Feestbeesten op zolder

Het leek erop dat het aantal feestende vakantievierders deze zomer beperkt zou blijven. Alle voortekenen wezen in die richting; vaste zomergasten ineens naar Portugal, familie prefereerde thuisblijven wegens vers nageslacht, en een aantal crisisafmeldingen omdat -zelfs mét gratis logies en catering die ‘vanzelfsprekend’ hóórt bij een logeerpartij- men Frankrijk te duur vond: “weet je wel wat dat kost, aan benzine en tolwegen?!”.
Kwam ons niet slecht uit. ’t Is stevig aanpoten als de Nederlandse redacties min of meer platliggen en het vaak op freelancers aankomt om de boel draaiende te houden. We verheugden ons op lekker doorwerken in de koele uurtjes, over het eigen zwembad kunnen beschikken tijdens zelfgekozen pauzes, op tijden eten dat we trek en tijd hebben, slapen wanneer het ons uitkomt. Rust! Niet dus.
Vandaag zit ik voor de zoveelste dag met piepkleine kijkertjes achter de computer wegens vannacht wéér geen oog dichtgedaan. Want we hebben feestbeesten op zolder. En ik ben zeer van de beestjes, maar er zijn grenzen.
Zo om een uurtje of vijf, zes begint het gedonder; een pokkenherrie, alsof er een zooitje houthakkers op klompen een partijtje tennis speelt met draaiende kettingzaag als racket. Goed, misschien overdrijf ik een beetje, maar als je nacht na nacht niet slaapt willen dingen weleens een beetje buiten proportie raken.
Het gaat om ‘loirs’, relmuizen, o zo schattige kleine beestjes die wel iets van eekhoorntjes hebben. Ze worden ook wel ‘zevenslaper’ genoemd, omdat ze een winterslaap houden van zeven maanden (ja, zíj wel!) en ze hebben een voorkeur voor riant bos en rustige huizen. Helaas bieden wij allebei; we wonen hier wel -diep verstopt in het groen- maar dat merk je amper, zo muisstil als we van nature zijn. Van het gedempte gerikketik van toetsenborden, van een zacht moppie Bach, of een keuvelend praatprogramma op tv, raken die relschoppers niet onder de indruk. Onverstoorbaar slepen ze met god mag weten wat over zolder, waarbij ze regelmatig iets uit de pootjes op de planken vloer laten stuiteren, vanzelfsprekend pal boven je bed, waarin je amper een paar uurtjes onder zeil ligt te wezen. Om even later een rondje tussen balken en kabels te rennen, waarin ze graag hun tandjes zetten; internet is de laatste tijd verdacht traag, al kan dat ook aan Orange liggen, maar ergernis en slaapgebrek maken achterdochtig. Vroeger naar bed gaan om ze vóór te zijn is geen optie: als je gewend bent ’s avonds -als het koel is- door te werken, slaap je niet ineens om negen uur in. Rammen met een bezemsteel tegen de zoldering van de slaapkamer helpt natúúrlijk niet. Behalve de verzuchting uit de sponde “god, je speelt weer voor heks, wat ben je toch een natuurtalent”, levert het uitsluitend verhoogde activiteit op zolder op. Je ziet die relrotzakken bij wijze van spreken schuddebuikend van de lach om zoveel onbenul, door het zelfgeknaagde zaagsel rollen.
De afdeling ‘assainissement’ van de gemeente kwam met het briljante idee om de beestjes te verjaren.
Hoe dan?
“Veel herrie maken.”
Dat doen ze zelf al.
“ Keihard heavy metal draaien.” ( ’t is een jonge gemeenteambtenaar bij assainissement)
Maar dan komt de gendarmerie wegens burengerucht, zo in het holst van de nacht.
“O ja. Nou dan weet ik het ook niet meer.”
Komen jullie niet, om ze te vangen ofzo?
“Nee, daar is geen geld voor vanwege de bezuinigingen.”
Straks komt de buurman van een kilometertje verderop, type ‘niet lullen maar poetsen’. Hij had het over dakpannen lichten (de kruipzolder is binnendoor niet toegankelijk) en ‘eens en voorgoed een einde maken aan dat tuig’. Ik ben er niet gerust op dat dit voor iedereen goed gaat aflopen, ik wil geen details, dus ik doe even niet mee. Ja ja, ik weet het, laf. Maar ik ben zooooo moe…..

De buurman is geweest.
Kwiek klom hij op een ladder, lichtte een paar pannen van het dak en dacht de donkerte van de ‘combles’ in te duiken, maar stuitte op een stevige laag golfplaten. “Merde! Daar kom ik zo nooit bij! Heb je een blikschaar?” Toen zag ik het pak rattenkorrels dat hij bij zich had. “Laat maar”, zei ik stiekem opgelucht. “We gaan toch geen heel huis slopen omdat ik een beetje last heb van slapeloosheid?”
“Comme tu veut”, boorde hij me met vorsende blik de grond in. Je zag hem denken: slap!
Een paar glaasjes rosé stemden hem milder.
En vannacht zet ik dapper de Cello Suites van Bach op, keihard! En voor je het weet is het oktober: dan beginnen we allemáál aan onze winterslaap. Zucht.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

12 gedachten over “Feestbeesten op zolder

  • di 2 augustus 2011 om 20:01
    Permalink

    Ohlala! Relmuizen!
    Hier een recept van buurman Gerard.
    Koop een blikje sardientjes op olie en serveer dat aan de lievertjes.
    Vraag me geen garantie, maar soms weten de mensen hier van wanten!

    Beantwoorden
  • wo 3 augustus 2011 om 08:55
    Permalink

    Hi Renée,
    Heb je in huis geen andere plek om te slapen, waar je minder van je lieverdjes hoort?
    In elk geval sterkte en laat ze leven,
    Groetjes,
    Jacqui.

    Beantwoorden
    • wo 3 augustus 2011 om 10:32
      Permalink

      Dag Jacqui,
      Tja, ik kan op de bank gaan liggen, maar dat is ook geen prettig vooruitzicht met drie snurkende honden om je heen. :-{

      Beantwoorden
      • wo 3 augustus 2011 om 18:56
        Permalink

        Lieverd,
        Mogen de honden niet bij de relmuizen?
        Jij je rust en een uitje voor de honden!!

      • wo 3 augustus 2011 om 20:53
        Permalink

        Dag Jacqui,
        Nee, dat mogen en dat kunnen ze niet. Die reltypes zitten op een (kruip)zolder waar je niet bij kunt. En één van onze (aanloop)honden is een jachthond, althans in eigen waarneming. Die gaat dus alleen maar gillen, zodat er echt helemaal niemand meer slaapt. Ik probeer het dus nog maar even met sardines en wierook. Kijk ook even op http://www.nederlanders.fr/profiles/blogs/feestbeesten-op-zolder want blijkbaar leeft het onderwerp wel. Ik ben beslist niet de enige die er last van heeft. Troostrijke gedachte! :-)

    • wo 3 augustus 2011 om 10:35
      Permalink

      Dag Henri,
      Ja, ik kende het stukje van Peter; misschien had die man beter een mattenklopper kunnen gebruiken.
      En het levensritme van mijn ‘gasten’ heb ik helaas al bijna te pakken :-[

      Beantwoorden
  • wo 3 augustus 2011 om 10:29
    Permalink

    Beste René,

    Waarom laat je de hond (die heb je toch?) ’s nachts niet op de zolder slapen, dan ben je zo van de beestjes af zonder dat er slachtpartijen hoeven plaats te vinden. Heb je geen hond, schaf dan een of twee katten aan. Ik heb zelf twee katers en ben van al het kleine gespuis af.

    Succes en een goede nachtrust toegewenst.
    Marilou

    Beantwoorden
    • wo 3 augustus 2011 om 10:38
      Permalink

      Dag Marilou,
      Ik heb zelfs drie honden (nou ja, tweeeneenhalf) maar de zolder is niet toegankelijk, en om nou meteen een gat in het plafond te zagen en er een laddertje bij te zetten…..
      Maar evengoed bedankt!

      Beantwoorden
  • wo 3 augustus 2011 om 13:16
    Permalink

    Ik heb afgelopen winter een electrisch apparaatje gekocht om muizen weg te houden.
    Terwijl wij ook altijd relmuizen hebben schijnt dit ook voor hen te werken want dit jaar hoor ik in tegenstelling tot vroegere jaren niets meer.

    Beantwoorden
    • wo 3 augustus 2011 om 20:45
      Permalink

      Dag Rini,
      Was het maar zo eenvoudig; ik kan de (kruip)zolder niet op, dus zo’n apparaat kan ik hooguit in de slaapkamer zetten en dan heb ik grote twijfels bij het effect onder de ‘combles’.

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: