In memoriam: een helpend handje van James Bond

 

“James Bons is dood”, zei de echtgenoot vanachter zijn scherm waarop hij door de digitale kranten zat te bladeren.
“Ach, zo oud was Sean Connery toch nog niet?”, mompelde ik verstrooid terug. ,En bladerde verder door mijn eigen schermnieuws.
“Connery?” klonk het vinnig terug, “ik had het over James Bond, de enige echte: Roger Moore.”
Het klonk alsof ik beter een kogelvrij scherm voor m’n neus had kunnen hebben.
Domme vergissing, inderdaad. De echtgenoot had een punt. Connery mag dan wel de eerste 007 geweest zijn, Moore heeft er de enige echte Bond van gemaakt, James Bond. Wat er daarna kwam, deed er eigenlijk niet zoveel meer toe, ondanks alle ‘special effects’ en ‘upgrades’. Moore speelde de Britse geheim agent met net dat vleugje ironie en typisch Britse flair die ‘dubble-o-seven’ – en Roger Moore – onvergetelijk maakte. Zelf zei hij erover: “Ik heb altijd tussen twee uitersten geacteerd: de linker wenkbrauw optrekken, of de rechter.”
Roger Moore overleden? Ik hield op met waarmee ik bezig was.
Ik ken geen filmsterren, maar Roger Moore kwam ik tegen. Onder bizarre omstandigheden.
Ik weet niet meer in welk jaar het was, ergens eind vorige eeuw na een nogal turbulente vlucht op het vliegveld van Nice. In de parkeergarage ging ik op zoek naar mijn Deux Chevaux. Makkelijker gezegd dan gedaan: de langs die ondergrondse garage stromende rivier de Var (jawel, die heet naar mijn departement, maar ligt de facto in de Alpes-Maritimes) was buiten haar oevers getreden en had een dag of wat eerder de hele parkeerkelder onder water gezet. Het water was inmiddels weer weggestroomd, maar de meeste auto’s waren op een kluitje achterin bij elkaar gedreven. Ik vond mijn voiture onder de bagger terug naast een roze Rolls Royce Silver Shadow. Geen schade zo te zien, er zat nog een kiertje ruimte tussen de bolides, maar instappen en wegrijden behoorde ook niet echt tot de mogelijkheden.
Ik overwoog door het dak m’n gave 2CV in te klimmen; een Eend rijdt altijd tenslotte, en met een beetje slippen en draaien kwam ik hier wel weg. En maakte aanstalten om de motorkap van die imposante Rolls als opstapje te gebruiken.
“ I would not do that, if I where you”, hoorde ik achter me.
Daar stond ie. Roger James Bond Moore in eigen persoon. Oké, tikkie op leeftijd en niet meer helemáál de adonis van toen, maar ’t was toch even slikken.
“Your car sir?” bloosde ik roze.
“All the incredible pink beauty off it, yes!” Er schoot een wenkbrauw omhoog, ik ben vergeten welke, gevolgd door een bevrijdende knipoog en de verzekering dat ‘we’ het ook anders konden oplossen.
Terwijl we wachtten op de hulpdiensten (had ie blijkbaar al geregeld) die vervolgens eerst mijn ‘Deuche’ in de takels namen en een stukje verderop deponeerden, om daarna de peperdure roze Rolls voorzichtig weg te manoeuvreren, keuvelden we wat. Hij had een appartement in Monte Carlo. Volgens de ‘tabloids’ wegens belastingontduiking, maar volgens hem omdat hij tijdens zijn werkzame leven wel genoeg belasting had betaald (“torenhoog in Engeland”) en hij gewoon een rustige ouwe dag wilde zonde geldzorgen. “Niks illegaals, ik ben gewoon verhuisd.”
Wat of ie met Zuid-Frankrijk had? “Ah, I love to play a game of pétanque in Saint-Paul-de-Vence.” Hij had er ooit een huis, en speelde met plezier een potje boules met collega’s als Sean Connery (jawel) Michael Caine, David Niven, Richard Burton, en prikte graag een vorkje in het befaamde La Colombe d’Or. Maar het werd te druk, Monaco bood meer privacy. En andere vrienden; hij was een gerespecteerde gast op de bruiloft van Albert II, “friend of the family”.
De roze Rolls Royce was inmiddels bevrijd en baggervrij gemaakt. Hij liep er een rondje omheen voor hij instapte, haalde zijn mouw nog even over een achtergebleven modderspatje. Moore kon er slecht tegen als zijn ‘pink lady’ er niet pico bello uitzag. Hij reed haar in 1979 eigenhandig naar de Epinay-studio’s bij Parijs voor de opnames van Moonraker, waarin de auto een rol zou spelen. Tussen de opnames door was hij permanent bezig met poetsen.
Ik wuifde hem weg, de parkeergarage uit, en draaide me om naar mijn Eendje. De autohulpdienst had er inmiddels een stevige hogedrukspuit opgezet.
“Schoon!”
Ik opende het deurtje, het water golfde over mijn bebaggerde schoenen. ‘Waar is Bond als je ‘m nodig hebt?’, dacht ik misschien wel een beetje filosofisch. Nou ja, hij had me zo’n handkus toegeworpen voor hij wegreed.
Zijn overlijdensbericht gaf me toch een tikkie. Terug in de tijd, dat ook. Kwartiertje staan praten met 007. In een trieste, ondergelopen parkeergarage op het vliegveld van Nice. Terwijl we alle twee in de sores zaten. Ik geef het eerlijk toe, toen ie me aansprak keek ik even schichtig om me heen: zat ik in een film? Of erger, was dit ‘candid camera’?
Maar ’t was gewoon een aardige man met een roze Rolls Royce die me vriendelijk een handje toestak toen mijn Eend en ik hulp nodig hadden. Dan kijk je toch anders naar die herhalingen van zijn onvergetelijke 007-films straks.
RIP Roger.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

21 gedachten over “In memoriam: een helpend handje van James Bond

  • do 25 mei 2017 om 20:11
    Permalink

    Mooi verhaal wat je altijd zal bijblijven! Ik heb de goede man helaas ooit ontmoet maar ben wel in het bezit van een gepersonaliseerde handtekening welke ik zal blijven koesteren!

    Beantwoorden
  • do 25 mei 2017 om 20:17
    Permalink

    lieve Renée, heb jij dat écht allemaal meegemaakt met die man?! Het klinkt haast te mooi om wààr te zijn! Maar wie ben ik om je niet te geloven op je woord als schrijver? lieve groetjes.

    Beantwoorden
  • do 25 mei 2017 om 20:33
    Permalink

    He was a real gentleman! Althans zo kwam de man over en zoals jij het beaamt, was hij dat ook. De “echte” Ivanhoe is hij voor mij! James (Bond) is echter nog steeds Sean Connery en dat blijft ie. Dank voor je verhaal Renée en RIP Sir Ivanhoe (Roger Moore).

    Beantwoorden
    • do 25 mei 2017 om 21:03
      Permalink

      Ah ja, Ivanhoe! Ook every inch a gentleman. Maar Bond, James Bond, is en blijft Roger Moore. Al was Connery een mooi begin, toch net een iets te ruwe bolster, zonder de ‘tongue in cheek’ die Moore zo leuk maakte en die hele macho-business zo lekker relativeerde.

      Beantwoorden
  • vr 26 mei 2017 om 07:48
    Permalink

    Leuk verhaal! Maar Moore vond ik als ‘The Saint’ en bij de ‘Persuaders’ perfect, maar als 007 vond ik hem helemaal niks. Maar gelukkig hebben we niet allemaal dezelfde smaak, dat zou de wereld maar oh zo saai maken.

    Beantwoorden
  • vr 26 mei 2017 om 09:54
    Permalink

    Wat ben ik blij dat het jóu is overkomen! Kunnen wij er ook heerlijk van meegenieten!

    Beantwoorden
  • vr 26 mei 2017 om 10:14
    Permalink

    Inderdaad de enige echte Bond! Het was weer smullen van je leuke verhaal. Dank je wel Renée.

    Beantwoorden
  • vr 26 mei 2017 om 13:07
    Permalink

    Een beetje jaloezie van mijn kant moet in dezen kunnen.
    Zelf had ik daar ook wel willen figureren met mijn eigen eend met (echte!) kogelgaten in de portiers (waarschijnlijk een flauwe grap van een aantal vandalen).
    Dank voor wederom een mooi verhaal.
    Cora

    Beantwoorden
    • vr 26 mei 2017 om 14:00
      Permalink

      Echte kogelgaten Cora? Ook niet mis, hopelijk zat je er niet in op dat schietmoment? Ik ben weleens beschoten op de snelweg door een zooitje vandalen, maar dat was in NL en dat kostte me alleen een zijruit…

      Beantwoorden
      • vr 26 mei 2017 om 16:51
        Permalink

        Ja, het waren echte kogelgaten, dat werd ook bevestigd door de politie. Het rechter portier in, het linker portier uit, dwars door de auto. Het ‘schietincident’ vond in Nederland plaats, op een carpoolplek waar ik mijn eend had achtergelaten om de reis naar het werk verder met een collega af te leggen. Ik zat er dus gelukkig niet in.
        Vandalen hebben het in het verleden overigens vaker op eenden gemunt: boterhammen onder de ruitenwissers (‘eendjes voeren’; onschuldig) tot en met een eend in de gracht manoeuvreren (‘eendjes horen in het water’; bah!).
        Waar was ‘The Saint’?

      • vr 26 mei 2017 om 17:46
        Permalink

        Ah, jij ook in NL dus. Maar wat een merkwaardige reacties op een 2CV. Als er nou iets een vriendelijke uitstraling heeft en dus eigenlijk geen agressie zou moeten oproepen, is dat wel een Eend. Doet me denken aan pesten op het schoolplein door ‘bullies’. En ja, de Saint, die heeft Hemelvaartsdag helaas iets te letterlijk genomen.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: