Zomers dagje

Volgens die lui van Météo France beleef ik ‘officieel’ géén derde hittegolf binnen tweeënhalve maand. Ik weet wel beter en de statistische wijsneuzerij van die weerhanen kan me dezer dagen niet bommen. Vandaag alweer 35 graden en ik vind het langzamerhand wel mooi geweest. Volgens mij was ik altijd hittebestendig en heb ik de zon nooit eerder een verwijt gemaakt. Intussen begin ik te snappen waarom ze het vroeger in Nederlands-Indië over ‘de koperen ploert’ hadden.
Mijn dagen zien er nu ook heel anders uit dan als het normaal weer is. Ongewoon vroeg op en tegen midi vooral niet naar het dorp voor het apéro. Veel te warm daar voor de rosé, zelfs met ijsklontjes. Op mijn eigen terras is het omstreeks die tijd ook niet te harden en ik sloeg aan het rekenen. Als ik twee uur eerder opsta, is het eigenlijk ook twee uur eerder tijd voor het apéro. En zo zit ik dus om half tien, kwart voor tien al met een glas rosé voor m’n neus aan mijn buitentafel. Erg hè. Maar ja, dan kan het nog nét, buiten zitten. Ik tuur dan zo’n beetje voor me uit naar de vergeelde tuin en bewonder de eeuwenoude eiken die altijd groen zijn. Die bomen hoef je niet lastig te vallen met een verhaal over klimaatverandering. Ze zouden er hun schouders over ophalen.
Ik ga pas naar mijn airco-kantoor als de krekels hun eerste noten ten gehore hebben gebracht. Nog even stil genieten en het is toch ook helemaal geen weer om te gehoorzamen aan een plicht die roept? Denken die krekels vaak ook, geloof ik. Trekken zich geen donder aan van vaste werktijden, ze openen hun concert pas als het hen uitkomt. Zondag was het al half elf voor de eerste instrumenten gestemd werden. “Misschien eerst naar de kerk geweest”, bromde de echtgenoot. “Zwartekousenkrekels”, zuchtte ik.
Wat nu ook anders is: mijn honden kunnen niet in de rivier zwemmen die om mijn huis heen loopt. Het waterpeil staat zo laag dat meer dan pootjes baden er niet in zit. Ik sta ze dus maar twee keer per dag onder de douche te zetten. Goed bedoeld, maar om onbegrijpelijke redenen komt dit mijn populairiteit in vierpoterskringen niet ten goede.
Ik was met ze in de badkamer bezig toen de telefoon ging. Zal wel, dacht ik, als het belangrijk is wordt er wel teruggebeld. En anders sturen ze maar een mailtje. De telefoon ging nog een keer. De buurvrouw die zo’n kilometer verderop woont. Ze gaf me ooit haar sleutels toen ze een tijdje weg zou zijn. Voor het geval dat. Ze is zo iemand van de afdeling zen of misschien een nog andere overtuiging toegedaan, ik weet het niet. Ze speelt vaak fluit in het gras, jammer genoeg draagt het geluid hier ver, ook mijn honden herkennen er Bach niet in. Ik heb een keer bij haar gegeten. Zelfs uit beleefdheid doe ik dat niet nog een keer. Enfin, zij dus. Of ik als de sodemieter wilde checken of ze haar strijkijzer niet aan had laten staan! Als ervaringsdeskundige op het gebied van bosbranden schrok ik me te pletter. Het zal toch niet? Ik ben Daphne Schippers niet en we hebben hier geen sintelbaan, maar ik was verdomd snel bij haar huisje. Het strijkijzer stond aan, in een lage stand, maar er lag wel een bloesje onder. Nooit eerder met zoveel geweld een stekker uit een stopcontact gerukt. En ik had het al zo warm.
In de avonduren is er van mijn gebruikelijke ritme ook niet veel over. Zo tegen half tien wordt het iets frisser, dan pas overweeg ik de gang naar het fornuis. “Aan de late kant”, wordt er dan gezegd.
Ze hebben me dezer dagen nogal vaak op het terras van de pizzeria in het dorp gezien. Gezellige drukte om half twaalf ’s avonds, prima temperatuurtje. Lange neus naar die hittegolf.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

4 gedachten over “Zomers dagje

  • do 8 augustus 2019 om 17:55
    Permalink

    Ja, een ander dagritme is de beste oplossing voor deze exotische temperaturen.
    Al geeft hier in Amsterdam de slechte luchtkwaliteit ook enkele bedenkelijke bijkomstigheden.

    Stille groet,

    Beantwoorden
    • do 8 augustus 2019 om 18:06
      Permalink

      Ik zou nu niet graag in Amsterdam wezen Rob. Anders ook niet eigenlijk…

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: