Renée Vonk

Achteruitgang

Mijn vriend Francies de aannemer met wie ik dagelijks rond midi voor het apéro op het caféterras aanschuif en ik hadden het vastgesteld: achteruitgang. Het begon ermee dat het café werd overgenomen door alweer een nieuwe uitbater. Bij diens eerste optreden stelden we vast dat ’m niet verteld was dat we sinds het begin van...

Couleur locale: Op de dorpspof

Mijn vriend Francies de aannemer en ik die elkaar dagelijks zo rond midi treffen voor het ‘apéro’ op het café-terras of bij regen dan maar binnen, maakten op voorbijgangers vast een verslagen indruk. Wisten zij veel dat het dorp voor de tweede achtereenvolgende dag zonder internet zat. Wij wel. Bij de tabac was me al duidelijk...

Perikelen en penarie

Zondag tot het begin van de avond gewacht voor ik naar het terras van het dorpscafé ging, Het was eerder echt te warm. In afwachting van mijn vriend Francies de aannemer met wie ik dagelijks voor een ‘apéro’ afspreek raakte ik in gesprek met iemand uit Vlaanderen die de Zwarte Zaterdag met ruim 1.000 hittegolf-kilometers...

Couleur locale: Best een aardig dorp

Voor de derde achtereenvolgende zondag zat er rond midi helemaal niemand op het terras van het dorpscafé. Te warm. Ik heb vaak betoogd dat het me niet warm genoeg kan zijn, maar nu de ‘canicule’ (hittegolf) aanhoudt, heb ik dit standpunt genuanceerd gewijzigd in een stondpunt. Een dagje zonder de lawaaipapegaai die zich airco noemt,...

Alweer een liefdesslachtoffer

Door Peter Hagtingius – In het dorp gebeurt nooit iets. Oh nee? We hebben nu al de tweede moord binnen 20 jaar en in beide gevallen was ‘l’amour’ het motief. Liefdesellende met dodelijke afloop. Misschien is dat wel een zogenaamd romantisch beeld van het Frankrijk van ooit. Françis, mijn vriend de aannemer, en ik waren...

Et alors?

Door Peter Hagtingius – Kreeg het boek ‘Et Alors? aangereikt. Met de intrigerende ondertitel: ‘waarom de Fransen zo Frans zijn’. Ook na een tijdje rondhangen in dit land zou ik zo gauw geen antwoord weten. Hoe definieer je ‘Frans’? En nog lastiger: ‘zo Frans’. Begin ik maar helemaal niet over de politiek heikele kwestie wie Fransen...

Ik tel mee

Door Peter Hagtingius – Rare mededeling en het verbaast vast iedereen met wie ik ooit te maken had, maar ik tel mee. Ik schrok er zelf ook van. Voor zover ik me herinner staat ‘meetellen’ in het Nederlands ook voor iets van ‘erbij horen’. Dat is een ambitie waarvan ik nooit last had. Als dat...

Zo’n dorp

Door Peter Hagtingius – Ooit kwam ik in Frankrijk terecht. Niet uit francofiele overtuiging, ik ging gewoon met iemand mee met wie ik tamelijk graag meewilde. Ik vertelde dat weleens aan Fransen. Die begonnen dan over ‘l’amour’. Ik belandde in een dorp dat weinig indruk op me maakte. Beetje boerengehucht in mijn waarneming. Ook goed,...

Tribune: Een sportpraatje

Door Peter Hagingius –   Ik doe intensief aan sport. Dat wil zeggen: als bankzitter, maar dan in een clubfauteuil voor een ruim bemeten beeldscherm. Dat schijnt niet zo gezond te wezen, maar ik reken comfortabele liefde voor sportspanning dus juist niet tot een guillotine-gerichte levensvervulling. En ik lust geen chips en maar weinig bier....

Even 112 bellen

Door Peter Hagtingius –   Iemand in mijn naaste omgeving vroeg me het alarmnummer 112 te bellen. Ik wist wel van het bestaan, maar ik had gelukkig nooit eerder contact hoeven zoeken met dat adres. Ik ben in mindere mate van gecharmeerd van die uitvinding van de heer Bell. Ik associeer getelefoneer met ongelegen. Ik...
Scroll naar top