De Notre, nou ja, een beetje dan

Nog maar een halve tank benzine. Maar vanwege het ellendige corvee van de wekelijkse boodschappen toch maar de weg op naar het stadje verderop. De épicerie in mijn dorpje biedt nu eenmaal een beknopt assortiment en dáár hebben ze een grootschalige supermarché. Onderweg kwam ik een paar auto’s tegen met een geel hesje achter de voorruit. Heb ik ook. We toeterden, staken een hand op naar elkaar. Bij het tankstation van de supermarché stond een file. `Mooi zo` dacht ik, `er is dus nog benzine`. In de winkel kon ik niet alles krijgen wat op mijn boodschappenlijstje stond. Aardig wat lege schappen vanwege de Gele Hesjes; je betaalt een prijsje als je een revolutie die misschien de geschiedenisboekjes haalt, zelf meebeleeft. Eigenlijk best spannend. Ik sloot aan in de rij bij de benzinepompen. Kwartiertje wachten, ik mocht voor maximaal € 30 inslaan.
Thuis informeerde de echtgenoot: “Én?”
“Niks aan de hand”, zei ik.
Hij keek me teleurgesteld aan. Je hebt van die mensen die Frankrijk pas leuk vinden als de Fransen in opstand komen. Daar zijn ze goed in.
We besloten voor het aperitief nog even naar het dorpscafé te gaan, ineens weer benzine genoeg. En de kroeg was net 3 weken dicht geweest, wegens vakantie. We hadden al een tijdje bijna niemand meer gezien. Het was heerlijk terrasweer, volop zon, maar we moesten binnen zitten. Geen idee waarom, maar het terras (nooit iets mis mee geweest) was in de verbouwing. Nieuwe vlonder, andere zonwering, het zou toch niet zo zijn dat ‘les temps modernes’ zelfs in ons dorp toesloegen? We hebben al wel zo’n laadpaal voor elektro-auto’s, maar nog steeds geen ‘station de service’ voor gewoon benzine en diesel. Nooit gehad ook, dus wat was dit nou weer voor onzin?
De ‘man met de hoed’, de habitué in de kroeg die ik zo noem omdat ik nou eenmaal van de bijnamen ben en die man echt altijd een vettige leren hoed op z’n hoofd heeft, voerde het hoogste woord. Ja, gele hesjes, ja Marine Le Pen! Hij was vóór! Hij werd tegengesproken, meer gemompeld eigenlijk, door ‘glaasje rood’, die bij mij zo heet omdat hij altijd (zomer en winter) slechts één glaasje rode wijn nuttigt waarover hij heel lang doet. Daarna gaat hij stram schuifelend op huis aan. Aan zijn gang te zien heeft hij zich voor hij in de kroeg aanlegt, thuis al ingedronken en gaat hij daar na het cafébezoek mee verder. Meer dan één kroegconsumptie kan hij niet betalen van zijn uitkerinkje. Een 5-literpak van de lokale cave is een stuk voordeliger. In elk geval vond hij die hesjes wel oké, maar van Le Pen moest hij niets hebben, hij was voor Mélanchon.
De hoed vond een ander slachtoffer, de stemmen verhieven zich, de toon werd hoger, de kroegbazin tapte sussend bij.
Om de een of andere reden vind ik het altijd heel feestelijk als Zuid-Fransen met elkaar in debat treden. Dan gaat het er heftig aan toe. Waarna ze nog een glaasje bestellen en elkaar met een knipoog toetoosten. Althans in mijn dorpje.
Af en toe is de verleiding groot om me ermee te bemoeien. Lekker meelullen in zo’n gesprek op het scherpst van de snede. Noem me laf, maar ik doe het niet. Volgens mij ben ik in het dorp geaccepteerd, iedereen weet wie ik ben en wat ik doe, maar ik blijf een ‘étrangère’. Die gewoon d’r kop moet houden als het écht over het Frankrijk van de Fransen gaat. Kom ik na meer dan een kwart eeuw ooit verder dan de hartelijkheid die een gast ten deel valt? Jawel, ik woon hier gewoon. Ik ben zelfs ‘de notre’: een van ons. Maar dan wel eentje ‘van buiten’. Zoals mijn stokoude buurman uit m’n vorige dorp het zei: “Ik woon hier al drie generaties, maar door het dorp wordt ik nog steeds niet als ‘De Notre’ gezien.” En die hoofdletters, die maken het verschil.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler en hoofdredacteur van www.coteprovence.nl

15 gedachten over “De Notre, nou ja, een beetje dan

  • do 6 december 2018 om 18:40
    Permalink

    Weer een leuk verhaal Renée. Ik geniet elke keer weer van je verhaal. Dank hiervoor.

    Beantwoorden
    • do 6 december 2018 om 19:08
      Permalink

      Merci Jan. Blij met je.

      Beantwoorden
  • do 6 december 2018 om 19:16
    Permalink

    Ik houd mij hier ook verre van politieke discussies. Toen het dorp nog een hotel en een restaurantje had zaten beide partijen ieder in hun eigen ‘tapperij’. Men gaat prima met elkaar om, maar zodra het over politiek gaat dan kon de vlam verbaal nog wel eens in de pan slaan. Ik stapte tijdens verkiezingstijd een keertje binnen, groette de meute en zei tegen de waardin ‘geef ze maar een rondje’. maar dat deed ze niet, ze hadden al genoeg op volgens haar.

    Beantwoorden
    • do 6 december 2018 om 22:01
      Permalink

      Nou, dat is wel heel herkenbaar Arie.Je bent vast ook zo’n beetje ‘de notre’.

      Beantwoorden
  • do 6 december 2018 om 19:34
    Permalink

    bedankt Renée! Ik ben gewoon dol op die Fransen en hun mentaliteit…En ze zijn op hun beste als ze me kunnen jennen en het over die “buitenlanders” hebben die hier zijn aangespoeld! Weet je, dàn voel ik me écht geaccepteerd als ze het zo spelen! En troost je: hier in het dorp was het voor maximaal 20 euro benzine! fijne avond nog!

    Beantwoorden
    • do 6 december 2018 om 22:02
      Permalink

      Mooi Tine, vooral die 20 euro! Ik kan een glimlach niet onderdrukken.

      Beantwoorden
  • do 6 december 2018 om 20:48
    Permalink

    Weet precies waar je het over hebt… Hoofdletters ook hier, wat ik absoluut niet afval…Ben hier niet voor niets beland. We zien het gebeuren en tegelijkertijd bestuderen we het – want we zijn geen ” De Notre”. On verra la suite..

    Beantwoorden
  • do 6 december 2018 om 21:44
    Permalink

    leuk , hier reserveert de garage brandstof voor hen ‘die het nodig hebben’ (lees; die ze kennen en graag mogen), helaas nog steeds voor 158cent per liter. ik mocht tanken, helemaal vol, maar als je van buiten komt of normaliter bij de concurrent tankt (dat weet men hier van elkaar), dan halen ze de schouders op en zeggen dat het op is …

    Beantwoorden
    • do 6 december 2018 om 22:04
      Permalink

      Oei, das heel herkenbaar Tien. Gaat hier ook zo met het haardhout.

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: