Parfum met een luchtje

Ik heb niks met parfum, nooit wat mee gehad ook. Wèl iets tegen. Maar dat ligt aan m’n ernstig overdreven olfactieve vermogen. Anders gezegd: ik ruik álles, tot op het hinderlijke af. In het bos snuif ik de paddenstoelen zonder ze gezien te hebben, m’n neus weet eerder dat de herder weer uit de bergen terug is dan m’n honden, de visafdeling in de supermarché ga ik met ingetrokken neusvleugels voorbij, de kroegbazin kus ik met afgewend reukorgaan (ze gebruikt Patchouli) omdat ik anders niet eens meer een drankje hoef te bestellen wegens smaakbederf. Komt iemand uitbundig geparfumeerd aan een tafeltje naast me zitten in een restaurant en ik vraag om de rekening. Kortom, parfum is niks voor mij.
Tenzij je er een smeuïg verhaal bij hebt. Neem de roman (1985, vertaald in 49 talen, ruim 20 miljoen exemplaren verkocht, verfilmd) ‘Het Parfum’ van Patrick Süskind dat verhaalt over de verschoppeling Jean-Baptiste Grenouille die meesterparfumeur en seriemoordenaar werd om het ultieme parfum te vinden, en uiteindelijk zelf om zijn goddelijke geur werd vermoord. Speelt in de 18e eeuw, hier om de hoek in Grasse, de zelfbenoemde parfum-hoofdstad van de wereld, vlakbij Cannes.
En recentelijk kwam ik een ander spannend verhaal op het spoor. Dat begon in 2016 met de inbraak bij de internationaal vermaarde parfumfabriek L’Occitane in Manosque (niet ver van Grasse) 20 liter parfum-essence gestolen. Ter waarde van 300.000 euro. Eén litertje zou dus 15.000 euro moeten kosten. Kennelijk kun je aan zwoel bedoelde luchtjes in krankzinnig dure flesjes ook in het zwarte circuit het een en ander overhouden. En blijkbaar genoeg om zelfs de top van het Corsicaanse bendewezen te boeien. Want vorige week werd in verband met deze diefstal de nu 52-jarige Corsicaan Jacques Mariani in zijn cel in de gevangenis van Marseille aangehouden. Hoewel hij van die 52 jaar er 25 achter slot & grendel heeft gezeten, geldt hij nog altijd als een van de prominenten van wat we bij ons in Frankrijk ‘le grand banditisme’ noemen. Hij wordt gezien als de ‘erfgenaam’ van de even beruchte als succesvolle Corsicaanse bende La Brise de Mer, vernoemd naar het ‘hoofdkwartier’ in het gelijknamig café in Bastia. Die groep zou verantwoordelijk zijn voor zo’n 100 overvallen, vooral op banken, vanaf 1982. Topscore: de bankroof in 1990 op een filiaal van de l’Union des Banques Suisses (UBS) in het Zwitserse Genève. Buit: 31,4 miljoen Zwitserse francs, nu ongeveer 27,3 miljoen euro.
Even opletten nu. De toenmalige chef van die Brise de Mer-bende was Francis Mariani, de vader van de nu gearresteerde Jacques. Pa werd in 2009 gedood bij een bomexplosie in een hangar op Corsica. Was hij onhandig aan het knutselen of werd die bom van afstand tot ontploffing gebracht? Niemand weet het.
De Franse justitie meent dat uiteindelijk 10 Corsicaanse families deel uitmaakten van de Brise de Mer. Of nog steeds. Dan kun je dus wachten op onderlinge conflicten, machtsstrijd. De bende zou goed zijn voor een vermogen van 120 à 150 miljoen euro, voor een deel geïnvesteerd in horeca en casino’s, er zouden warme contacten met de Russische maffia zijn en witwasmachines in fiscale paradijzen.
Jacques Mariani zit nu vast na een veroordeling wegens afpersing, er wacht hem nog een proces in verband met omkoping van een cipier. En hij wordt verdacht van die parfumdiefstal. Een grote jongen dus. En dan ga je een beetje lullig parfum jatten? Oók Zuid-Frankrijk, denk ik dan.
Als justitie hard kan maken dat Mariani betrokken was bij de roof van die parfum-essence, vraag ik me toch af wat die man in vredesnaam met die geurtjes van plan was. Ja, natuurlijk: handel. Het is publiek geheim dat de ‘grote merken’ – Dior, Cardin en vele andere – hun halffabrikaten betrekken uit de laboratoria van Grasse. Criminaliteit waar een luchtje aan zit loont. Kijk maar naar de prijzen van die peperdure miniflesjes in de winkel. Lekkere luchtjes worden duur betaald.
Als ik maar niks hoef te ruiken.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

11 gedachten over “Parfum met een luchtje

  • do 18 oktober 2018 om 19:41
    Permalink

    Een mooi verhaal! Ik erger mij overigens ook dood aan die dames: (natuurlijk) blond, duck face, botox, wenkbrauwen als vangrails langs de snelweg, zonnebrillen ter grootte van een gemiddelde etalage en als ze langslopen vallen de insecten dood uit de lucht. Maar zoals de Duitsers het noemen ‘ein Hauch von…’ kan ik absoluut waarderen.

    Beantwoorden
    • do 18 oktober 2018 om 21:21
      Permalink

      !Arie! Ik ben hoogst avondblond! Maar ik snap je punt en kan je alleen maar gelijk geven. M’n vriend Pieter Waterdrinker zegt dan: “Es kotzt mich an.”

      Beantwoorden
  • do 18 oktober 2018 om 20:07
    Permalink

    Een tipje Renée: je was het al niet van plan natuurlijk maar het balletje des levens rolt soms de gekste kanten op: ga NOOIT naar een abonnementsconcert in het Amsterdamse Concertgebouw, ook al krijg je een eersterangskaartje kado voor een soloconcert met uitsluitend Bach, en ook als is het Murray Perahia himself. Je zou halverwege per brancard afgevoerd moeten worden en voor zoveel consternatie zorgen dat 3000 mensen hun kaartje terugbetaald moeten krijgen.
    H gr, Atty

    Beantwoorden
    • do 18 oktober 2018 om 21:23
      Permalink

      Nou Atty, maak je maar geen zorgen. Al die kaartjes blijven beschikbaar; mij zie je niet.

      Beantwoorden
  • do 18 oktober 2018 om 20:22
    Permalink

    .Excuse moi, ik vertypte me: het zijn maar 1000 kaartjes ipv 3000…

    Beantwoorden
    • vr 19 oktober 2018 om 15:02
      Permalink

      En al helemaal als het zo’n mierzoet chemisch luchtje is…

      Beantwoorden
  • vr 19 oktober 2018 om 12:47
    Permalink

    Naar het toilet gaan is dan ook nooit een pretje, al die luchtjes die vrouwen even hebben bijgespoten.
    Het Parfum heb ik met veel wilskracht uitgelezen, gewoon omdat ik wilde weten wat er nu zo bijzonders aan was, geen idee nog steeds.

    Beantwoorden
    • vr 19 oktober 2018 om 15:03
      Permalink

      En dan hebben we het nog niet eens over waaròm ze die luchtjes opspuiten :-{
      Dat parfum: het verhaal vind ik mager, maar het speelt op plaatsen die ik ken, waar ik zelf rondgelopen heb. Dat vind ik dan weer leuk.

      Beantwoorden
  • za 20 oktober 2018 om 10:58
    Permalink

    Ik heb ook zo.n gevoelig reuk orgaan..
    Bah vooral ik s.ochtends vroeg iemand tegen kom in zo’n wolk , blijft dat erg lang hangen in mijn neus.
    Laatst stond ik met man en een vrouw in een lift..
    Zij hoorden niet bij elkaar.
    De vrouw rook bedwelmend…
    De man trok zijn neus eens op …en vroeg haar of zij in haar fles odeur was gevallen deze ochtend.
    Zij zei ,vind U het niet lekker.,het is een heel duur luchtje. Gelukkig was ik op de verdieping waar ik zijn moest..en kon ik uit lachen.
    Maar mijn neus was aardig van streek .
    Bah zo vies ..veel dames kennen de betekenis van een vleugje niet????

    Beantwoorden
    • za 20 oktober 2018 om 12:16
      Permalink

      Veel dames, maar vlak ook de heren niet uit (aftershave!), raken aan hun eigen luchtje gewend. De neus wordt geurmoe, dus gaan ze steeds meer spuiten omdat ze zichzelf niet meer ruiken. Maar wíj wel…

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: