Gelijkgestemden

Niet dat ik het allemaal op de voet of tot twee cijfers achter de komma volg, maar het zou zo zijn dat geleerde mensen zich zorgen maken. Dat is misschien hun vak wel, of het is in de mode. De zorg van nu gaat vooral over apps en zo, waarop een soort gesprekken gevoerd wordt tussen types die het bij voorbaat en altijd met elkaar eens zijn. Een beetje tegengeluid zou in zulke praatgroepjes niet gewaardeerd worden. Ik heb er gelukkig geen verstand van, maar als iedereen alleen maar bevestigd krijgt wat ie altijd al dacht, dan lijkt me een gesprek niet zo boeiend. Aan de andere kant: het is ook wel een keertje lekker als je ‘par hasard’ iemand tegenkomt die ongeveer zo denkt als jij. Laat me dat nou net overkomen.
Voor een snelle lunch had ik aangelegd bij een pizzeria in het stadje 9 km verderop. Ik moest er toch wezen voor een zak kattenbrokjes. Die gaan ineens hard nu een kat uit de buurt voor zijn lunch en diner dagelijks op visite komt en pontificaal op tafel plaatsneemt tot hij wordt bediend. Hij tikt nog net niet met een scherp geslepen nageltje op zijn horloge als het te lang duurt, intssen een lange neus rekkend naar de honden die er in zijn waarneming in het geheel niet toe doen: armzalig voetvolk. Sinds kort weet ik dat hij ‘thuis’ – een eind verderop – alleen verantwoorde vega-ecobrokjes krijgt voorgezet. Dat is kennelijk niet wat deze kat in zijn bakkie verwacht. Nooit zelf geproefd hoor, maar ik kan me er iets bij voorstellen. Ik bied gewoon ‘ordinair’ kattenvoer, inclusief wat vlezigs. Een beetje kat is carnivoor.
Aangekomen op de parkeerplaats van de pizzeria zag ik tot mijn schrik dat de naam van het restaurant zomaar ineens was veranderd. Dat is over het algemeen geen goed teken. En dit geval zelfs een extra reden voor ongerustheid. Want dit adresje werd altijd voortvarend gerund door twee stavaste vrouwen van een zekere leeftijd, van wie je je niet kon voorstellen dat ze ooit zouden stoppen. Hun al even pensioengerechtigde hond lag steevast naast de entree te pitten. Een aai over de bol werd op prijs gesteld. Door hem, maar ook door zijn diervriendelijke bazinnen die altijd garant stonden voor toppizza’s, pasta’s en eventueel iets anders. Max Verstappen zou respect hebben gehad voor de snelle – en vriendelijke – bediening.
Op de parking was er ook ander nieuws dat me verbaasde. Nou ja, nieuws… Er stapte iemand uit zijn auto die pijp rookte! Misschien wel vijf jaar geleden dat ik iemand ‘en plein public’ met een pijp tussen de kaken geklemd heb gezien. De man leek niet op Maigret, stelde ik vast. Die is dan ook al een tijdje op de eeuwige jachtvelden aan het rechercheren.
Hoe gaan die dingen? In de pizzeria kwamen we zo ongeveer naast elkaar te zitten in de overigens mager gevulde zaak en waarom weet ik niet, toch dat accent dat ik blijkbaar niet wegspeel als ik denk geroutineerd Frans te spreken, maar ineens luidde de vraag:’ Ook Nederland?’ Hij bleek al een jaar of wat in Zuid-Frankrijk te huizen.
We raakten in een echt gesprek, terwijl we het ook nog eens met elkaar eens bleken. We hadden het over het pijnlijke ‘niet-zo-denken’ van trieste Nederlanders die beweren dat Frankrijk oké is, jammer dat er Fransen wonen. Over Willem Duys die 30 jaar in Frankrijk rondhing, maar naar eigen zeggen in al die jaren nog nooit een Fransman had ontmoet. Hoe dom wil ’t hebben?
Hoofdschuddend zetten we ons aan de lunch. Die zwaar tegenviel. Ook in Zuid-Frankrijk is het altijd linkse soep als een vertrouwd adres in andere handen overgaat. Alsof een goeie pizza presenteren een fluitje van een cent zou zijn.
We wisten wel beter. We zagen echter geen aanleiding onze eenstemmigheid met wie dan ook per app te delen. We zaten geen van tweeën in een of andere moderne vriendengroep. We maakten ook geen afspraak voor een volgende keer. Zo gaan die dingen in real life.

Kijk, Zuid-Frankrijk!

Een idee van Renée Vonk-Hagtingius, schrijver, journalist, copywriter, vertaler.

4 gedachten over “Gelijkgestemden

  • do 13 februari 2020 om 18:54
    Permalink

    Renée,
    Wat een rust!
    Ik ben zelf, door m’n vroegere beroep gondig verpest, lid van zo’n 8 of 9 app groepjes en wel in drie verschillende talen. Soms word ik er ‘n pietsie gek van.
    Ik benijd u zeer!
    Abraham.

    Beantwoorden
    • do 13 februari 2020 om 21:05
      Permalink

      Nou nou nou! Dat is heftig. Ik zou onmiddellijk overal de steler uit trekken. Zo heerlijk rustig…

      Beantwoorden
  • zo 16 februari 2020 om 21:56
    Permalink

    De ontbrekende kwaliteit van de geserveerde pizza’s maakt dat jullie elkaar op die plek ook nooit meer zullen ontmoeten.

    Ik ga nadenken waar ik binnenkort zelf een pizza ga eten.

    Stille groet,

    Beantwoorden
    • ma 17 februari 2020 om 10:28
      Permalink

      Dat is inderdaad zo. Ben benieuwd of een goeie pizzatent vindt.

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: