Home

Intrigerend verhaal in Libération: het bejaarde echtpaar Le Guennec in Mouans-Sartoux (Alpes-Maritimes, 06) blijkt 271 werken van Pablo Picasso in bezit te hebben. Geschatte waarde: iets van 60 miljoen euro. Zou ik er niet voor over hebben, maar ik heb het dan ook niet zo op deze Spanjaard die dol was op stierenvechten. Ik sluit trouwens niet uit dat het werk van Picasso over een eeuw min of meer vergeten is (met uitzondering van Las Guernica), tenzij sluwe marketeers weer een nieuwe truc verzinnen.
Naar eigen zeggen heeft de nu 71-jarige Pierre Le Guennec die kunstschat gewoon cadeau gekregen van de Grote Meester. Le Guennec werkte als electriciën voor Picasso en legde onder meer de alarmsystemen aan in de Zuid-Franse huizen van de schilder, waaronder de riante villa Californie in Cannes.
De zaak werd een kwestie toen Le Guennec contact zocht met Claude Picasso, de zoon -en tevens de beheerder- van de erfenis van zijn vader. De electriciën hoopte van Claude zogeheten ‘certificaten van echtheid’ los te krijgen. Dat was niet zo’n probleem, maar de erfgenamen van Picasso krabden zich wel achter de oren. Het leek hen uitgesloten dat Pablo zoveel werken zomaar had weggegeven. Als armoedzaaier in het begin van zijn carrière betaalde hij weleens een kroegrekening met een schilderij. Ga maar kijken in La Colombe d’Or in Saint-Paul-de-Vence. Maar in zijn nadagen was Picasso zo ‘vrijgevig’ niet meer.
Claude heeft inmiddels Justitie ingeschakeld. De 271 kunstwerken zijn bij Le Guennec in beslag genomen en de elektricien wordt formeel verdacht van een vorm van verduistering. Hij is wel op vrije voeten, maar thuis niet meer bereikbaar.
Iemand die alarmsystemen aanlegt en dan ineens over een kunstschat beschikt? Benieuwd hoe dit afloopt.

Heerlijk nieuws voor liefhebbers als ik: er is weer truffelmarkt in Aups, min of meer bij mij om de hoek! Die truffelmarkt (de enige echte in Frankrijk en misschien wel in de hele wereld) is er elke donderdagochtend van eind november tot half februari en soms tot in maart, afhankelijk van de oogst. En die markt heeft een Varoise stadje van niks (2.000 inwoners) op de kaart gezet.
Ik ken mensen die de truffel qua geur en smaak overdreven luidruchtig vinden. Maar ik meen dat ‘de zwarte diamant’ die we bij ons in de Provence de ‘rabasse’ noemen, fantastisch smaakt en een onvergetelijke bijdrage levert aan de meest sublieme gerechten.
Met mijn ervaren buurman-boer, de nu 81-jarige Monsieur Marius, ben ik in vorige seizoenen al een paar keer op de truffelmarkt in Aups geweest. Zo’n expert meenemen is handig. Want truffel is extreem duur (afgelopen donderdag tussen 400 en 500 euro per kilo) en dan ligt oplichting voor de hand.
Zo is het voorgekomen dat de minder smaakvolle witte zomerttruffel zwart geverfd werd om hem als -veel duurdere- wintertruffel aan de man te brengen. En je hebt tegenwoordig ook Chinese truffels. Nog veel minder van smaak en -als je goed geïnformeerd bent – makkelijk te herkennen door ze even op de grond te gooien. Dan gedragen ze zich als pingpong-balletjes. De verkoper vraagt een wereldprijs alsof het om een Europese truffel gaat, zijn marge bedraagt vele honderden procenten.
In Aups zijn ze gelukkig streng. Er mag -intensief gecontroleerd- alleen gehandeld worden in truffels waarbij vermeld is om welke soort het gaat, om welke kwaliteit en wat de oogstdatum is. Ik vertrouw op de truffels van Aups.
Maar van Marius leerde ik bijvoorbeeld dat je altijd even in een truffel moet knijpen. Om na te gaan of de truffel niet ‘week’ is. In dat geval is de vorst erover heen gegaan en dat betekent smaakverlies.
Als het maar even kan, kook ik iets met truffel. En ik ga vaak eten in restaurants die om hun truffelgerechten beroemd zijn. De desbetreffende grootste NAAM in mijn omgeving is Bruno in Lorgues (1 Michelin-ster). Naar eigen zeggen is Bruno Clément ’s werelds truffelkeizer, maar ik geef de voorkeur aan Les Chênes Verts in Tourtour. Chef Paul Bajade (ook een Michelin-ster) is veel creatiever dan Bruno Clément. Wiens zoon trouwens ook een aanvaardbaar truffel-restaurant in Nice heeft (Le Diamant Noir).
Maar als ik dezer weken weer naar Aups ga, leg ik met Marius zeker even aan bij Le Provençal, ogenschijnlijk een restaurantje van niks, maar perfect voor een truffellunch.

Voor de liefhebbers van de Méditerrane keuken: het is weer vrijdag, dus tijd voor een kersvers recept. Niet echt ingewikkeld en ook met ingrediënten die in Nederland verkrijgbaar zijn, te maken. Zoals al mijn recepten. Meer weten, meer recepten?
Klik hier voor mijn kookboek. Het recept is voor 4 personen.

Ingrediënten:
1½ kilo grote vissen (heel),
bijv. dorade, baars, zonnevis
peper en zout
2 eetlepels olijfolie

Voor de vulling:
1 grote ui
3 eetlepels olijfolie
4 eetlepels amandelschaafsel
250 gram langkorrelige rijst
450 ml droge witte wijn
peper en zout

Voor de saus:
3 tenen knoflook uit de knijper
1 eetlepel olijfolie
2 eetlepels tamarindepasta (of 1 eetlepel wijnazijn)
stukje verse gember (ca. 3 cm) geraspt
2 eetlepels suiker
300 ml water

Bereiding:
Vraag de visboer de vissen schoon te maken (ontschubben, ingewanden eruit, grote ruggegraat verwijderen, staart eraf), maar de kop te laten zitten. Spoel de vis onder de koude kraan af en dep droog met keukenpapier. Leg de vis opengeklapt op een ruim vel aluminiumfolie dat met olijfolie is bestreken. Bestrooi met peper en zout.
Voor de vulling: fruit de ui goudbruin in de olie, voeg het amandelschaafsel toe en laat licht verkleuren. Voeg de rijst en de wijn toe, roer goed door en laat circa 15 min. met het deksel erop stoven, tot de rijst gaar is. Af en toe doorroeren, eventueel wat wijn toevoegen.
Voor de saus: fruit de knoflook in wat olie lichtbruin. Voeg de tamarindepasta (of de wijnazijn) toe, plus het water. Schil de gember en rasp (naar smaak) erbij, voeg de suiker toe en laat enkele minuten onder goed doorroeren stoven.
Verwarm intussen de oven op 200 graden.
Bestrijk de vis aan de binnenkant met de saus en verdeel de vulling erover. Klap de vis dicht en giet nog wat saus over de buitenkant. Vouw het aluminiumfolie dicht tot een ruimzittend pakketje. Laat in 30 min. gaar worden in de voorverwarmde oven. Snij de vis in moten en verdeel over de borden. Giet er de resterende (warme) saus overheen.

In mijn dorp hebben we sinds deze herfst geen slager en geen bakker meer. Er is nog wel een ‘depôt de pain’voor vers stokbrood, maar dat is dan min of meer vers. Want de baguettes worden in zo’n Citroën die vroeger een Visa heette, uit een ander, groter dorp aangevoerd. Mij maakt het niet veel uit. Ik bak mijn eigen brood en vlees eet ik niet of nauwelijks, ik ben met een semi-vegetariër getrouwd, die exclusief voor vis kiest. En ‘aparte’ potjes koken, daar heb ik geen tijd voor.
Maar is het wel raar dat we in ons dorp nu ineens zonder bakker en slager zitten. In elk geval in het hoogseizoen is het hier een drukte van belang. De tweedehuis-bezitters zijn er dan, plus de toeristen. Als we hier ’s winters (het sneeuwt al!) onder elkaar zijn, valt de klandizie voor slager Robert en bakker Christian natuurlijk tegen.
Dat ze nu een streep door hun rekening moesten halen, is de schuld van de regering. Die roept wel dat de voorzieningen in plattelandsdorpjes overeind moeten blijven, maar de praktijk is anders. De regering Sarko/Fillon besloot tot afschaffing van de TP (Taxe Professionnelle), die vervangen werd door de CET (Contribution Économique Territoriale) en dat zou kleine middenstanders als onze bakker en slager voordeel opleveren. De werkelijkheid is anders. Winkeliers als bij ons in het dorp moesten juist méér gaan betalen, en niet zo’n beetje ook. Denk aan 80 tot 100 euro extra, bovenop de bedragen van soms wel bijna 1.000 euro die ze al mochten afdragen.
Ik snap dat Robert en Christian de handdoek in de ring hebben gegooid.
Ik snap dat de talloze weduwen in ons dorp, vaak moeilijk ter been, diep ongelukkig zijn dat er geen bakker en geen slager meer zijn. Er is -net buiten het dorp- wel een supermarktje, maar zonder rijbewijs en auto kom je er niet, en bovendien tellen daar de houdbaarheidsdata niet zo. Om het netjes te zeggen. En autochtone dorpelingen van een zekere leeftijd weten als de besten dat je voor eerlijk voedsel vooral niet in een supermarkt moet wezen. Ze hechten aan ‘ouderwetse’ kwaliteit. Ik ook. Daarom haal ik mijn wijn bij een mini-domaine bij mij om de hoek. Monsieur Martell heeft in zijn cave altijd Radio Classique opstaan als ik kom hamsteren. Ook dat schept een band.
Ik vrees dat de huidige Franse regering niet echt werk maakt van de levensvatbaarheid van plattelandsgehuchten. Wat ze ook belooft.
Er zullen wel hogere economische en fiscale belangen spelen.
Het ‘klassieke’ Frankrijk van het stokbrood, le rouge, de 2CV, de Gitanes en de Routiers dat me ertoe verleidde hierheen te emigreren, loopt op zijn laatste benen, vrees ik steeds vaker. En de zon dan? Het is nog niet eens december en het sneeuwt al. Morgen gauw naar de garage voor anti-vries. Ook weer vergeten.

Ha, eindelijk weer een woedende Zuid-Fransman die de revolutie predikt! Werd wat mij betreft tijd, want ik wens te blijven geloven dat elke (West-Europese) revolutie bij ons in Frankrijk begint.
Herinnert u zich Eric Cantona nog? Franse voetbalinternational, die wereldwijd in opspraak raakte toen hij in 1995 als speler van Manchester United een karatetrap uitdeelde aan een tribuneklant tijdens de uitwedstrijd tegen Crystal Palace.
Cantona, inmiddels 44 jaar, werd zwaar bestraft. Acht maanden schorsing plus 30.000 pond boete. Tegenwoordig verdient de geboren Marseillais zijn brood als acteur en in de muziekbusiness.
Vandaag keert Cantona teug in de arena van de internationale publiciteit. Met een karatetrap waarvan dit keer het bankwezen het slachtoffer is, of moet worden.
Hij heeft zich aangesloten bij de activisten, die de website bankrun2010.com zijn gestart en die iedereen oproepen op 7 december al zijn geld van de banken te halen. Klik hier voor het filmpje, klik op English voor de ondertitels. Volgens Cantona, wiens opa van Sardinië naar Marseille emigreerde, kan er ‘een broodnodige revolutie ontketend worden als de banken wereldwijd lamgelegd worden’. Cantona meent dat de banken verantwoordelijk zijn voor alle financiële problemen in de wereld.
Alle ellende, dat lijkt me overdreven. Maar dat het mooi geweest is met die superdik betaalde jongens en meisjes van de banken en de bonussen, daarin heeft de karate-specialist naar mijn mening groot gelijk. Zoals het ook klopt dat het tamelijk raar is dat zogeheten ‘systeembanken’ niet mogen omvallen. Belastingbetalers worden gedwongen het faillissement van die instellingen te voorkomen. Maar een in Nederland zoheten ZZP-er in financiële sores krijgt altijd eerst de Belastingdienst achter zich aan.Heb ik begrepen van een collega in het oude vaderland die er nog steeds woont.
Niet dat ik de consequenties kan overzien, maar een internationale run op de banken op 7 december zoals Cantona bepleit, het idee spreekt me wel aan. De bankenbonussen worden meestal zo rond kerst uitgekeerd. En ik herken in de actie van Cantona iets van de typisch Zuid-Franse opstandigheid of desnoods dwarsliggerij, die me altijd zo goed beviel en die ik begon te missen.
Ik denk dat Cantona echt op een sociaal-economische revolutie zonder bloedvergieten hoopt.
Het lijkt me zo’n gek idee niet het kapitalisme opnieuw uit te vinden. En dan een beschaafde variant daarvan.
Meestal is er iets van doordachte agressie nodig om een revolte te ontketenen. Dan zijn we bij een echte Zuid-Fransman met een Sardijnse achtergrond als Eric Cantona aan het goede adres. Een Méditerraan, zo iemand kun je om een revolutionaire boodschap sturen.
Had ik geld op een bank staan, dan zou ik het op 7 december gaan ophalen.

Dr. Bibber in Zuid-Frankrijk

di 23 november 2010

De meeste Franse artsen wonen in Zuid-Frankrijk. Volgens een recent onderzoek van Conseil national de l’ordre des Médecins (CNOM) heeft de regio Provence-Alpes Côté d’Azur (PACA) maar liefst 374 dokters op 100.000 inwoners. Dat ligt ver boven het landelijke gemiddelde (308,8) en zelfs boven dat van het Parijse Île-de-France (370). Ook de zuidelijke regio’s Languedoc-Roussillon (339), Midi-Pyrénées (327) en l’Aquitaine (322) zijn in trek. Waarbij verder opvalt dat veel medici al flink op leeftijd zijn.
Logisch, want wie verkiest er nu niet het zonnige zuiden boven het druilerige en koude noorden, zeker met het klimmen der jaren, en een aantrekkelijk pensioen in het vooruitzicht. Het aantal gepensioneerde artsen steeg sinds januari 2009 met 6,6%. Dat het merendeel daarvan naar Zuid-Frankrijk trekt -of er al woont- zal geen verbazing wekken.
In mijn begenadigd gelegen gemeente (2.500 inwoners) hebben we twee artsen. Maar in de hoger gelegen gehuchten waar het kouder is, vind je geen enkele dokter. Het lijkt wel duidelijk dat bij het kiezen van een woon/praktijkplaats niet de behoefte van de bevolking, maar het klimaat van doorslaggevende betekenis is voor de medische stand. Dat geeft de door schaatsers gehate Dr. Bibber-regel ineens een heel andere dimensie.

Afrique d’Azur

ma 22 november 2010

Ook in mijn buurt staan tegenwoordig van die enorme Jan des Bouvrie-paleizen waarvan we zelfs in de dorpskroeg niet kunnen achterhalen wie de eigenaar is. Die huizen staan meestal leeg. Heel soms -in de zomer- wordt er een luidruchtig feest gevierd. Aan de vooravond ervan gebeurt het dan wel dat er sjieke, geblindeerde Rolls-Royces door de omgeving cruisen, doorgaans iets te snel. Tot ik mijn oude 4 x 4 Mitsubishi Pajero even inzet om de chauffeurs op mijn loslopende honden te attenderen. Dat helpt over het algemeen wel.
Het gerucht in het dorp is dat een paar Afrikaanse presidenten een huis bij mij om de hoek bezitten. Geen idee of het klopt. Maar het is wel zo dat we ’s zomers soms Afrikaanse muziek horen.
Dat vind ik zo vervelend niet. Ik ben nogal vaak in Afrika geweest, op de een of andere manier voelde ik me er thuis; er zit standaard iets Afrikaans in de cd-speler van de auto, alleen afgewisseld door Bach.
Vandaag is de Franse justitie een officieel onderzoek begonnen naar bezittingen in Zuid-Frankrijk (bankrekeningen en onroerendgoed) van de Afrikaanse presidenten Denis Sassou Nguesso (Congo Brazzaville), Teodoro Obiang Nguema (Equatoriaal Guinée) en Omar Bonga Ondima, wijlen het staatshoofd van Gabon.
We hebben het over drie ex-kolonies van Frankrijk.
De anti-corruptie organisatie Transparency International heeft de justitie hier gealarmeerd. Met interessante vragen als hoe het kan dat een president die 20.000 euro per maand verdient een ‘huis’ tussen Cannes en Menton koopt voor 240 miljoen euro. En hoe het kan dat een andere Afrikaanse president een Franse bankcheque van 392.000 euro uitschrijft voor zijn ex.
Ik denk dat ‘witwasserij’ niks nieuws is in Zuid-Frankrijk. Een jaar of tien geleden kregen we ook de nieuw-rijke Russen over de vloer, al dan niet olie-baronnen. Onder hun invloed stegen de huizenprijzen en het lijkt aannemelijk dat er inmiddels een verband bestaat tussen de Italiaanse maffia en Russische ‘nouveaux-riches’. En dat men elkaar spreekt bij mij om de hoek.
Dat Afrikaanse presidenten misschien ook en vooral hun eigen belang -in financieel opzicht- in de gaten hielden of zelfs houden, vind ik zo raar niet. Ook in Frankrijk kies je voor de politiek om er rijker van te worden, heb ik inmiddels geleerd. Logisch dat die nu verdachte Franstalige Afrikaanse presidenten er vanuit gingen dat ze hun funny-money dus ook wel probleemloos aan de Côte d’Azur konden parkeren zonder dat er vervelende vragen werden gesteld. Dat was ook zo. Tot vandaag. Benieuwd hoe snel de paleisjes te koop worden aangeboden: door de Afrikanen, of door de Franse overheid.