Seizoenswisseling

Tuurlijk ben ik meer dan nogal gehecht aan ‘mijn’ Provence. Maar er zijn soms van die dagen en nachten… Météo France waarschuwde keurig op tijd dat het foute boel ging worden. Leek me onzin. Ik zat gewoon bij 25 graden in de volle zon en stelde tevreden vast dat het bijna half oktober was en nog knap warm. Dus we deden de lunch op het terras, een zomerse salade, mijn ‘light’ variant van de authentieke Niçoise, flesje rosé binnen handbereik. We keken naar de blauwe lucht, geen wolkje te bekennen, geen zuchtje mistral. Het was allemaal oké en ik dacht: altijd hetzelfde verhaal met dat Météo France. Ik weet niets van weerwetenschappen, maar foutloos zijn de voorspellingen zelden. Althans die van Météo France, als het over de Provence gaat. Hoe vaak heb ik niet een dikke trui aangetrokken omdat er gezegd was dat het koud ging worden? Die ik vervolgens op het café-terras wegens hitte uit moest trekken. Ik ben niet zo van half uitkleden en plein public.
Ik ken iemand die vaak beweert dat het dieptragisch gesteld is met de wetenschap van het weer. Een broodje kroket op de maan? Geen probleem. Maar even feilloos uitrekenen welk weer we morgen, overmorgen, of volgende week krijgen, dat is blijkbaar nog altijd te hoog gegrepen voor hoogleraren in de weerkunde.
Zal allemaal wel. Maar woensdagnacht stond ik om een uur of drie, gelaarsd en gehuld in een soort regenpakharnas dat ik lang geleden nog bij een legerdump in Alkmaar had gescoord, naar de wassende rivier te kijken die onderlangs het huis loopt. Zou ie het houden? Het had die hele avond allerverschrikkelijkst geregend, zoals Météo France had aangekondigd. Er kwam in een paar uur voor minstens twee maanden aan achterstallig hemelwater in één keer naar beneden. Van slapen was al niet veel gekomen. Leg mij maar uit waarom er dan uitgerekend Rob de Nijs met ‘Zachtjes tikt de regen tegen ’t zolderraam’ door m’n hoofd spookte terwijl mijn eigen dak dreigde te bezwijken onder de rammende regenoverlast. M’n onrust nam toe, toen we halverwege de helling (ja ja, op veilige afstand) zagen hoe de rivier woedend tekeer ging. Ik wist dat ie in 2010 al vernietigend had toegeslagen. Toen had ie nog net niet het huis bereikt, dat godlof een stuk hoger op een ‘berge’ staat. Met twee zaklantaarns beschenen we de vallei beneden, waarin de rivier tekeer ging als een hooligan die van z’n gezond niet afweet. De honden wilden niet eens meelopen, de kat trok een lange neus.
Ik heb een kwartiertje bibberend staan kijken, het leek me dat de oevers het wel zouden redden. Ervaringsdeskundige? Hmm. Voor de zekerheid ging ik maar niet meer naar bed. Beetje buishangen voor het laatste nieuws. Maar na een halfuurtje hield de schotelantenne het voor gezien. Ik haalde de kaarsen maar weer tevoorschijn in afwachting van de stroomuitval. Nee, niet aangekondigd maar daar kon je op wachten. En jawel hoor. Ik ben niet eens meer gaan kijken of er nog internet was. En viel in slaap op de bank.
Geen goed idee. Toen ik tegen 6 uur wakker werd getreiterd door de zelfbenoemde huiskat die wegens revolutionaire rotstreken niet toevallig vernoemd is naar Ché Guevarra, stond ik strak van de spierpijn. Maar de overige schade viel mee: het huis stond niet onder water, de rivier had zich uiteindelijk keurig aan z’n bedding gehouden, maar wèl ‘en passant’ even een grote mond opengetrokken: het zomerstrandje was compleet weggespoeld. Ik hield en houd van mijn rivier, ’s zomers mijn ‘piscine’ en dat van mijn honden.
Het internet deed het de volgende ochtend ook zowaar weer. Ik keek naar het nieuws uit de omgeving. Vooral aan de kust had het dus vreselijk huis gehouden. Zelfs dodelijke slachtoffers. Er werd gewaarschuwd: ga niet de weg op. De routes staan onder water, en er zijn modderstromen. Jawel, tuurlijk, maar een paar kilometer naar het dorp, dat moest toch kunnen. Wijn, sigaren, knoflook, ui en pasta… Ik haalde notre village met gemak, beetje veel plassen, beetje manoeuvreren rond los gespoeld gesteente, geen probleem.
Tja, dan stap je ook nog even het café binnen, routine oblige. “Erg hè”, gooide ik het meteen maar in de groep barklevers, “dat weer, die slachtoffers.”
Het laconieke schouderophalen maakte me duidelijk dat ik nooit een echte Provençaalse zou worden. “Het regende wel vaker toch? En aan de kust, “c’est pas d’ici, hein”. Nee, de echte opwinding ging over het café dat in november maar liefst 3 weken dicht ging. Vakantie. Welverdiend hoor, het was een druk zomerseizoen. Zeven dagen per week vanaf 7 uur ’s ochtends tot de laatste habitué vertrekt hakt erin.
Maar ja, de twee restaurantjes waar je ook iets kon drinken, zijn al sinds 1 oktober gesloten. En wat moeten wij dan?
Nou, niks. Het dorp gaat in winterslaap. Volgend voorjaar verder.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

6 gedachten over “Seizoenswisseling

  • do 11 oktober 2018 om 19:31
    Permalink

    3 Weken winterslaap in november.
    Ik zou daar voor tekenen.
    In december begint dan dus het voorjaar?

    Zonnige en droge groet,

    Beantwoorden
    • do 11 oktober 2018 om 21:03
      Permalink

      Mocht je willen Rob.

      Beantwoorden
  • do 11 oktober 2018 om 21:47
    Permalink

    Het is hier nog even mooi weer, daarna zal de herfst en de winter wel hun ware snoet tonen. Dat is voor mij het moment om tot maart in winterslaap te gaan. Goed voor mijn “teint”! (en mijn humeur)

    Beantwoorden
    • vr 12 oktober 2018 om 09:17
      Permalink

      Groot gelijk Angélique.

      Beantwoorden
  • ma 15 oktober 2018 om 20:58
    Permalink

    Hoi Renée, hoe is het daar met regen en wassende water van de rivier achter jullie huis? Niet te geloven wat een omslag dat weer kan maken, na dagen van zon & hoge temperaturen. Hopelijk alles onder controle voor jullie?! Hartelijke groeten Wilma

    Beantwoorden
    • ma 15 oktober 2018 om 21:16
      Permalink

      Jawel Wilma, alles in orde. Er komt nog een flinke storm deze kant op, maar we redden het wel. Lief van je, dank je wel.

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: