Een beetje druk

Ja, natuurlijk wist ik ook wel dat het in juli en augustus veel drukker zou zijn bij mij in de buurt. Dorpje van ‘quatre fois rien’, ‘arrière-pays’, toen ik erheen verkaste was het winter en heerste er de gewijde stilte van een verweesde dodenakker. Het regende, dat ook nog. De twee eethuisjes die het gehucht telde zouden pas tegen Pasen hun fornuizen weer opstoken. Of in elk geval de stekker van hun magnetrons weer in het stopcontact steken. Voor nog iets van reuring moest je naar de dorpskroeg waar de habitués dagelijks in ‘natte vergadering’ bijeen kwamen. In mijn vorige dorp, iets dichter bij zee, had ik al ervaren dat de zomergasten steeds vaker en in steeds grotere aantallen de Côte voor gezien hielden om hun bivak in de ‘Provence verte’ op te slaan. Maar eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik nu zelfs in mijn nieuwe dorpje met zo’n uitbundige vakantiedrukte te maken zou krijgen.
Ik snap ze wel. In het hoogseizoen is de Côte zo langzamerhand overvol en de sfeer vaak – laten we zeggen – minder jofel. ’s Zomers ga ik dan ook nooit naar de Méditerrannée, ik kijk wel link uit. Files, volgepakte stranden, ik koester andere begeertes.
Enfin, ook mijn dorpje is dezer dagen een prooi van vakantievierders. En al die toeristen, ik weet het niet. Er zitten vast aardige mensen met de beste bedoelingen tussen, maar ‘en route’ kennen ze de weg niet en in de supermarché in het stadje 10 km verderop ook niet. Waar vind ik de spaghetti, waar een blikje tonijn? Dat soort vragen. Die winkel is zo groot niet, maar de toerist is er dan toch een slecht opgeleide rechercheur met een beknopte talenknobbel, op het verkeerde spoor en behoorlijk de weg kwijt. Ik kom maximaal een keer per week in die supermarché, ik haat boodschappen doen. Maar ja, er zijn wel meer dingen onvermijdelijk, zelfs of juist in Zuid-Frankrijk. Nee hoor, het is hier prima, maar soms denk ik wel eens… Nou ja, laat maar. Hebben we ’t ook nog wel eens over.
Intussen is in het hoogseizoen de mondvoorraad scoren dus nog erger dan in de rest van het jaar. Ik noem toeristen altijd vreemdgangers, geen idee meer waarom ik dat ooit bedacht, misschien omdat ze er zo vervreemd uitzien? Ik heb trouwens niets tegen ze hoor, al is het maar omdat ze na de rosé onze belangrijkste bron van inkomsten vormen. Ik mag ook graag naar ze kijken als ik op het café-terras zit en ze langs zie trekken. Heel vaak met zo’n namaak strooien hoedje op dat in de supermarché als ‘à la Vincent van Gogh’ wordt aangeprezen maar meer wegheeft van een achterhaald jagershoedje. Tja. Onze zon kan onbarmhartig schijnen op een modieuze half tot helemaal kaalgeschoren kop.
Ik nipte aan mijn glaasje rosé (mét ijsklontje, erg hè?), las de Var Matin uit en dacht aan wat ik weleens gehoord of ergens gelezen heb: september is de drukste periode voor echtscheidingadvocaten. Vakantie een feest? Misschien eerder de kortste weg naar huwelijksbonje. In mijn waarneming maken vooral de vaders een trieste indruk. Of nee, meer nog de kinderen die gedwongen mee moeten en hun verveling met hun mobieltje te lijf gaan. De onwil druipt er vanaf als ze langs slenteren, ik heb vaak medelijden met ze. En ook wel met de moeders, die vaak zwetend voorbij zwoegen in hun vergeefse pogingen het koste wat het kost ‘gezellig’ te houden.
Het heeft er verder niks mee te maken, maar ik ga nooit op vakantie. Waarom zou ik? Ik woon in een vakantieland. En een deurtje verderop kijken, dat heb ik vroeger al vaak genoeg gedaan.
“En?” , informeerde de echtgenoot toen ik na de boodschappen en het café thuis parkeerde.
“Druk”, zei ik. “Toeristen.”
Hij schonk een gekoelde rosé in, en zette met zekere voldoening de glazen op de tuintafel van ons overschaduwde terras.
“Blaise Pascal”, zei hij. “Briljante denker uit de zeventiende eeuw. Die schreef toen al dat de wereld er stuk beter uit zou zien als iedereen gewoon thuis bleef.”
Ik ging naar de keuken om een koeler en de hele fles te scoren en dacht: blij dat ik thuis ben. En blijf.
We proostten op Blaise Pascal.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

21 gedachten over “Een beetje druk

    • do 16 augustus 2018 om 18:26
      Permalink

      Zonnige groet terug!

      Beantwoorden
  • do 16 augustus 2018 om 18:59
    Permalink

    Gossie, ik dacht dat ik alleen bovengenoemde gedachten had…. al wat je schrijft zou ik geschreven kunnen hebben… op vakantie gaan? Heb ik geen zin in, naar N.L. Alleen als het niet anders kan.. ik, wij voelen ons zo heerlijk hier, rust, onze dieren, totaal geen enkele behoefte om op ” vakantie ” te gaan, proost ik zit nu ook aan de rosé.

    Beantwoorden
    • do 16 augustus 2018 om 19:42
      Permalink

      La vie est belle en Provence, we zitten hier goed.

      Beantwoorden
  • do 16 augustus 2018 om 19:17
    Permalink

    Voor iemand die hoofdredacteur is van een paar tijdschriften waarin het leven in Frankrijk zo aantrekkelijk wordt voorgesteld dat men in grote getale gevolg geeft aan deze lokroep is het wel een beetje vreemd om die dan in je in je prive column zo af te zeiken. Al die toeristen willen uiteindelijk hier in de Cote ook een B&B beginnen om je lezertjes te huisvesten in juli en augustus! Vooral zo door gaan!

    Beantwoorden
    • do 16 augustus 2018 om 19:47
      Permalink

      Nou nou Fred, nooit van ‘tongue in cheek’ gehoord? En ik zeik helemaal niemand af, ik vertel juist dat ik medelijden met die toeristen heb. Maar dat het steeds drukker wordt in het achterland van de Provence is gewoon een gegeven. Dank overigens dat je m’n tijdschrift Côte & Provence zoveel lof toezwaait (ik ben geen hoofdredacteur van de zusterbladen En Route of Maison en France). En ja, het is hier fantastisch, maar soms een beetje druk.

      Beantwoorden
  • do 16 augustus 2018 om 19:28
    Permalink

    Zeer treffend! En jawel, ik zit – na vele werkreizen- ook dolgraag op mijn privéterras aan het IJsselmeer! Tussen de lavendel ?

    Beantwoorden
    • do 16 augustus 2018 om 19:41
      Permalink

      Lavendel aan het IJsselmeer? Geweldig!

      Beantwoorden
  • do 16 augustus 2018 om 20:18
    Permalink

    Elke donderdag lees ik met plezier je bericht uit mijn geliefde Provence. Ik vrees echter dat er deze keer iets mis is gegaan bij de greep in het keukenkastje. Het lijkt erop dat je ipv de gruwelijke rosé (jech…) aan een glaasje azijn heb zitten lurken. Het een wel erg zuur verhaal geworden. Zolang er nog geen dames met een hoog opgeheven rode paraplu + de aansluitende lading van een touringcar door je dorp paraderen valt het nogal mee hoor. Een kort bezoekje aan Saint Paul de Vence kan wat dat betreft therapeutisch werken.
    Heb je je overigens wel eens afgevraagd waarom die restaurantjes vanaf half mei weer gezellig gaan doen? Of denk je misschien dat ze zitten te wachten tot de lokalo’s in hun AIXAM komen aangescheurd?
    Nog even over Blaise P. De “blijf thuis” uitspraak is mij onbekend. Wel weet ik dat de goede man ons in de dagen voor zijn dood nog even heeft opgezadeld met de uitvinding van het openbaar vervoer.
    Dat is toch leuk om te weten als je er weer een van EasyJet ziet overvliegen.

    Beantwoorden
    • do 16 augustus 2018 om 22:39
      Permalink

      Sorry, er is niks misgegaan. Ik drink uitstekende rosé en m’n azijn maak ik zelf (nou ja, mijn azijnmoeder dan) en die staat beslist niet het keukenkastje maar op een fraaie ereplaats. En die lading touringcartoeristen wordt dus wel degelijk voor de plaatselijke kroeg leeggeschud. In Saint-Paul-de-Vence kom ik al sedert het verscheiden van Seth Gaaikema – die ik er graag tegenkwam – niet meer, ik raad mijn lezers ook altijd aan er bij voorkeur in het voor- of naseizoen naartoe te gaan. En ja, ik weet waarom die restaurantjes slechts in het hoogseizoen open zijn. Daarbuiten valt geen droog brood te verdienen en personeel het hele jaar rond betalen voor het uit de neus frotten draagt ook niet bij aan het verdienmodel, zullen we maar zeggen. Overigens zien we hier geen Easyjettoestellen overvliegen.

      Beantwoorden
  • do 16 augustus 2018 om 21:51
    Permalink

    Ik zie dat er al enkelen mij voor zijn geweest. Geniet ook elke week van je column alleen sla je nu wel door met het commentaar op de toerist, lees de lezer van je tijdschrift. Zonder deze vreemdgangers geen inkomsten voor menigeen. Daarvan toch even akte.

    Beantwoorden
    • do 16 augustus 2018 om 22:40
      Permalink

      De lezer van mijn tijdschrift heeft wel gevoel voor humor.

      Beantwoorden
      • vr 17 augustus 2018 om 01:04
        Permalink

        Dat bedoel ik nou. Wel “Een Beetje Arrogant”!

      • vr 17 augustus 2018 om 09:17
        Permalink

        Wat jij wilt Fred.

  • vr 17 augustus 2018 om 01:51
    Permalink

    ik reageer zelden ergens op maar ik vind dit weer geweldig. (en stiekem heb ik van jou geleerd wat een rotterdammer, een rotterdammer maakt. zelfs als ze in frankrijk zitten)

    Beantwoorden
    • vr 17 augustus 2018 om 09:17
      Permalink

      Merci W. Zelf ook een echte Rotterdammert?

      Beantwoorden
  • vr 17 augustus 2018 om 11:10
    Permalink

    Lees ik tussen de héél leuke regels door, een beetje heimwee naar Rotterdam?

    Beantwoorden
    • vr 17 augustus 2018 om 11:22
      Permalink

      Niet echt Lenny :-]

      Beantwoorden
  • zo 19 augustus 2018 om 20:57
    Permalink

    Volledig eens met Renée, woon hier nu 15 jaar maar heb soms in de zomer hetzelfde gevoel, ik ervaar het alleen wat anders, eigenlijk wel blij/ trots dat ik het gevoel van de Côte iedere dag mag meemaken , en soms op vakantie ga naar Nederland, met plezier.

    Beantwoorden
    • zo 19 augustus 2018 om 21:27
      Permalink

      Co, je bent een mens naar mijn hart!

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: