Bij de dood van een vriend

Mijn vriend Jan van Halm is dood.
De beste art-director van Nederland, die niet wilde of kon begrijpen waarom ik ooit voor Zuid-Frankrijk koos.
We kwamen elkaar lang geleden bij het weekblad Panorama tegen. Hij was een chef, ik een voorzichtige freelancer. Er was een rare klik, als dat zo heet. Hij uit Utrecht, ik uit Rotterdam. Onze verstandhouding had meteen te maken met onze neiging in plaatselijke dialect te vervallen. Nou ja, vervallen? We hadden zo onze bedenkingen over het sjieke Haarlems van de rest van de redactie, we snapten elkaar, er hoefde geen woord aan toe gevoegd te worden.
Op enig moment in een latere fase van mijn leven besloot ik naar Zuid-Frankrijk te verkassen.
´Zou ik niet doen, Vonk, zei hij toen ik mijn vertrek aankondigde.
Hij had een heel eigen idee van dit deel van de wereld. Hij was er elke zomer, prominent te gast bij de Club 55 en Tahiti Plage ter hoogte van Saint-Tropez. In gezelschap van zijn beste vriend Rijk de Gooyer, die volgens Jan heel dominant bepaalde wat er gegeten werd, dat wil zeggen: elke dag hetzelfde.
Ik weet dat Jan het er allemaal maar niks vond. Ik ook niet. Daarom hebben we elkaar nooit in Saint-Tropez ontmoet. Ofschoon ik min of meer om de hoek woon. We mailden en belden met grote regelmaat, ik had nogal vaak zijn advies nodig.
Afgelopen vrijdag kreeg ik zijn laatste mailtje. Jan had in de Amsterdamse wijk Bos en Lommer een nieuw café ontdekt. Hij schreef me: “Waar vele blanke mannen van mijn leeftijd (die vergeten zijn op tijd te verhuizen) zitten te kaarten en staan te biljarten. Pilsje 1.80 borreltje 1.60. Ik zeg: een topzaak. Natuurlijk inclusief Smyrna tapijtjes op de tafeltjes.”
Ik mailde terug: ´Perfect dat het nog bestaat!´
Een paar uur daarna was hij dood, hartfalen. Drie dagen later werd hij op zijn kantoor gevonden.
We hebben het niet meer kunnen uitspreken, uitvechten: Nederland versus Zuid-Frankrijk.
Ik heb een paar glaasjes extra gedronken. Over de charme van Koning Alcohol zijn Jan en ik het altijd eens geweest en gebleven.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler.

19 gedachten over “Bij de dood van een vriend

  • wo 15 februari 2012 om 21:17
    Permalink

    Spijtig dit te moeten lezen. Van je afschrijven kan helpen bij het verwerken van dit verlies.

    Beantwoorden
  • wo 15 februari 2012 om 22:17
    Permalink

    Vrienden verliezen is moeilijk, wat blijft is de herinnering.
    Jij hebt die goeie herinneringen, koester ze.
    Sterkte,
    Jacqui.

    Beantwoorden
  • za 18 februari 2012 om 13:09
    Permalink

    Mooi, ontroerd verhaal. Zoals alleen bij heel goede vriendschappen ontstaat.

    Beantwoorden
  • ma 19 januari 2015 om 05:45
    Permalink

    Suddenly I thought of Jan van Halm, die ik ooit kende, way back in Utrecht. Googled him, as one does, and found this article. Shocked and very sad to learn he died! You described him well. Absolutely the way I remember him. Thank you for writing this.

    Now I follow your writing. Very good.
    I am a dutch person, living in Kittery Point, Maine, USA

    Beantwoorden
    • ma 19 januari 2015 om 09:26
      Permalink

      Dag Els,
      Sorry for your loss. En treurig dat je het op deze manier te weten moest komen. Maar we hebben allebei één troost: mooie herinneringen aan een onvergetelijke vriend.
      Thank you for writing me, and following me.
      Kind regards, Renée

      Beantwoorden
  • di 20 januari 2015 om 04:44
    Permalink

    Hartelijk dank voor je reaktie, Renee.
    Eigenlijk was jouw article not a bad way to learn about his death. Vond geen enkel ander tribute to him from anybody else dat was so to the point of who he was. So much for being a brilliant art director! What do they know? The fact that he was found three days after he died, was very sad though.

    Ik leerde hem kennen in juist zo’n café waar hij je kort voor zijn dood over schreef. Willem Slok in Wijk C, Utrecht.

    Je hebt gelijk, the memories remain. Ik heb zo ontzettend veel met hem gelachen! Zo’n lovely originele man.

    Beantwoorden
    • di 20 januari 2015 om 14:49
      Permalink

      Graag gedaan Els, maar ik had je liever vrolijker nieuws gebracht.
      En ja, ook ik heb ontzettend veel met Jan gelachen.
      Een uniek mens, ik denk nog vaak aan hem.

      Beantwoorden
  • wo 21 januari 2015 om 02:16
    Permalink

    Well, je brengt me vrolijk nieuws met je blog posts. They are seriously well written and a joy to read.
    Keep up the good work.
    Het verhaal vandaag van de neef uit Canada was brilliant!
    Thank you.

    els

    Beantwoorden
  • zo 24 maart 2019 om 23:51
    Permalink

    Potverdrie. Moest ineens aan Jan denken. Lees ik dit Renee. Wat kun je van ‘ouder nieuws’ nog veel later schrikken.

    Beantwoorden
    • do 28 maart 2019 om 15:23
      Permalink

      Zi je reactie nu pas Adriaan, wegens in de spamdoos verdwenen. Zeven jaar geleden alweer, inderdaad oud nieuws. Maar sommige oude kameraden vergeet je nooit.

      Beantwoorden
  • ma 23 september 2019 om 15:18
    Permalink

    Hallo Renée, wat een warm en ontroerend verhaal van jullie 1e ontmoeting,
    Zeven jaar… ik denk vaak aan Jan, zo ook vandaag en zie dat ook ik nét als Adriaan er pas heel laat achter ben.
    Hoop dat het jullie goed gaat in Frankrijk.
    Hartelijke groet,
    Marco Sweering

    Beantwoorden
    • vr 27 september 2019 om 09:25
      Permalink

      Dag Marco, wat leuk om na zo lang van je te horen. De aanleiding is minder, maar ik ben blij dat je Jan’s IM gevonden hebt en nu op de hoogte bent. Ik denk nog bijna dagelijks aan Jan: m’n mapje met fotobureau-links is naar hem vernoemd…

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: