De ‘bataves’ zijn hier!

ride-the-sky-4
Gisterenavond tegen twaalven ineens rare doffe knallen. Geen jagers, dat klinkt anders.
En de Monegasken een stuk lager op de berg konden het ook niet zijn, die bleven knalfeesten in Monaco.
Niks afgelast daar, zoals hier in Saint-Tropez en Saint-Raphaël, vanwege dieptreurige terreurdreiging.
Er steeg gejuich op uit de vallei, plus een helder verstaanbaar ‘Potdomme kærel, dat wordt een toppertje môrrege. Cheers!’ Geluid draagt hier nogal ver in een heldere nacht.
Hollanders! Vakantievierders, en zo te horen raszuivere ‘bataves’, blijkbaar bezig met een proefvuurwerkje voor vanavond, oudejaarsavond. Ik overwoog even de gendarmerie te bellen, maar de verraderlijke NL-kliklijnmentaliteit is de mijne niet, dus daar zag ik vanaf. Een brul naar beneden leek me zinloos, men was duidelijk teveel met zichzelf in de nopjes om een ‘autochtoon’ serieus te nemen.
Dus dat belooft wat vanavond. Jawel, ik heb serieus overwogen om de echtgenoot mee op sleeptouw te nemen naar een restaurant. Maar dat hebben we al eens gedaan. Jawel, Sylvestre vier je hier normaal gesproken buiten de deur, bij voorkeur in een heus sterrenrestaurant, al moet je er een jaar voor sparen. En iedereen komt – opgedoft in glitters en glimmers – keurig op tijd, zo ongeveer de enige keer in het jaar dat dat gebeurt. De maaltijd heeft veel weg van een kerstmaal, met één uitzondering: met oud en nieuw eet je oesters. Die staan dus overal op het menu. En die lust ik niet. Althans niet rauw, ik maak ze doorgaans op een bedje van spinazie, gegratineerd met champagnesaus; doen ze niet in zo’n restaurant. De echtgenoot eet bovendien geen vlees, terwijl dat doorgaans rotsvast zit ingemetseld in het verplichte nee-geen-keuzemenu. Waar geheid ook foie gras op figureert, waar we allebei om diervriendelijke redenen van gruwen.
Voorts werkt de staf van zo’n restaurant in moordend tempo naar het hoogtepunt van twaalf uur. Exact op dat tijdstip dient het dessert op tafel te staan, vergezeld van een glaasje bubbels. Daarna barst de nieuwjaarswensgekte los, die in uitbundigheid nogal kan variëren. In de sjieke restaurants geven alle aanwezigen elkaar een keurig handje en toost men op het nieuwe jaar. In het eethuisje om de hoek zijn tegen middernacht ruimhartig de hoedjes, de toetertjes, de serpentines en de spuitbussen met akelige plak-guirlandes uitgedeeld om het feestgedruis luister bij te zetten. De eerste keer dat ik het meemaakte (inburgeren!) vond ik het al helemaal niks. Zeker niet, toen er vervolgens ook nog een dansje moest worden gedaan en uitgerekend die gladjanus uit het dorpcafé lippenlikkend op me afkwam; weigeren is op zo’n pril nieuwjaarsmoment geen optie. Ik heb daarna oprecht nog een paar keer geprobeerd om het leuk te vinden. Dat is niet gelukt. Oud-en-nieuw vier ik uitsluitend nog thuis. Dus ik zet de tv wel wat harder als Herman Finkers straks langskomt. De eerste ‘petards’ zijn alweer losgelaten; gezellig. Ik hoop oprecht dat onze adoptiehond Turc ook tegen het grotere vuurwerkgeweld van straks bestand is.
En mocht de pokkenherrie vanuit het dal vanavond echt te gek worden, dan gooi ik er morgenochtend vroeg – als ze allemaal hun roes nog liggen uit te snurken – knalhard de Brandenburgse van Bach in! Daar kunnen mijn honden heel mooi bij huilen. En verder denk ik met weemoed terug aan de tijd dat je hier met oud en nieuw slechts een enkel eikeltje op het bosmos kon horen ploffen en alleen de stralende sterrenhemel voor ‘vuurwerk’ zorgde.
Iedereen een bonne année, bonne santé, bien arrosé! Behalve die ‘bataves’ in de vallei natuurlijk. Die wens ik van harte een knallende koppijnkater. Mwah, gaat vast vanzelf.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

25 gedachten over “De ‘bataves’ zijn hier!

  • do 31 december 2015 om 18:10
    Permalink

    De allerbeste wensen voor 2016! Ik lees met veel plezier de verhalen en natuurlijk geniet ik van al de recepten! Af en toe wordt er ook met smaak van genoten?

    Beantwoorden
  • do 31 december 2015 om 18:12
    Permalink

    Bon soir Renée,
    Ik leef mee, verdwenen de rust.
    Ik neem aan, dat je vroeger alleen op je bergje zat en niets went sneller dan stilte.
    Ik wens je toch, samen met man en je huisdieren, een prettige avond en een vredig, gezond en gelukkig 2016.
    Vanuit Marbella: bonne année.
    Jacqui.

    Beantwoorden
  • do 31 december 2015 om 18:32
    Permalink

    Geachte Renée
    Ook een fijne jaarwisseling. Zet de koptelefoon op. We genieten ook van Uw recepten. Van de week de knoflooksoepngemaakt. Overheerlijk.
    Jammer dat alle festiviteiten afgelast zijn. Hopelijk kunnen we van de zomer weer in Grimaud genieten.
    Annemie en René Lardenoije.

    Beantwoorden
  • do 31 december 2015 om 18:37
    Permalink

    Geweldig blog weer. Altijd die “pokke” herrie Hier lijkt het wel oorlogsgebied.. Hoop dat het meevalt en dat hun kruit al verschoten is. Fijne jaarwisseling en een knallend 2016 Toch nog even knallen dus hihi

    Beantwoorden
  • do 31 december 2015 om 18:59
    Permalink

    Thuisblijven en vroeg aan de champagne beginnen Renée dat is de oplossing, gezellig bij een knapperend haardvuurtje met de honden aan je voeten . . . je slaapt er ook nog lekker op. Het voordeel voor ons is dat we op de kleinkinders mogen passen, dat de echte gevulde zelfgemaakte oliebollen heerlijk zijn, dat we misschien wel vuurwerk zien maar niet horen, en het allemaal weer even snel voorbij zal zijn . . .
    Dank voor al je verrassende en verfrissende verhalen van dit jaar en al onze beste wensen voor 2016
    Ine & Dick

    Beantwoorden
      • vr 1 januari 2016 om 13:57
        Permalink

        . . . en vanochtend is de schaal oliebollen leeg . . . de honden op de rug er naast met witte poederneuzen !!! Gelukkig nieuwjaar

      • vr 1 januari 2016 om 14:39
        Permalink

        Aj, dan hoop ik voor je dat ze een sterke maag hebben en soppen en dweilen je bespaard blijft Ine. Bonne année! :-]

  • do 31 december 2015 om 19:40
    Permalink

    Hier in ons dorpje Vauclaix in de Morvan is het vanaf een uurtje of negen oorverdovend stil. De hond en de kat en kunnen rustig naar buiten want heel het dorpje pit ruim voor middernacht. Best wensen voor 2016 en laat je maar goed inspireren!

    Beantwoorden
  • do 31 december 2015 om 20:34
    Permalink

    Wat een mooie weer, mevrouw !
    Hier in Friesland alleen wat geknal ! Mooi weer.
    Bon Annee et bonne Sante ,

    Floris Poll (nu even niet in de Morvan)

    Beantwoorden
  • vr 1 januari 2016 om 10:58
    Permalink

    Leuk verhaal, maar… geen oesters…geen vlees… hoe ‘autochtoon’ is men dan…? Ton Hilderink | Teksten uit Frankrijk

    Beantwoorden
  • vr 1 januari 2016 om 17:09
    Permalink

    Leuk verhaal. Dank. Alle goeds voor het nieuwe jaar.

    Beantwoorden
  • vr 1 januari 2016 om 18:34
    Permalink

    In eigen land of buitenland weten sommige medelanders het schaamrood op de kaken te kleuren.
    Onderduiken is vaak de enige oplossing ….

    Opgeruimde groet,

    Beantwoorden
  • vr 1 januari 2016 om 22:37
    Permalink

    Bonne année en een gelukkige hand van schrijven wens ik voor 2016!!

    Beantwoorden
  • Pingback: Autochtoon? Nou, kijk… | Kijk, Zuid-Frankrijk!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: