dorpen verderop. En gooide ‘sans plomb’ in z’n diesel. Een kilometertje of tien voor huis gooide z’n auto de handdoek in de ring. Of ik de garage op ons dorp misschien kon vragen om…?, klonk het benepen over de telefoon, “you speak French, you know the guy.”
Het werd wegslepen, de tank leeg pompen, de leidingen schoon spoelen en de wagen met de beoogde brandstof afvullen. Nippertjeswerk, maar onze ‘garagiste’ stond pal en leverde de auto ook nog eens keurig voor de deur af. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig. Gelukkig begrepen de Britten dat ze hun immense opluchting, blijdschap en dankbaarheid in euro’s moesten uitdrukken. Met de ‘fraternité’ zit het wel goed voorlopig.
En dus loopt er hier nu een 11-jarig lief langharig rolgordijn rond dat luistert naar de naam Truffles, door de Britse buurvrouw steevast uitgesproken als ‘Trifles’. Tja, dan kom je vanzelf bij een zoet toetje uit, op zoek naar een Recept van de week.Clipboard02
Als je het woord ‘trifle’ in het woordenboek opzoekt, kom je trouwens van alles tegen: grapje, akkefietje, wissewasje, niemendalletje, plus het Franse ‘bagatel’. Trifle gaat dus eigenlijk nergens over en moet je vooral niet serieus nemen. Behalve dan in de keuken: het aantal recepten voor dit overheerlijke maar zwaar gebagatelliseerde dessert is eindeloos. Dat van de buurvrouw is beslist niet te versmaden. Maar wel erg Brits natuurlijk, met dikke custard en klodders volvette room. Mijn eigen recept heeft een Franse twist en is een tikkie luchtiger.

Ingrediënten:
125 gram mascarpone
125 gram fromage blanc (kwark)
4 eetlepels crème fraîche
1 citroen (sap en schil)
150 gram aardbeien
30 gram suiker
4 eetlepels aardbeienjam/confiture
4 dikke plakken cake
vloeibare honing
amaretto

Bereiding:
Was en ontkroon de aardbeien, halveer ze, maar hou een paar hele aardbeien over voor de garnering.
Boen de citroen schoon en rasp er ongeveer een volle eetlepel schil af. Pers de citroen vervolgens uit.
Doe de mascarpone, de fromage blanc, de citroenschil plus het sap, en de suiker in een kom.
Klop de crème fraîche los en doe die bij het mengsel.
Verkruimel de cake (dat mag gewoon fabriekscake uit de supermarkt zijn) tot grove brokken en bedek er de bodem van vier coupes/glazen mee. Sprenkel er wat amaretto over.
Kwak er per coupe een lepel aardbeienjam/confiture overheen.
Leg daar een laagje aardbeien bovenop, en vervolgens een laagje van het mascarponemengsel. Daarna weer een laagje aardbeien en dan weer mascarpone; eindig met de mascarpone en versier met aardbei. Schenk er tot slot een scheutje vloeibare honing overheen.
Koel serveren.

cdc-gathany-aedes-albopictus-1Op het gevaar af dat ik vervelend word, wil ik toch maar weer aandacht vragen voor de tijgermug. Zoals elk jaar, inderdaad. Want dat valse kreng gaat niet meer weg hoor, nooit meer. En elk jaar worden het er meer, en elk jaar is het verspreidingsgebied groter. Na een kletsnatte winter en een voorjaar vol broeierige dagen afgewisseld met telkens weer regenweer, mogen we deze zomer rekenen op een uitbundige tijgermuggenpopulatie. Want dat Aziatische rotstekertje voelt zich prima thuis in onze contreien en is intussen uitstekend gesettled in 18 departementen: Alpes-Maritimes, Vaucluse, Var, Bouches-du-Rhône, Alpes-de-Haute-Provence, Corsica, Ardèche, Drôme, Rhône, Isère, Gard, Hérault, Aude, Pyrénées-Orientales, Haute-Garonne, Lot-et-Garonne en Gironde.
Geen goed nieuws, want de Aedes albopictus, een klein gestreept opdondertje met een behoorlijk pijnlijke steek (klik hier voor meer informatie) is de overbrenger van een aantal onaangename ziektes, zoals gele koorts, chikungunya en dengue, waarvan er elke zomer meer ernstige gevallen te betreuren zijn. Op La Réunion zijn inmiddels 270.000 mensen geïnfecteerd met chikungunya, op Guadeloupe en Martinique zijn het er sinds het begin van het voorjaar inmiddels meer dan 70.000, en komen er dagelijks 500 gevallen bij.
Denk nu niet ‘da’s ver van m’n bed’, want met elke terugkerende vakantieganger (en Fransen gaan graag en massaal naar ‘outre mer’) komt een epidemie aan deze kant van de plassen dichterbij. Iemand die op een van de eilanden door een besmette mug wordt gestoken, neemt zo’n enge ziekte mee terug naar Frankrijk en is hier een bron van besmetting. Want wordt ie hier in Frankrijk nog een keertje gestoken -en met zoveel tijgermuggen is die kans levensgroot- dan infecteert hij de stekende mug, die op haar beurt weer een ander mens besteekt en dus infecteert. En zo verspreiden die enge ziektes zich in steeds hoger tempo. Jezelf 100% beschermen tegen infectie is een illusie, al scheelt het wel als je ook overdag (!) een sterk/tropisch antimuggenmiddel opsmeert, horren voor ramen en deuren hebt en onder een klamboe slaapt.
Intussen wordt door de EID 06 (Entente interdépartementale de démoustication)
serieus werd gemaakt van de bestrijding van de tijgermug. Dat gaat gepaard met onaangenaam grote hoeveelheden gif, waardoor er straks ongetwijfeld nog grotere hoeveelheden tijgermuggen resistent zullen blijken te zijn.
Bovendien kunnen we er zelf heel wat aan doen om de muggenplaag binnen de perken te houden. Stilstaand water is de ideale omgeving voor muggen. Ze leggen er hun larven, die er uitstekend in gedijen: een paar dagen zon, een druilerige dag met regen, en een nieuwe populatie is geboren. Dus, laat in en om het huis geen plasjes water staan. Maak goten schoon, kieper de regenton om, leeg ‘vergeten’ emmers, gieters en in onbruik geraakte bloembakken, en kijk ook eens in kelders en schuurtjes of er niks stilletjes staat te verdampen. Tweede huis-eigenaren: láát iemand de boel nakijken tijdens je afwezigheid, en er meteen voor zorgen dat de pomp van het zwembad regelmatig draait zodat ook dat water niet stilstaat. Een kleine moeite, met groot resultaat. Helemaal uitroeien zal wel nooit meer lukken, maar hoe minder van die taaie tijgers, hoe beter. En ’t scheelt risico op een paar akelig onaangename ziektes die je echt niet wilt oplopen. Plus flink wat treiterend gezoem, irritant gesteek en doorwaakte nachten, want ook ‘gewone’ muggen gedijen niet zonder een lekker broeierig plasje.

bruschetta
Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland en België verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Morgen fête de la musique (klik hier). De bedoeling is dat er dan in heel Frankrijk echt overal feestelijk muziek gemaakt wordt, maar dat ligt dit jaar hier en daar een beetje moeilijk door stakingen (van bijvoorbeeld de seizoenwerkers) en boycots (Parijse caféhouders zijn de strenge controles zat). Bij ons op het dorp trekt niemand zich daar gelukkig wat van aan, dus gaat als vanouds het plankier dat als podium dienst doet, op de drenkbak naast de fontein voor het café, hangen er lampjes-guilandes langs de boulebaan en wedijvert de rock onderin het dorp met de muzette bovenin. Daar wil je wel bij zijn, zeker nu het weerbericht eindelijk een bijbehorende zomerse dag in het vooruitzicht stelt.
Een snelle, hap dus, want geen tijd te verliezen: bruschetta. Kan op vele manieren worden klaar gemaakt, maar ik vind deze wel erg lekker. Bonne fête!

Ingrediënten:
4 sneden stevig boerenbrood
2 grote tomaten
4 zongedroogde tomaatjes
12 zwarte olijven (ontpit)
1 teen knoflook
rolletje geitenkaas
1 eetlepel pesto
4 grote basilicumbladeren
1 theelepel herbes de provence
olijfolie
peper uit de molen

Bereiding:
Pel en snipper de ui.
Haal kop en kont eraf en snij de tomaten in dunne plakken.
Snij de zontomaatjes en de basilicumbladeren in dunne reepjes, snij de olijven in ringetjes.
Snij van het rolletje geitenkaas 16 plakjes (geen kontjes).
Grill intussen de sneden brood aan twee kanten goudbruin, pel en snij de knoflookteen doormidden en wrijf de sneden daar stevig mee in.
Besmeer de sneden met pesto, draai er wat peper uit de molen overheen en beleg met de plakken tomaat. Verdeel daar de zontomaatjes, de olijfringetjes en de reepjes basilicum over (hou wat basilicumsnippers of olijvenringetjes achter voor de garnering). Leg de plakjes geitenkaas er bovenop en bestrooi ze met de herbes de provence.
Leg de sneden op een rooster onder de hete grill tot de kaas gesmolten is.
Meteen serveren. Er kan vanzelfsprekend een sprankelend glas rosé bij.

Het einde van een Vonk

juni 16, 2014

Mairie Liberté égalité fraternitéIk ga het doen. Op het gevaar af dat alle feministen over me heen vallen. Per heden schaf ik de naam Vonk af en ga ik verder onder die van mijn echtgenoot. Het wordt me namelijk echt te gortig. Ik vond het al niks dat er een op z’n minst dubieuze wetenschapper diezelfde achternaam heeft. In het begin kostte het me de grootste moeite om mijn boeken onder mijn eigen voor- en achternaam bij Bol, Bruna en bibliotheken geregistreerd te krijgen; men nam automatisch aan dat die Roos Vonk ook mijn boeken wel geschreven had. R. Vonk, nietwaar?
Toen kwam De Volkskrant met een nieuw katern. Dat moest ook zo nodig Vonk heten. Bijlage-hoofdredacteur Kustaw Bessems vond het wel grappig, ik vond het gezeur met verkeerd zoekende zoekmachines een stuk minder leuk.
Vervolgens legde Eva Jinek het aan met oerwoudloper Freek Vonk, wandelen er al geruime tijd zowel een Hans Vonk als een Michel Vonk in de voetballerij rond, is er een ‘creatief’ reclame-duo dat opereert onder de naam Vonkvonk, en duiken er steeds meer Vonken op in mijn tijdlijn. Het moet maar eens afgelopen zijn, ik ga me weer onderscheiden.
Jarenlang heb ik vastgehouden aan mijn ´nom de fille´, kort, krachtig, makkelijk. Leek me handig, met name hier in Frankrijk, waar vrijwel elke buitenlandse naam per definitie verbasterd wordt. Ook het simpele Vonk werd echter Vank, Venk, Veunk, Wonk en zelfs Konk, ondanks dat ik het nadrukkelijk spelde. Zelfs in m’n trouwboekje stond het in eerste instantie verkeerd. Dat gaf een hoop gedoe.
Dat trouwen in Frankrijk is hoe dan ook een hoop gedoe: even snel naar de ‘mairie’ is er niet bij. Wie als buitenlander in Frankrijk in het huwelijk wil treden heeft papieren nodig, veel papieren, tot er een uitpuilend dossier overlegd kan worden. En er moet medisch gekeurd worden. Tenzij je een gezondheidsverklaring van je eigen arts kunt overleggen. Dat kon. Ik vulde de verklaring netjes in, kocht bij de speelgoedafdeling van LeClerc een stempelsetje en schiep dokter Bokma uit Schiedam; noblesse oblige, nietwaar.
Het dossier werd probleemloos goedgekeurd. En op een koude, maar stralend zonnige winterdag meldden we ons bij de mairie aan het steil oplopende straatje
bovenin het dorp. De locoburgemeester verbond ons in de echt, met twee fonctionnaires als getuigen, kosten waren er niet aan verbonden, maar we
hadden voor ieder een fles champagne meegenomen; dat viel goed. Ik zei ‘oui’, en op het moment dat de beoogde echtgenoot ‘volontiers’ zei, ging de buitendeur van het trouwzaaltje open en stormde er een fotograaf van het streekdagblad naar binnen: flits! en hij was weer weg, ons verbijsterd achterlatend.
“Voor de trouwrubriek”, verduidelijkte de loco.
De dagen erna pluisde ik de lokale krant uit, maar er dook niks op. Tot we een paar weken later de kroeg binnenstapten. Er werd een beetje gniffelend naar ons gekeken. De vrouw van de bakker stond tegen een tafeltje geleund de krant te lezen en keek me onderzoekend over haar bril heen aan: “Bon, il est prévu pour quand, le petit?” (wanneer komt de kleine?). Mijn “ah, non” wilde er bij haar niet in, een glaasje wel. We hebben het feestelijk afgeblust met diverse rondjes voor de hele kroeg. Maar de bakkersvrouw heeft me nog maanden ‘nonchalant’ begluurd om te zien of ik écht niet begon te bollen. Dat ik de naam van de echtgenoot niet droeg, vond ze bovendien helemaal onbegrijpelijk.
Dat ga ik nu alsnog goed maken. Vanaf vandaag ga ik door het leven als Renée Hagtingius. Voor officiële instanties en op de sociale media zal ik er nog Vonk voor plakken omdat ik anders in totale bureaucratische computerchaos ten onder ga. Of ik noem me voortaan Vonkje Hagtingius, zoals onze jongste dochter me altijd voorstelt aan mensen die zij kent en ik niet. Renée vindt ze niks.
Trouwens, dat Renée is dan wel Frans, maar nogal veel Fransen kennen hun eigen taal niet: dat René (mannelijk) vervoegd moet worden tot Renée (vrouwelijk) is weinigen bekend. Dus ben ik in correspondentie pijnlijk vaak ´Cher Monsieur René Vonk´.
Soit. Het is mooi geweest. Als ik straks ergens een tafeltje reserveer heet ik kortweg Hagtingius.
“Comment?”
“ Asj-aa-zjee-thee-ie-en-zjee-ie-uu-es: Hagtingius”.
Het zal niet meevallen, in het begin. Probeer het zelf maar eens zonder haperen uit te spreken, te spellen of op te schrijven. Ik heb inmiddels zo’n 34 jaar kunnen oefenen. Hoog tijd dat de rest van de wereld dat ook eens gaat doen.

00000327Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland en België verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Vrijdag de 13e vandaag, dus ik kijk de hele dag al uit naar naderend onheil. Het leek er even op toen vanmorgen een vreemde combine van lampjes op het dashboard van de auto begon te knipperen. Maar volgens de bevriende autotechnisch ingenieur kon het geen kwaad en ging het vanzelf weer over na een stukje rijden. Het ging vanzelf weer over na een stukje rijden. Verder werd na een protestactie van zo’n anderhalve week zowaar de post weer afgeleverd door de posteuze met wie ik in onmin leef; ze nam blijkbaar geen risico vandaag. Het rommelende onweer in de verte hield het na een uurtje rommelen voor gezien, dus moet de echte klap nog steeds komen. Ik hou het op de wedstrijd Spanje-Nederland vanavond. Nee, ik ga er niet bij voorbaat vanuit dat Nederland verliest, ik denk eerder aan een gelijk spelletje. Spanje is niet in vorm, Nederland moet ik het nog maar zien waar maken. Ik vermoed een dodelijk saaie voetbalavond. Gelukkig is er al om 18.00 uur Mexico-Kameroen. Dat zou best eens kunnen knallen. Ik ben er klaar voor, en de salade voor in de rust is ook zo klaar. Simpel en snel, uitgebreid souperen doen we later wel. Tijdens/na Spanje-NL of zo…..

Ingrediënten:
4 grote rijpe tomaten
2 goed rijpe avocado’s
2 bolletjes mozzarella
4 blaadjes verse basilicum
2 eetlepels geraspte parmesan
zout, peper uit de molen
olijfolie
balsamico-azijn

Bereiding:
Snij de tomaten in plakken, haal de pitten uit de avocado’s, schil ze en snij ze eveneens in plakken.
Laat de bolletjes mozzarella uitlekken en snij ook die in plakken.
Versnipper de basilicumblaadjes.
Verdeel de tomaat, avocado en mozzarella over vier kommetjes of bordjes.
Bestrooi met een snufje zout, een draai uit de pepermolen, vervolgens de gesnipperde basilicum en de geraspte parmesan.
Besprenkel met olijfolie en balsamico-azijn.
Stukje stokbrood erbij, scoren maar.

Nooit meer post

juni 12, 2014

la-poste-565x250
Ik heb ruzie met de posteuze. Ik vond het altijd al een arrogant rotwijf, maar omwille van de postbezorging heb ik me tot vorige week ingehouden. Hier op het platteland ben je nogal afhankelijk van de willekeur van de jou toebedeelde postbezorger(in). En jarenlang hadden we niks te klagen. Joël was weliswaar niet de stiptheid zelve -hij werd op zijn route iets te vaak afgeleid door een aangeboden glas plus bijbehorend praatje- maar uiteindelijk kwam hij toch wel langs gelaveerd. In al die jaren dat hij onze post bezorgde kregen we die ook op de dag die daarvoor bedoeld was, zelfs de ochtendkrant, al was het vaak pas aan het eind van de middag. Joël -een droeve druipsnor op leeftijd- was getrouwd met een helleveeg die hem al een huwelijksleven lang sarde, waardoor zijn rondes als vanzelf steeds langer werden om maar niet terug naar huis te hoeven. Joël had één grote liefde: z’n vaalbruine poedeltje dat hem altijd, parmantig op schoot gezeten, vergezelde. Ook Bonbonne was liever van huis dan thuis.
Op zekere dag ging de vrouw van Joël dood. Baas en hondje leefden op. En ik moest er aan wennen dat de post ineens aan het eind van de ochtend werd bezorgd door een vrolijk claxonnerende, fris geschoren, nuchtere postbeambte.
Maar na een paar maanden ging het mis met Bonbonne. “Elle est een peu fatigué”, zei Joël in het begin eufemistisch en tegen beter weten in, terwijl hij het kwijnende hondje over het amechtig hijgende kopje aaide. Na nog een paar maanden was het afgelopen; Bonbonne overleed aan een of andere vage vorm van hondenkanker. Joël was kapot van verdriet, een ander hondje wilde hij niet. Hij greep weer naar de fles en op een avond die ik nooit zal vergeten, stond zijn R4tje op het bruggetje naar het dorp. Ik was er bijna bovenop geknald. Mijn man stapte uit en reed het wagentje met de starnakel bezopen postbaron naar z’n huis. Na een halfuurtje te voet stapte hij weer bij me in. Hij had voor het eerst van zijn leven een oudere man naar bed gebracht. Hij was ontdaan.
In de maanden die volgden werden de rondes van Joël langer en langer, en op zekere dag kwam hij helemaal niet meer. Via via hoorden we dat hij in bad was gestapt, de stekker van het broodrooster in het stopcontact had geplugd en het rooster naast zich in de kuip had laten plonzen. We waren er allemaal, op de begrafenis. We volgden de kist vanaf de kerk bovenin het dorp naar het bescheiden kerkhofje onderaan de ‘Grand’Rue’. Daarna nam het dorp gepast afscheid in het café, ‘bien arrosé’, dat spreekt.
Sindsdien moeten we het doen met een posteuze die haar eigen deeltijdbaan heeft gecreëerd: ze legt alleen aan als ze er echt niet meer onderuit kan. Wat betekent dat de dagkrant zo’n twee, drie keer per week wordt bezorgd. Als we geluk hebben. En pakketjes moeten per definitie op het postkantoor van het dorp worden afgehaald. Daar kon ik mee leven, al had ik het liever iets efficiënter gezien, ‘mais vous êtes en France’, nietwaar.
Tot ik vorige week een cheque in de brievenbus vond. Van 3-Suisses. Ik had daar zo’n zes weken eerder een espresso-machine besteld omdat de huidige het begeven had. Niks bijzonders, gewoon op voorraad. Via ‘suivi de commande’ kon ik zien waar dat apparaat uithing. Het ging van 3-Suisses naar het ‘plateforme’ van de post ergens in de buurt van Parijs, vervolgens naar het ‘plateforme’ in de regio, en daarna hield het op. Ik ging er vanuit dat het pakket dus wel ergens in de buurt zou zijn en eerdaags zou worden afgeleverd. In blije verwachting lag ik elke dag achter de brievenbus. Maar er kwam niks. Ook geen briefje in de bus dat madame was langs geweest maar me niet thuis had getroffen, dus dat ik het pakket op het dorpspostkantoor kon komen afhalen. En toen kwam die cheque. Omdat ‘votre colis nous est revenu sans que vous en ayez pris possession’. Nog een hele opluchting dat ik keurig een chèque kreeg toegestuurd.
Bon, ik bestelde opnieuw een koffiemachine, bij Darty dit keer. Zelfde apparaat, tientje duurder, bezorging verzekerd. Dus lag ik opnieuw dagen achter de brievenbus. Via ‘suivi de commande’ wist ik precies waar mijn machine uithing. Er kwam niks, weer niks. Na een dag of wat belde ik het postkantoor op het dorp. “Biensûr madame, uw colis staat hier. Daar heeft u toch een ‘notice’ van in de brievenbus gekregen?”
Het espresso-apparaat staat intussen op het aanrecht, we hebben weer adequate koffie. En de posteuze weet inmiddels dat ik boos ben, ze weet ook dat haar baas dat weet.
Maar vandaag kreeg ik geen post, ook geen krant. En waarschijnlijk krijg ik nooit meer post. Ik kijk het nog een weekje aan. Dan ga ik naar het postkantoortje op het dorp. En dan huur ik daar een van de twaalf postbusjes waarvan er altijd wel zo’n elf vrij zijn. Met m’n eigen sleuteltje kan ik dan zomaar langs de rij, nou ja, het rijtje, bejaarde dorpsroddelaars sluipen om zonder obstructie van het bezorgloeder mijn post te bemachtigen. Intussen heb ik een heel indrukwekkende brief aan de ‘directeur de la poste’ geschreven. Die ik nooit zal versturen. Wegens zinloos. Maar het luchtte op. Ik kan toch moeilijk de banden van een geel postautootje lek steken dat nooit meer bij mijn brievenbus zal stoppen?

Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland en België verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Je hebt goede tonijn en je hebt slechte tonijn. Dat heeft niks met de aard van het beestje te maken, maar alles met de menselijke benadering. Op een aantal tonijnen is teveel gevist, of te dieronvriendelijk. Die soorten zijn dus bijna uitgestorven of hebben het zwaar voor de kieuwen gehad. Die komen dus niet op het bordje. Mijn visboer is milieubewust en verkoopt goede tonijnen, zegt ie. Hij heeft keurige bordjes met de herkomst bij zijn assortiment staan. Dat heeft de supermarché bij de grote stad trouwens ook, en meestal kloppen die wel. Maar thuis keek ik er vaak toch nog even stiekem de viswijzer op na, die ik natuurlijk mee had moeten nemen maar zo’n beetje standaard vergeet, net als dat altijd door iemand anders op de verkeerde plek neergelegde boodschappenbriefje. Ja ja, avondblond. Onlangs kwam ik erachter dat er ook een viswijzer-app voor op de mobiel bestaat. En die is hier te downloaden. Nu dat boodschappenbriefje nog onder controle zien te krijgen. En nee, dat kan niet digitaal met een digibeet in huis. Echt niet? Echt niet.

Ingrediënten:
4 moten verse tonijn (samen ongeveer 800 gram)
1 gele (of rode) paprika
6 rijpe tomaten
1 grote of 2 kleine courgette(s)
1 grote ui
4 tenen knoflook
handje zwarte olijven
3 takjes tijm (of 1 volle theelepel)
2 blaadjes laurier
½ bosje platte peterselie (of een paar takjes gekrulde)
zout en peper uit de molen
scheutje witte wijn
olijfolie, klontje boter

Bereiding:
Pel de ui, snij hem doormidden en daarna in halve ringen. Pel de tenen knoflook.
Haal kop en kont van de paprika, snij hem in tweeën, haal de zaadlijsten eruit en snij het vruchtvlees in dunne repen.
Snij de tomaten in vieren, haal de harde kern en de zaadlijsten eruit.
Snij kop en kontje van de courgette en snij de rest in plakjes.
Snij de peterselie fijn.
Laat een scheut olijfolie in een ruime koekenpan of hapjespan heet worden en fruit de ui erin aan. Doe de paprika erbij en laat die een paar minuten op hoog vuur meebakken, af en toe omscheppen. Doe de tomaten erbij, knijp de knoflook er boven uit, doe de laurier, de tijm en de olijven erbij en schep alles door elkaar. Draai het vuur laag, leg een deksel op de pan en laat zo’n minuut of tien stoven. Doe dan pas de courgettes erbij en laat nog zo’n minuut of vijf sudderen.
Maak af met peper en zout, maar niet teveel; er komt nog tonijnjus bij!
Snij de (te) donkere stukken weg uit de moten tonijn, die smaken naar levertraan, maar de kat of hond is er dol op. Dep de tonijnmoten zo droog mogelijk met keukenpapier en bestrooi ze aan beide kanten met peper en zout.
Laat een scheut olijfolie en een klont boter samen heet worden in een ruime koekenpan. Roer dat even met een vork door elkaar en doe de tonijnmoten in de pan. Laat ze aan elke kant op hoog vuur zo’n 3 à 5 minuten bakken. De baktijd hang sterk af van de dikte van de moten en van de gewenste gaarheid. Druk er af en toe met de bolle kant van een vork op (niet prikken!): hoe minder de moot meegeeft, des te gaarder zal ie zijn.
Haal de moten uit de pan en hou ze warm, bijvoorbeeld tussen twee (onder de hete kraan voorverwarmde) borden.
Doe een scheutje witte wijn in de pan en roer de aanbaksels op laag vuur even los. Giet de jus bij de groenten, roer die erdoor en warm alles nog even op.
Verdeel de tonijnmoten over vier borden en drapeer het groentenmengsel er omheen. Garneer met de fijngehakte peterselie.
Er kan stokbrood, pasta of rijst bij. En een fruitige rode of een mollige witte.