Gastcolumn

Le Gibassier: zo’n Provençaalse heerlijkheid

Heb ik het hier eerder over gehad: Lourmarin, mijn favoriete dorpje in de Luberon. Zo’n ‘plus beau village de France,’ smalle straatjes met hippe boetiekjes en galeries, gastronomische restaurants, een cave coopérative, een fijne boekwinkel, een onnavolgbare vrijdagmarkt én de waanzinnig goede boulangerie van Stéphane Riquier. Daarover wil ik het even hebben. Uiteraard kun je...

Politieke trammelant om een toilet

Zoals ik hier eerder op tikte: ik ben geen francofiel maar kleine relletjes in dit malle land, ze kunnen me er niet genoeg zijn. Een beetje grappenmaker heeft in een mum van tijd z’n hele repertoire op een goudschaaltje aangereikt gekregen. (Even tussendoor en van een iets andere orde: volgens Bruno Lemaire, de minister van...

Wrijving: de ‘locals’ en de fietsende medemens

Als je hier zoals ik het hele jaar woont, samen met en tussen de Provençalen, dan gaat je toch iets dagen. Ik voel al enkele jaren een soort haat-liefdeverhouding tussen de plaatselijke bewoners en de wielerliefhebbers van diverse nationaliteiten. Soms als ik in mijn stamcafé l'Observatoire in Bedoin zit (wat overigens een brandschoon café/restaurant is...

Onzin onderweg

Het ligt vast aan mij, maar ik vind dat er over en in Frankrijk altijd wel wat te lachen valt. De aanleiding is ernstig genoeg, maar ik schoot bijvoorbeeld vrij langdurig in de lach toen de regering me officieel liet weten dat het vanaf maandag verplichte mondkapje (in het Frans:‘masque’) in de restaurants en cafés...

Die sleutel, dat hotel, die tijd

(klik op de foto's om ze te vergroten) Wat doet die sleutel daar, in een enveloppe, achterin die la van mijn bureau? Een oud bureau waar ik allang geen gebruik meer van maak. Vandaar dat hij op de zolder staat. Ik had papier nodig voor mijn printer, de stapel A4-tjes naast de printer was opgebruikt,...

Buitengesloten

“Ze zijn er weer”, verzuchtte mijn vriend Francis, de aannemer. We zaten als vanouds voor het apéro op het caféterras. Het komt zelden voor maar ik was zijn spoor even bijster. “Wie, wat?”, vroeg ik. “De tijgermug?” Hij loerde de Grand’ Rue in. Het straatje (piétonne) lijdt al eeuwen aan grootheidswaan, bij een tegenliggende voetganger...

Mail uit Nice: van een gestresste Parisienne

De tweewekelijkse mail van mijn vriendin Julia Fortuin. Ze woont sinds een jaar of acht in Parijs en begon daar ooit met een blog over het Parijse leven. Ze is UX/UI designer, schrijver en illustrator. We houden elkaar op de hoogte van onze ervaringen, zij in de lichtstad stad, ik op het platteland. Nu was...

St Tropez: altijd iets bijzonders

Waarschijnlijk omdat ik per saldo niets van Frankrijk begrijp, (wie wel, de Fransen zelf soms?) heb ik een tamelijk idiote belangstelling ontwikkeld voor ‘klein’ nieuws: de faits divers. Zo raakte ik van de week geboeid door het bericht dat de burgemeester van Saint-Tropez, zojuist herkozen, tijdens de eerste raadsvergadering aankondigde dat hij er een tijdje...

Nachtelijk alarm!

Ochtenstond heeft hier goud in de mond. Je kan maar beter al je buitendingen doen alvorens de zon je bestraalt met haar ongenadige liefde. Wij hebben hier alle ruimte in het midden van een bos, dus rennen, gras afrijden, met de motorzaag aan de gang om een nieuw kippenhok te bouwen, (lawaai geen bezwaar), maar...

Mail aan Parijs: wat is normaal?

Een mailtje aan mijn vriendin Julia Fortuin in Parijs. Ze schreef me gisteren over het 'nieuwe normaal', dat in 'la capitale' zo normaal niet is. Terwijl hier - op het platteland - iedereen juist doet of alles bij het oude normaal gebleven is. Dag Julia, Inmiddels ben ik er mede dankzij jouw grootstedelijke inkijkjes wel...
Scroll naar top