Renée Vonk

Een courrier bij de tabac

In het dorp hing de bedrukte sfeer van de kleedkamer van een kansloos verslagen voetbalteam. Niet dat het virus al dramatisch had gescoord, het had het bij drie dodelijke treffers voor gezien gehouden, al heeft in deze match het laatste fluitsignaal nog lang niet geklonken. Het had erger gekund. In het dorp verderop was de...

O jee, m’n vriend op TV!

Ofschoon we elkaar ondanks alles qua apéro vrijwel dagelijks spreken, bij hem of bij mij thuis (wat nou, de kroeg dicht?), raakte ik enigszins in de war toen mijn vriend Francis de aannemer me nota bene op de parkeerplaats annex jeu-de-boulesbaan van het dorp ineens staande hield. Een strikt toevallige ontmoeting. Hij was noodgedwongen naar...

Lekker toch uit eten

“Mooi geweest!”, aldus Francis, mijn vriend de aannemer. Eerder die dag hadden we elkaar op de stoep van de tabac gemaskerd en gemuilkorfd geen hand gegeven. Ik begeerde sigaren en de krant, hij deelnameformulieren aan een reeks loterijen. Geen idee of dat elders in Frankrijk ook zo is, maar in dit dorp is zo ongeveer...

Le destin de Giscard d’Estaing

In diepe rouw gaat wat ver, maar het overlijden van oud-president Valéry Giscard d’Estaing (94) is vandaag wel dé ‘topic’ in Frankrijk. Om 20 uur krijgen we een toespraak van president Macron, dit keer gelukkig niet over corona, ofschoon zijn verre voorganger VGE wel aan dat vermaledijde virus is bezweken. Hij was staatshoofd van 1974...

Couleur locale: Komt allen!

Het café alwéér zes weken op slot? De vorige keer had mijn vriend Francis de aannemer, nog een tijdje gewacht voor hij ingreep. Nu had hij meteen zijn belronde gedaan: de tafeltjes en de stoelen van de kroeg staan nog gewoon op het terras, ook al is het rolluik hermetisch gesloten: komt allen! Apéro midi....

Couleur locale: het incident

Vorige week weer de jaarlijkse séance van het hele gehucht beleefd. Altijd begin september, we vieren dan dat we weer onder elkaar zijn. Met een kwalitatief te verwaarlozen déjeuner, op klapstoeltjes met hernia-garantie gezeten aan lange wiebeltafels op de jeu-de-boules-baan. Qua voedsel praat je over frites, een enkel blaadje sla en verschroeid vlees als resultante...

Buitengesloten

“Ze zijn er weer”, verzuchtte mijn vriend Francis, de aannemer. We zaten als vanouds voor het apéro op het caféterras. Het komt zelden voor maar ik was zijn spoor even bijster. “Wie, wat?”, vroeg ik. “De tijgermug?” Hij loerde de Grand’ Rue in. Het straatje (piétonne) lijdt al eeuwen aan grootheidswaan, bij een tegenliggende voetganger...

Verzetsstrijders

Het was nog voor de déconfinement toen het eco-vriendelijke alarm van de vierpotigen afging. In verband met het huisarrest verbleef ik in een boek verdiept op mijn tuinterras. De honden waarschuwden dat er iemand aan kwam. Dat is vrij ongebruikelijk, ook (en vooral) volgens La Poste woon ik in een minder herbergzaam deel van het...

Santhé! Of hoe het dorp lééft

Door Peter Hagtingius Ik dacht dat ik het dorp opgebaard zou aantreffen. Dat is ook avant-corona in deze tijd van het jaar altijd al bijna zo. Tussen oktober en mei geen input van vreemdelingen, het restaurantje op slot, we zijn dan in de bar op elkaar aangewezen. Dat is geen straf, in tegendeel. Gisteren tufte...

Couleur Locale: Ach, monsieur Maurice

Door Peter Hagtingius Bevangen door enige somberte. Behalve corona als extraatje ook nog eens kou, regen en op 400 meter hoogte, één dorp verderop, sneeuw. Ik had me de Provençaalse lente van 2020 iets charmanter voorgesteld. Verplicht aan huis gekluisterd in een uitgestelde winter. Vanmorgen printte ik zo’n ‘attestation de déplacement’ uit, waarop je moet...
Scroll naar top