Home

Loonzakje

november 30, 2011

Vandaag zo’n zeven keer gebeld met m’n bank, de Crédit Agricole. Er was kennelijk door een of ander onbenul (maar het kan net zo goed een computer geweest zijn) besloten mijn carte bancaire te blokkeren. Dus stond ik riant voor schut bij de supermarché. Met zo’n rijtje achter je bij de kassa dat je ziét denken: ‘ja ja, die zal wel geen stuiver meer te makken hebben’. Had gekund, maar ik was toevallig net even zo kredietwaardig als de ECB. Maar ja, bewijs dat maar eens ter plekke. Dat ik, zoals gebruikelijk op een doordeweekse werkdag, gekleed ging in een verwassen spijkerbroek en een ‘pull de camionneur’ deed er ook geen goed aan toen ik voorstelde dan maar een cheque uit te schrijven. “Comme vous voulez madame”, bitste de rouwzwart geverfde cassière net iets te hooghartig, “vous avez une pièce d’indentité?” Godlof kon ik dat overleggen. “Juste la signature!”, kreet het van nagelstudio-klauwen voorziene creatuur nog een octaaf hoger. Om vervolgens met gepast dedain het bankpapieren vodje door de kassa te laten ratelen.
Ik werd daar tamelijk razend van. Nog even afgezien van het feit dat ik zeker wist dat er voldoende pecunia op de rekening gestort stonden, heb ik voldoende redenen om grote vraagtekens te zetten achter het Franse bankgebeuren. Achterlijk is nog de mildste kwalificatie. En dan heb ik het even niet over de -terecht- bedreigde AAA-status van de bancaire sector in dit zelfingenomen bijna-ontwikkelingsland. Waar in het eigentijdse Europa wordt er bijvoorbeeld nog met cheques gewerkt? Waar wordt er zomaar door de bank zelf besloten dat je toe bent aan een spaarrekening, náást je gewone betaalrekening, waarop vervolgens ongevraagd een deel van je bloedeigen geld wordt gegijzeld? En als je teruggave -en opheffing van die extra rekening- eist, moet je toch echt eerst dreigen het filiaal te verbouwen en mag je flink betalen om ‘het dossier te laten sluiten’. En waar in de beschaafde wereld wordt internetbankieren nog zo onnavolgbaar aan banden gelegd, dat wel de (semi)overheidsbedrijven automatisch geld van je rekening mogen plukken, maar dat je zelfs geen krantenabonnementsgeld naar het buitenland kunt overboeken? Of naar een willekeurige Franse particulier? Moet je speciaal toestemming voor aanvragen. Of een cheque uitschrijven, in een envelop stoppen, afdoende frankeren en via de post naar de betreffende persoon sturen, die hem dan op de achterkant moet tekenen en bij zijn eigen bank inleveren. Vervolgens gaat die cheque naar ‘Parijs’ om goed gekeurd te worden (en o wee als er te weinig geld op je rekening staat: voor het leven geen chequeboek meer!), en eventueel ook nog naar bijvoorbeeld het hoofdkantoor van De Nederlandsche Bank; pas daarna wordt het bedrag bij mij af- en bij de begunstigde bijgeschreven: zelfs al gaat het om een kwartje.
Een tijdje terug schreef ik over de levendige ruilhandel die hier in de buurt bestaat. Niks overheden, niks banken, gewoon jouw product tegen het mijne. Ik begrijp meer dan ooit waarom. Helaas lukt het in deze moderne tijden niet om overal op die manier te betalen. Maar wat zou het mooi zijn als gewoon het oude vertrouwde loonzakje weer terugkwam. En als we toch bezig zijn, doe dan ook de gulden en de franc maar terug.

Knap aan de prijs

november 29, 2011

Vanmorgen belde Carin, een gekoesterde vriendin te Amsterdam met een kek mode-imperiumpje. Ze kwam in Zuid-Frankrijk wonen. Dat besluit ze zo ongeveer elk jaar, maar nu was het serieuzer dan serieus. Leek me geen goed plan. Ik zou het geweldig vinden als ze bij me in de buurt kwam wonen, daar niet van, maar nu proberen huis en haard in NL te verkopen en dan iets nieuws aanschaffen in dit deel van Frankrijk? Zou het niet doen. Toen ze belde zat ik net met een bericht uit The Economist voor m’n neus waarin te lezen stond dat de huizenprijzen in Frankrijk gemiddeld 25 procent te hoog zijn. Volgens iemand aan het naastgelegen bureau die regelmatig onleesbare stukjes over financiën tikt, is The Economist een zeer serieus te nemen bron. Ik kan dat alleen maar beamen. Als dat Britse blad tot de conclusie komt dat de Franse huizenmarkt alle klassieke ‘bubbel-kenmerken’ vertoont, nog erger dan een paar jaar geleden in de VS, dan kun je dat niet zomaar als onzin wegpoetsen.
Ik las Carin voor dat het niet de vraag is óf die bubbel wordt lek geprikt, maar dat alleen nog niet te zeggen valt wannéér precies. “Wachten! Ga asjeblieft niet met makelaars bellen!” Want als je al drie jaar aarzelt voor je besluit naar Frankrijk te emigreren, dan kan er ook nog wel een jaartje bij. Toch?
Natuurlijk weet ik te weinig van landelijke huizenprijzen; Frankrijk is zo groot. ´t Zal best dat aan een oude boerderij in de Creuse of zo, waar ‘ons’ subtropisch klimaat ver te zoeken is, een sterk overdreven prijskaartje hangt. Ik roep niet voor niks al jaren dat Frankrijk helemaal niet bestaat. Want de regionale verschillen zijn enorm. Maar als ik de aanbiedingen van makelaars hier in de buurt zie, denk ik toch vaak: knap aan de prijs. Zit wel wat in: ons deel van Zuid-Frankrijk (Nice, Cannes, Saint-Tropez) is nu eenmaal wereldberoemd en daar betaal je voor. Maar zelfs hier is het crisis, wat betekent dat de prijzen naar beneden zullen moeten. Een prijsdaling van 25 procent in dit deel van Zuid-Frankrijk lijkt me onwaarschijnlijk. Maar je weet het nooit. Vorige week kwam ik beroepsmatig een notaris tegen die me vertelde dat hij veel minder negotie heeft dan een jaar geleden, in de sfeer van de onroerendgoed-transacties. En het buurvrouwtje van een stukje verderop, dat als ‘makeleuse’ werkzaam is (ze mag de huizen aan potentiële klanten laten zien) klaagde dat er dit jaar slechts één huis verkocht is. Kan niet anders of de prijzen gaan zelfs hier zakken.
En stel -ik kijk nergens meer van op in deze sombere tijden- dat die neuro en die zeuro er komen? Waar gaat Frankrijk dan bij horen? Noord? Zó serieus wordt Sarko nu ook weer niet genomen: de AAA-rating staat al op het spel.
Zuid? Daar zal Frankrijk zich met hand en tand tegen verzetten; voorgoed weggezet als semi-derdewereldland? Non!
Ergens ter hoogte van Lyon de boel dan maar doorknippen en van de ene op de andere munt overschakelen? Alsof de Berlijnse Muur op een andere plek wordt herbouwd. Onaanvaardbaar!
Maar als de EU-kopstukken niet snel besluiten over echte maatregelen, maken de financiële markten het zelf wel uit. En dan kan een huisje hier in de buurt weleens extreem aantrekkelijk geprijsd raken. “Nog even wachten Carin.”

Hartige amandelkoekjes

november 25, 2011


Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Lekker bij de borrel, of met een mooi glas wijn en een stukje kaas erbij.

Ingrediënten:
125 gram amandelmeel
75 gram bloem
1 ei
50 gram roomboter
100 gram zwarte olijven (ontpit, fijngehakt)
1 eetlepel citroenrasp
2 eetlepels tomatenpuree
1lente-uitje
snufje zout
tijm en oregano
verse amandelen

Doe het amandelmeel, de bloem, het ei, de boter, de olijven en de citroenrasp (was eerst de citroen en rasp er dan het buitenste geel af) in een ruime kom en kneed alles tot een soepel deeg. Haal de buitenste pel van het lente-uitje af en snipper het fijn. Voeg zout, tijm en oregano toe naar smaak, doe de tomatenpuree erbij. Kneed opnieuw alles goed door elkaar. Laat de massa op een koele plaats een half uurtje rusten. Verwarm de oven voor op 220 graden. Bedek een bakplaat met bakpapier. Rol balletjes ter grootte van een forse bitterbal, druk ze een beetje plat en druk in elk balletje een amandel. Bak de koekjes in 30 minuten goudbruin en knapperig.

The party is over

november 22, 2011

Paul Tomaselli

En jawel hoor, het is zover. La Voile Rouge houdt op te bestaan. Per decreet van de préfecture gaat de roemruchte strandtent in Ramatuelle/Saint-Tropez op het fameuze strand van Pampelonne, nog deze maand tegen de vlakte. Letterlijk, dus door bulldozers platgewalst. Wegens onrechtmatig gebruik van het publieke domein. Tien jaar procederen bleek zinloos. Zelfs een mythe wordt door de ambtelijke molens probleemloos -zij het traag- vermalen.
La Voile Rouge? Dat doet u waarschijnlijk niet zoveel, maar als het u wel wat doet bent u op z’n minst gefortuneerd en mogelijkerwijs wereldberoemd. Of u betreurt het -net als ik- oprecht dat de regelneven van de overheid er alweer in geslaagd zijn een authentiek en organisch groot gegroeid stukje vrij ondernemerschap vakkundig de nek om te draaien. Want geen strandtent ter wereld is zó succesvol verworden tot het gevierde Walhalla van decadentie en verspilling voor the rich & famous, als La Voile Rouge: the nightcub by daylight. Wie hier niet gespot is, bestaat niet. En wie hier geen champagneparty heeft georganiseerd, telt niet mee.
Gek genoeg begon het allemaal doodsimpel. In 1968 plantte Paul Tomaselli een eenvoudige ‘paillotte’ op het strand van Pampelonne; een rietgedekt hokje, moeder in de minikeuken, paar stoeltjes in het zand, paar parasols, en drank onder de toonbank. Zonder vergunning uiteraard; de gedoogconstructie is geen uitvinding van de PVV.
Maar Paul (overleden in 2005) was een flamboyante persoonlijkheid. Hij organiseerde feestjes. Bijzondere feestjes, die steeds een beetje extravaganter werden. Zijn reputatie snelde hem vooruit, celebs kwamen als insecten op het vrolijke strandgedruis af. BB was er in de loop der jaren een graag geziene gast; ze vierde er tal van verjaardagen. Beroemdheden als Eddy Barclay, Jean Paul Belmondo, Charles Aznavour, kon je er in het wild bewonderen. De faam van La Voile Rouge bereikte de overkant van de grote plas, en al snel waren Jack Nicholson, Sylvester Stallone en andere moderne helden kind aan huis. Met ‘Sly’ Stallone had Tomaselli trouwens een speciale band. Als fervent boksfan organiseerde hij graag bokswedstrijden op het strand; ook tussen topless dames overigens.
Na Tomaselli’s dood nam zoon Ange de tent over. Het beleid van pa werd fervent voortgezet, en uiteindelijk was niks meer gek genoeg, danwel onmogelijk. Met als hoogtepunt het ‘Champagne Palatine’ feestje.
Denk aan spuitsessies en ‘bubbelbaden’ met socialites (zeg maar ultralights) als Paris Hilton, die er vorig jaar haar verjaardag vierde, aan grootverbruikers als de Maleisische miljonair Taek Jho Low en anonieme Russische tycoons, die er vorig seizoen voor een slordige 2 miljoen euri aan godennat per dag doorheen joegen. Een beetje party-flesje aan de azuren kust kost dan ook tussen de € 320-1800, want alleen het beste is goed genoeg. Kijk hier voor een impressie van zo’n feestje.Maar dat is nu allemaal verleden tijd. Komende zomer zal de ‘beau monde’ z’n vertier elders moeten zoeken. En dat betekent straks paniek hier aan de Côte d’Azur, want waar moet de jetset komende zomer dan wèl aanleggen?
Eerlijk gezegd zal het me worst wezen. Wat me niet lekker zit is dat zo’n uiterst succesvolle strandtent sinds 1968 geen strobreed in de weg werd gelegd, dat er een slepende, geldverslindende procedure van tien jaar overheen moest gaan waarin de paillotte nog steeds gedoogd werd, en dat zo’n overheid dan uiteindelijk besluit de boel toch maar met het strand gelijk te maken. Zo ga je niet met braaf belasting betalende ondernemers om. Want die belastingcentjes waren al die jaren wèl welkom.
En dan denk ik heel vilein: zou het iets te maken kunnen hebben met de komende verkiezingen? Of ziet Nicolas Sarkozy zo’n Sodom en Gomorra liever niet in de buurt van het riante buitenverblijf van zijn schoonmoeder waar hij zelf ook maar al te graag vakantie viert, nu er straks een kleine Giulia op het strand speelt?

Marsepein met honing

november 18, 2011

Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboeken.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

In Parijs verkoopt de oer-Hollandse Hema-vestiging onder meer pepernoten en speculaas. Maar hier in het zuiden moeten we maar zien hoe we aan ons Sinterklaas-snoepgoed komen. Geen groot probleem trouwens: er zijn internetshops waar je die handel gewoon kunt bestellen. Maar zelf maken is natuurlijk ook een optie, echt moeilijk is het niet. En we beginnen héél simpel, met marsepein; in Frankrijk bekend als massepain.
Dit recept is -met nog 50 anderen- terug te vinden in mijn nieuwe kookboek ‘Hemelse toetjes’.

Ingrediënten:
200 gram amandelpoeder
375 gram suiker
4 eiwitten
40 gram honing

Bereiding:
Doe de suiker en het amandelpoeder in een kom, meng door elkaar en voeg er de honing en de eiwitten aantoe. Mix alles tot een glad deeg. Bedek een bakblik met bakpapier. Vorm stuitergrote bolletjes van het deeg en vul er de bakplaat mee, maar zorg voor voldoende tussenruimte. Bak ze in een op 180 graden voorverwarmde oven gedurende 8-10 minuten. Is er teveel deeg voor de bakplaat, dan een tweede ronde inlassen.
Liever geen balletjes? Rol het deeg dan uit tot een dikke plak (op een met bloem bestoven aanrecht/plank) en steek er met vormpjes leuke dingetjes van. Of modelleer poppetjes, vlechtwerkjes, en wat er zoal te binnen schiet. Je kunt ze na het bakken ook nog door de cacao rollen, er frivole geconfijte vruchtjes insteken, met (vruchten)hagelslag versieren of er andere bakversiersels op loslaten. Kortom: ideaal knoeigoed om koters mee zoet te houden.

De Vaucluse stapt uit de euro

november 17, 2011

Hier op het dorp is ruilhandel dagelijkse praktijk. Ik kan een beetje koken, mijn buurman heeft een moestuin, de kippen van een deurtje verderop moeten hun ei kwijt, en Jean van de andere kant van de heuvel staat bekend om zijn volstrekt niet te zuipen en geheel illegaal gestookte ‘eau de vie’ die je beter als ‘eau de mort’ kunt kwalificeren, maar toch. Samen komen we er wel uit. Jij een beetje van mij, ik een dingetje van jou, wij een drupje van hem: ruilhandel in zijn puurste vorm. Mag niet, van de overheid. We bezondigen ons met z’n allen aan het in stand houden van een illegaal grijs circuit. We onttrekken geld aan de overheid, doordat we over onze onderlinge dealtjes geen belasting betalen. Nee, dank je de koekoek! Ik ruil wat! Ik berekenen geen btw over het broodje dat ik bak voor de buurman die mij een doosje scharreleieren komt brengen en ‘en passant’ m’n wijnvoorraad decimeert. En ik betaal niks in harde euri voor de azijnmoederkloon (kijk hier voor het hele verhaal) die me geschonken werd en die ik verder zelf opkweekte tot ik er ook weer van kon delen. Bijvoorbeeld.
Ooit, in een lang geleden verleden in Nederland, ben ik lid geweest van een club gelijkgestemden. Dat heette toen Bartering. Het had iets met punten en verrekening te maken. Geen idee of het nog bestaat. Maar een paar dagen terug zag ik in La Provence een bericht over een vergelijkbaar initiatief, dat meteen een stapje verder ging. In de Vaucluse, te beginnen bij Avignon zijn ze het gezeik met de euro zó zat dat ze niet alleen weer terug zijn bij ruilhandel, maar dat ze er zelfs een eigen munteenheid tegenaan gooien: de ‘roue’, het wiel. Opnieuw uitgevonden.
En afgekeken van hoe gewone mensen in Argentinië na de krach in 2000 het hoofd boven water wisten te houden door hun eigen betalingssysteem te creëren, buiten banken en overheden om.
In de Vaucluse drukken ze nu dus hun eigen geld, waarmee je gewoon bij aangesloten winkeliers, dienstverleners, werkmensen en bedrijven kunt betalen.
De wereldeconomie of de EU heeft er geen vat op, van inflatie of devaluatie is geen sprake: ’t is gewoon ruilhandel.
En dan denk ik: heerlijk! Gewoon terug bij af. Laten ze dat in de EU nou ook eens proberen!
Maar ja, dat zal wel weer te simpel gedacht zijn. Aan eerlijke ruilhandel valt per slot geen stuiver te verdienen. Voor de overheid.


Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten? Klik hier voor mijn kookboek.
Alle recepten zijn bedoeld voor 4 personen.

Mooi voor op een sombere winteravond: een tot warme blubber gesmolten kaasje dat je met doosje en al in de open haard hebt gestoken. Goed glas wijn erbij, helemaal happy. Maar ’t kan ook zonder knappend haardvuur, gewoon in de oven. Ook troostrijk en net zo lekker.

Dit recept komt uit mijn nieuwe kookboek Hemelse toetjes, vanaf 1 december in de winkel.

Ingrediënten:
4 blini’s
4 kleine Camembertkaasjes (doosjes niet weggooien!)
boter
paar blaadjes dragon of bieslook

Bereiding:
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Haal de kaasjes uit de doosjes, verwijder het papier, en snij ze in stukjes. Leg in elk Camembertdoosje een blini en verdeel er de in stukjes gesneden kaas over, samen met de fijngesneden kruiden en een klontje boter. Laat ongeveer 8 minuten in de oven smelten. Leg ze op een bord en lepel ze meteen leeg. Lekker met een stukje brood erbij. En vanzelfsprekend een goed glas wijn.