Renée Vonk

Alweer een liefdesslachtoffer

Door Peter Hagtingius – In het dorp gebeurt nooit iets. Oh nee? We hebben nu al de tweede moord binnen 20 jaar en in beide gevallen was ‘l’amour’ het motief. Liefdesellende met dodelijke afloop. Misschien is dat wel een zogenaamd romantisch beeld van het Frankrijk van ooit. Françis, mijn vriend de aannemer, en ik waren...

Et alors?

Door Peter Hagtingius – Kreeg het boek ‘Et Alors? aangereikt. Met de intrigerende ondertitel: ‘waarom de Fransen zo Frans zijn’. Ook na een tijdje rondhangen in dit land zou ik zo gauw geen antwoord weten. Hoe definieer je ‘Frans’? En nog lastiger: ‘zo Frans’. Begin ik maar helemaal niet over de politiek heikele kwestie wie Fransen...

Ik tel mee

Door Peter Hagtingius – Rare mededeling en het verbaast vast iedereen met wie ik ooit te maken had, maar ik tel mee. Ik schrok er zelf ook van. Voor zover ik me herinner staat ‘meetellen’ in het Nederlands ook voor iets van ‘erbij horen’. Dat is een ambitie waarvan ik nooit last had. Als dat...

Zo’n dorp

Door Peter Hagtingius – Ooit kwam ik in Frankrijk terecht. Niet uit francofiele overtuiging, ik ging gewoon met iemand mee met wie ik tamelijk graag meewilde. Ik vertelde dat weleens aan Fransen. Die begonnen dan over ‘l’amour’. Ik belandde in een dorp dat weinig indruk op me maakte. Beetje boerengehucht in mijn waarneming. Ook goed,...

Tribune: Een sportpraatje

Door Peter Hagingius –   Ik doe intensief aan sport. Dat wil zeggen: als bankzitter, maar dan in een clubfauteuil voor een ruim bemeten beeldscherm. Dat schijnt niet zo gezond te wezen, maar ik reken comfortabele liefde voor sportspanning dus juist niet tot een guillotine-gerichte levensvervulling. En ik lust geen chips en maar weinig bier....

Even 112 bellen

Door Peter Hagtingius –   Iemand in mijn naaste omgeving vroeg me het alarmnummer 112 te bellen. Ik wist wel van het bestaan, maar ik had gelukkig nooit eerder contact hoeven zoeken met dat adres. Ik ben in mindere mate van gecharmeerd van die uitvinding van de heer Bell. Ik associeer getelefoneer met ongelegen. Ik...

Madeleine Roodborstje

Door Peter Hagtingius –   Ik heb een nieuwe tafelgenoot die zo rond midi dagelijks even komt aanschuiven. Een roodborstje dat parmantig naast mijn bord plaats neemt, doodgemoedereerd in afwachting van een dosis kruimels. Het begon een dag of tien geleden. ’s Nachts vriest het, maar tegen twaalven komt de zon boven de rotsen tevoorschijn en...

Oudejaarsdag

Door Peter Hagtingius – Het was oudejaarsdag en met een graadje of twintig lekker weer. Volop zon en de mistral had gelukkig weer een snipperdag opgenomen. Vanaf mijn terras staarde ik peinzend naar de rotsen aan de overkant van de rivier en bedacht dat de opwarming van de aarde mij eigenlijk prima beviel. Elke gedachte...

Als een ‘chapelle ardente’

Door Peter Hagtingius –   De stemming in het café was overdreven bedaard en de mondmaskers hingen aan één oor. Zelfs nu we (nog?) zonder al teveel rompslomp de kroeg mogen binnentreden voor het ‘apéro’, dat verdomde virus hakt er behoorlijk in. Er hing de sfeer van een ‘chapelle ardente’ en er werd me verteld...

Sneeuw – In de rij met de 3e prik

Door Peter Hagtingius – Het sneeuwt nogal in Frankrijk. In de lange wachtrij ter hoogte van de kassa van de supermarché was het onvermijdelijk een gesprek tussen twee dames te volgen die het over skiën hadden. Aan hun top geladen ‘chariot’ was te zien dat ze niet onder de armoegrens leven. Ik wilde alleen een...
Scroll naar top