Home

Blijf weg uit Nice!

mei 31, 2010

Nee, het staat in geen verhouding tot wat er elders in de wereld gebeurt (Israëlische aanval op het vredeskonvooi voor Gaza, de tropische storm Agatha, Emile Ratelband opgepakt na mini-vliegtuigcrash op het Binnenhof), maar toch even een update over de Franco-Afrikaanse top in Nice (zie mijn bericht van 29/05). Want wat hier vandaag (en morgen) gebeurt op het vlak van ‘beveiliging’ grenst zelfs volgens de gezagsgetrouwe krant Nice Matin aan pure paranoia. Zeker, de opkomst voor de top is indrukwekkend: 59 delegaties en 38 staatshoofden, waaronder Nicolas Sarkozy, een koning, een prins, de secretaris generaal van de VN, en flink wat staatshoofden die door de ‘Quai d’Orsay diplomatiek als ‘sensibles’ worden omschreven. In normaal Nederlands: een aantal landen is met elkaar in oorlog, kampt met opstandige rebellen, maakt zich schuldig aan terrorisme, schendt de mensenrechten, of vormt anderszins een (aanslag)risico.
Dus lagen er vanmorgen al om 07.15 uur scherpschutters op de daken van het vliegveld van Nice, stond er aan het eind van de landingbaan een anti-raketinstallatie paraat, en waren er bomexperts en anti-terreureenheden gemobiliseerd om de eerste Afrikaanse gasten te ontvangen.
Vanzelfsprekend blijft het daar vandaag en morgen niet bij. Even afgezien van de ‘normale’ begeleiding van Sarkozy, bestaande uit een gepantserd konvooi, waarbij voor de zekerheid enkele speciale eenheden van ‘le service de protection des personnalités (SPHP)’ uit Parijs mee-racen, zijn er momenteel naar schatting minimaal 4000 man leger en politie op de been. Préfet Francis Lamy weigert exacte aantallen te noemen: “staatsgeheim”. Maar het rekensommetje is snel gemaakt. Leger en politie patrouilleren in de straten, zo’n dertig bataillons van de mobiele eenheid worden achter de hand gehouden, bij elkaar circa 2000 man. Daarbij moeten de manschappen van de lokale politie (police minicipale) worden opgeteld. Vanzelfsprekend moet er ook in de lucht worden gepatrouilleerd. Helicopters vliegen hun dagelijkse rondjes. En op de militaire bases in de Var en de Bouches-du-Rhône staan de Mirage-straaljagers klaar om bij het minste geringste onraad op te stijgen en met scherp te schieten. Op de grond zijn twee ‘cellules nucléaire-bactériologique-chimique’ ingericht, in geval van een nucleare of gif-aanval.
En het gaat verder, want ook de Méditerranée vormt een potentiële bedreiging. Wat betekent dat er flink wat manschappen van de marine voor de kust dobberen, zowel boven als onder water; een speciale duikerseenheid heeft de riolering onder de stad gecontroleerd en houdt nu de wacht bij het Acropolis, waar de top plaatsvindt. En: er zou zelfs een onderzeeër in de zeer toeristische Baie des Anges zijn ondergedoken. In elk geval is de haven van Nice compleet afgesloten voor de pleziervaart. En mochten de ‘pompiers’, die hier over het redden van drenkelingen gaan, onverhoeds moeten uitvaren, dan zullen ze toch eerst de juiste autoriteiten om permissie moeten vragen om niet door ‘trigger-happy para-troopers’ uit het water te worden geknald.
En ook daar blijft het niet bij, want niet alleen Nice -‘la capitale bunkérisée de la Côte d’Azur’, zoals de Nice Matin het noemt- is geheel van de buitenwereld afgesloten. Ook in naastgelegen (bad)plaatsen als Éze, Beaulieu en Saint-Jean-Cap-Ferrat waar delegaties overnachten- zijn de veiligheidsmaatregelen tot draconische proporties opgevoerd.
En wat doet Sarko vandaag? Hij gaat doodleuk met de Zuid-Afrikaanse president Jacob Zouma lunchen in ‘mijn’ restaurant middenin Vieux Nice, La Petite Maison! Om over voetbal te praten, en hem een eerste speciale serie WK-postzegels aan te bieden! De (gescreende en geaccrediteerde) pers verdringt zich voor de ramen. Vanaf de omringende daken kijken de scherpschutters welwillend toe. Securité? Ah, vous êtes en France…

Nice: nu even niet!

mei 29, 2010

Aanstaande maandag en dinsdag krijgen we hoog bezoek: Sarko en zijn equipe komen langs voor ‘le sommet Franco-Afrique’ de Frans-Afrikaanse topconferentie die in het Palais Acropolis te Nice zal worden gehouden. En we zijn ons nu al te pletter geschrokken.
Zonder enige vooraankondiging ging gisterenavond rond acht uur de hele stad plat: generale repetitie. Een horde ‘motards’ van de gendarmerie legde binnen ‘no time’ alle verkeer stil, door de ene na de andere route af te sluiten. Van het vliegveld tot aan het Palais Acropolis, van de Promenade des Anglais tot aan de haven: alles doodleuk op slot. Woedende nietsvermoedende automobilisten bleef tot drie (!) uur in de ochtend niets anders over dan door middel van een luid claxonconcert hun ongenoegen duidelijk te maken. En het wordt nog erger.
Maandag en dinsdag zal niet alleen de stad opnieuw compleet worden lamgelegd, ook elke in overheidsogen ongewenste automobiel zal zonder pardon worden weggesleept, zelfs al staat ie gewoon thuis op z’n oprit onschuldig te wezen. Wie de stad in of uit wil, heeft de keuze uit het openbaar vervoer, of een lange wandeling richting rondweg; fouillering niet uitgesloten. En o ja, de ferry naar Corsica mag nog wel heen en weer, maar verder is er een totaal vaarverbod tot in de wijde omtrek afgekondigd.
Dat er veiligheidsmaatregelen worden genomen, is niet helemaal onbegrijpelijk.
Frankrijk onderhoudt nog steeds nauwe banden met een aantal Afrikaanse voormalige koloniën en wil graag een vinger in de pap blijven houden in met name de landen die rijk zijn aan grondstoffen, of van strategisch belang. Leiders van dergelijke staten kunnen dus altijd op een warm welkom en een willig oor rekenen. Ook al deugen die leiders voor geen meter en worden de mensenrechten in hun despotisch gerunde staten met voeten getreden. Staan ze elkaar niet naar het leven, dan zijn er altijd wel groeperingen die zo’n type graag een kopje kleiner willen maken. En er zijn -onvermijdelijk- demonstranten die een dergelijke top aangrijpen om hun zaak voor het voetlicht te brengen. Zo maken in Frankrijk wonende Congolezen (voorheen Zaïre) zich op voor een -vreedzame- mars tegen hun president Joseph Kabila jr., en tegen Paul Kagame van Rwanda. Ze vinden daarbij steun van Human Rights Watch, de organisatie die zich inzet voor de mensenrechten, die deze despoten met voeten treden. Maar ja, een opstootje in Nice is toch wat anders, dus dat wil Sarko koste wat kost (laten) voorkomen, en dan maakt het even niet uit of je burgerrechten zomaar tijdelijk worden “kaltgestellt’. Mocht u van plan zijn om een toeristisch bezoekje aan Nice te brengen, mijdt die stad en omgeving de komende dagen! Er is hier in de buurt genoeg te doen. Voor alternatieven: klik op de kop van dit bericht.

Het Filmfestival in Cannes is gelukkig voorbij, maar niettemin draaien de camera’s er nog/alweer volop. Thans gaat het om een speelfilm naar aanleiding van de affaire Omar Raddad, een ernstige rechterlijke dwaling, die -ook bij mij in de buurt- allerminst tot de uitzonderingen behoort.
De zaak begon te spelen in 1991 toen de rijke 65-jarige weduwe Ghislaine Marchal , erfgename van het fortuin van de gelijknamige firma in auto-onderdelen, in haar villa in Mougins (vlakbij Cannes) werd vermoord. Op de muur van de kelder waar ze werd gevonden (met ingeslagen schedel en doorgesneden hals) stond in bloed geschreven: ‘Omar m’a tuer’. Die gemankeerde kreet (taaltechnisch onjuist) stond ook op de kelderdeur, die van binnenuit was gebarricadeerd; de politie stond voor een raadsel. Voor de gendarmerie was de verwijzing naar de toenmalige, jonge Marokkaanse tuinman van mevrouw Marchal echter reden genoeg om Omar Raddad te arresteren. Hij zat krap bij kas, speelde weleens in het casino, en in aanmerking genomen dat destijds het xenofobe Front National van Le Pen in deze omgeving hoge ogen gooide, lag arrestatie voor de hand. Tussen haakjes: het Front National scoorde hier onlangs bij de laatste regionale verkiezingen alweer 25 procent. Tja.
To the point: de altijd ontkennende Raddad werd in 1994 toch tot 18 jaar veroordeeld.
Actiegroepen vielen dat vonnis -ook in degelijk gedocumenteerde boeken- aan, en president Chirac besloot in 1996 tot een vorm van gedeeltelijke gratie; in 1998 mocht de tuinman de gevangenis ‘op condities’ verlaten.
Sindsdien wacht de Raddad op definitieve vrijspraak. En rehabilitatie.
Dankzij nieuw DNA-onderzoek staat hij sterk. Hij heeft in 2008 de minister van Justitie, plus de rechtbank die over herziening van vonnissen oordeelt, om heropening van het onderzoek gevraagd. Tot op de dag van vandaag echter geen reactie. De Franse overheid geeft niet graag een miskleun toe.
Maar misschien wordt ‘Parijs’ nu wakker. De film ‘De Marokkaanse tuinman’ die nu in Cannes wordt opgenomen, zal wellicht op het volgende Filmfestival zijn première beleven. De Tunesische acteur Sami Bouajila speelt Omar, de regie is in handen van Roschdy Zem, die ook betrokken was bij de meest controversiële inzending van dit jaar: ‘Hors-la-loi’. Wat mij betreft kan de rode loper alvast uit.

De ‘police municipale’ van Nice gaat met Tasers werken. Jawel, wie binnenkort in ‘Nizza la Bella’ tegen een klabak oploopt, kan meteen ook tegen een formidabele stroomstoot oplopen. Mag dat? Ja, dat mag, want hoewel het stroompistool nog op 2 september door ‘le Conseil d’Etat’ werd verboden omdat dienders er zomaar zonder specifieke opleiding gebruik van zouden kunnen maken, heeft minister van Binnenlandse Zaken Brice Hortefeux nu toch zijn handtekening onder een (nieuw) decreet gezet. Enige voorwaarde voor gebruik is nu, dat dienders die ermee worden toegerust, een vierdaagse cursus gevolgd moeten hebben. Zo’n veertig ‘policiers’ in Nice hébben die cursus al gevolgd, want de Tasers liggen reeds sinds (het afblazen van) het vorige decreet klaar. Zó snel zie je het zelden in Zuid-Frankrijk. Maar het zou weleens te maken kunnen hebben met de zich als een BP-olievlek uitbreidende ‘géants apéros’, waar overheden in heel Frankrijk het steeds benauwder van krijgen en waar geen kruid tegen gewassen lijkt. De op Facebook geïnitieerde ‘flashborrel’ die voor zaterdag 12 juni op de Place Massena in Nice staat gepland, heeft tot nu toe al 6000 toezeggingen gegenereerd. En dat, tegen het uitdrukkelijke ‘nee’ van burgemeester Estrosi in. Anarchie! Daar moet vanzelfsprekend met harde hand tegen worden opgetreden. En als zelfs een ‘mol’ op Facebook niet helpt (zie mijn vorige blogs hieronder) dan zal de wet gewapenderhand gehandhaafd moeten worden. Volgens adjunct-burgemeester Benoît Kandel is Nice “er helemaal klaar voor” om de Taser bij publieke onrust in te zetten. Zoals bij een niet-geautoriseerde ‘flashmob met een slok op’, ook al verloopt ie vreedzaam? Kandel: “De Taser is een niet-dodelijk wapen, dat alleen gebruikt zal worden als een politieman zich bedreigd voelt, of er zich een dreigende situatie voordoet.” Eens even rekenen: twintig Tasers, veertig bevoegde agenten, 6000 borrelaars…. ‘an accident looking for a place to happen’, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Want heb je een pace-maker, een zwak gestel, of gewoon een flinke slok teveel op, dan kan zo’n stroomstoot door je lijf wel degelijk einde verhaal betekenen. Niet voor de agent in kwestie (bedrijfsongevalletje) maar wel voor de ‘aperitivo’ die het niet meer kan navertellen. Santé!

Chantage van Ryanair

mei 24, 2010

Het kwam niet helemaal onverwacht, maar toch nog wel een beetje uit de lucht vallen: Ryaniar pakt zijn koffers en verlaat Marseille/Marignane, het vliegveld dat sinds jaar en dag het ‘pied-à-terre’ in Frankrijk van de Ierse lowcost-reus was. Vier Boeings 737 hebben hun thuisbasis op Marignane (de enige permananente basis van de voordeelvlieger in Frankrijk, met 42 bases in heel Europa) en zijn dus van groot belang voor de lokale werkgelegenheid. Maar Ryaniar-baas Michaël O’Leary is boos. Het parket in Aix-en-Provence heeft de Ierse vliegmaatschappij beschuldigd van het employeren van zwartwerkers. Er zouden zo’n 120 medewerkers van Rayenair aan de slag zijn op basis van een Ierse werkovereenkomst. En dat is in Frankrijk illegaal.
Maar de ‘Conseil général des Bouches-du-Rhône’, de ‘Mairie de Marseille’ en ‘la Chambre de commerce (CCI)’ zijn ze zich rot geschrokken. Als Ryanair écht aan zijn stutten trekt, en Marseille verlaat, staan er flink wat banen op de tocht en krijgt het toerisme een stevige knauw. Op Facebook is er intussen een reddingsoperatie gestart: ‘Sauvons les vols low-cost à Marseille-Provence.’ En Jacques Pfister, président van de CCI Marseille-Provence, doet er alles aan om Ryanair voor Marseille te behouden. Luis in de pels is Patrick Mennucci, ‘vice-président chargé du tourisme à la Région Paca’. Volgens hem moet je “vooral niet toegeven aan chantage”. Stoer. Maar ook hij heeft geen werk voor de Ryanairwerknemers die er uit vliegen als de Ier Frankrijk voor gezien houdt.

Ik ben een trouwe lezer van Le Canard Echaîné, roemrucht satirisch weekblad dat in Parijs wordt uitgegeven. Het aardige van dat blad is dat men niet alleen aan satire, maar vooral ook aan nieuws en onthullingen doet. Nogal vaak blijkt de redactie gelijk te hebben als er gemeld wordt dat een hooggeplaatste, fraude heeft gepleegd of opwindende dossiers heeft verdonkeremaand.
Afgelopen week was Christian Estrosi aan de beurt. Behalve burgemeester van Nice, ook minister van Industrie te Parijs. Je zou denken: dat zijn toch minimaal twee volledige dagtaken, maar hier in Frankrijk zijn zelfs drie- of vierdubbelfuncties in het openbaar bestuur heel gewoon. Minister, plus burgemeester van een grote stad, plus regio-bestuurder, niks bijzonders. Voor zijn presidentschap kondigde Sarkozy aan dat hij aan dergelijke optelsommen van ‘mandaten’ een einde zou maken, maar in de praktijk is daar bijna niets van terechtgekomen. Dit terzijde.
Le Canard Enchaîné suggereert nu over minister/burgemeester Estrosi dat zijn dochter op kosten van de staat in een appartement (70 m2) in een van de betere wijken (7e arrondissement) van Parijs woont. Terwijl pa Estrosi als minister recht heeft op een pied à terre (48m2) in een pracht-gebouw van het Ministerie van Financiën. Volgens Le Canard Enchâiné declareert Estrosi de huur van de flat van dochter Laetitia bij de staat.
Vanzelfsprekend ontkent Estrosi en dus nodigde hij de pers uit een kijkje te komen nemen in de ‘studio’ met uitzicht op de Seine die zijn 24-jarige dochter, studente bedrijfskunde aan de hogeschool van Toulouse, in Parijs bewoont. Tijdelijk, volgens haar vader. Laetitia loopt zes maanden stage bij een investeringsfonds.
Estrosi weet zich gesteund door Dominique Lamiot, de secretaris-generaal van het Ministerie van Financiën. Volgens hem houdt Estrosi zich aan de Parijse woonruimteregels voor ministers, zoals die door de vroegere premier Le Villepin zijn vastgesteld: 80 m2 plus 20 m2 per kind. Estrosi, gescheiden van de op departementaal niveau politiek uiterst actieve moeder van zijn twee dochters, zou in Parijs dus gratis over 120 m2 mogen beschikken. Een overheidsappartement van die omvang was niet beschikbaar toen hij in 2009 minister werd. Dus mocht Estrosi naast zijn pied-à-terre van 48 m2, op kosten van de belastingbetaler nog een appartement van maximaal 72m2 huren. Het werd een flat van 70m2, geen vuiltje aan de lucht. Dat zijn dochter er de facto riant woont, alla. Alles conform de regeltjes.
Blijft de vraag hoe iemand als Estrosi zijn functies combineert. Hij kan bijna niet anders of hij regeert vanuit het vliegtuig tussen Nice en Parijs. En jawel, ook die reiskosten komen natuurlijk voor rekening van de staat. Moet kunnen.
Voor een inkijkje, klik op de kop van dit bericht.

Tja. En dan wint Apichatpong Weerasethakul met zijn ‘Uncle Boonmee’ de Palme d’Or van het toch al controversiële Filmfestival van Cannes. En dan vraag je de jury, onder voorzitterschap van Tim Burton, na afloop wat dan wel de doorslag gaf om deze Thaise film de hoogste onderscheiding toe te kennen. “Nou, eh, het is wel een beetje een vreemde en mooie droom.” De rest van de jury kwam niet verder dan: “’t Is wel een film met compassie, toch?” “Indrukwekkend.” “Iets van onsterfelijkheid?” “En ook wel héél dichtbij, toch wel.” En helemaal niemand die zei dat hij er geen snars van had begrepen en dat het gewoon weer eens tijd werd om een rare buitenlandse film tot winnaar te bombarderen, zodat de focus dáárop gericht was, en niet op de vele incidenten (zie vorige blogs hieronder) die het festival toch al ontsierden.
Ter info: Uncle Boonmee gaat vooral over het leven na de dood, waarbij geesten en nog levende karakters in poëtische zweverij wedijveren in wie waar woont, of juist niet, en hoe je oversteekt van de ene -surrealistische- wereld naar de andere, gestoffeerd met prinsessen en kikkers, waarschijnlijk beide op zoek naar eeuwige jeugd, in een filmische jungle die voor de eenvoudige kijker net zo ondoordringbaar blijft als de naam van de regisseur onuitspreekbaar. Vandaar dat hij zich in Cannes kortweg Joe liet noemen. Volgens filmrecensent Philippe Dupuy van de Nice Matin is het “knap als je hier chocola van kunt maken” en lijkt het winnende oeuvre meer op ‘video art’ dan op een heuse film.
Intussen moet vanzelfsprekend ook het Franse ego gestreeld worden, want ‘Cannes’ is en blijft een feestje van hier. En dus ging de ‘Grand prix du jury’ naar ‘Des hommes et des dieux’ van regisseur Xavier Beauvois en ging Juliette Binoche aan de haal met de onderscheiding voor beste vrouwelijke actrice in ‘Copie conforme’. Noblesse Oblige, ten slotte. ‘Hors-la-Loi’ van de Algerijnse regisseur Rachid Bouchareb (zie hieronder) wordt niet eens genoemd. Maar die film heeft dan ook al genoeg stof doen opwaaien, én tot nadenken opgeleverd. Voor een impressie van Uncle Boonmee, klik op de kop van dit bericht.